Mayaman na ako!!!

To be rich is not about money; it is more about your worth as an individual to the extent that you help others succeed, grow and become more than they were previously." -Byron Pulsifer

Batid ko ang kalalagayan ng buhay naming dati, alam kong hindi kami mayaman. Nagsimula akong magkaroon ng insecurities tungkol sa pagiging mahirap namin, noong nag-aaral ako noong elementary. Karamihan sa mga kaklase ko may mga lunchbox, samantala sa akin eh supot lang ng pandesal. Madalas ang baon nila chicken sandwich saka juice (minsan zesto pa nga eh, sosyal) samantala sa akin naman, eh Rebisco lang saka tubig mula sa poso na may kala-kalawang pa. (Totoo yan ,hindi drama yan). Sila may piano pa ang kanilang mga pencil case, samantala sa akin eh kahon lang ng pretzel na binalutan ko lang ng art paper. Alam ko na ang buhay namin noon, kaya naman ganun na lang ako kainggit sa mga kaklase ko dati.



Noong naghighschool naman ako, mas lalong lumakas ang insecurities ko sa buhay. Bibihira lang akong bilhan ng nanay ko ng sapatos. Sa loob ng apat na taon ko sa highschool, eh isang beses lang akong nabilhan ng sapatos. Madalas suot suot ko ang sapatos ng tatay, pero mukha akong boyoyong (o si Mcdonald) dahil sa laki ng sapatos ko. Basta papalitan lang ni nanay yun kapag nakita nyang upod na upod ang swelas nito, biyak na biyak na, at nakakanganga na ito. Palibhasa binili lang yun ni nanay sa tyangge! 300 pesos lang kaya yun at tinawaran pa nya ng 250. Kaya naman inggit na inggit ako sa mga kaklase kong bago ang sapatos lalo na yung may tatak pa.



Hindi ako sumasakay sa dyip, kasi nilalakad ko lang ang skul namin at bahay, kahit medyo tirik na tirik ang araw, eh talaga naman naglalakad ako pauwi. Kaya nga hayun kinuto ako! Tapos nung minsan sumakay ako ng dyip, nakasabay ko yung mga estudyante ng isang pribadong paaralan (na kung saan mga mayayaman lang ang nag-aaral dun). Pagsakay ko ng dyip, akala mong nakakita ng pulubi, dahil diring diri, tapos nagtatawanan pa. May nagsasabi pa na “Ano ba yan amoy araw!!”. Kaya halos manliit ako ng sobra sa kanila. Yung uniporme nila puting puti samantala yung sa akin parang may HEPA, dilaw na dilaw.Tapos tawanan sila ng tawanan sa loob. Sino ba ang nakakatawa? Ako ba?



Noong nagkolehiyo naman ako, inggit na inggit ako sa mga kaklase kong kay gaganda ng mga bag at sapatos. Sa akin biyak pa rin ang sapatos ko, at yung bag ko, bag pa yun ng kuya ko. Kaya para makaiwas ako sa panunukso ng mga kaklase ko tungkol sa sapatos ko, bumili na lang ako ng mumurahing sandals at nagsasandals na lang ako na may medyas (jologs na jologs).



Wala kaming computer noon, alam nyo bang 2nd year college lang ako nakahawak ng computer (Di ako nagsisinungaling, totoo!). At nanginginig pa ako na gamitin yung computer kasi baka masira ko sya! Kaya madalas pag may term paper kami sa school, makinilya (o typewriter) lang ang gamit ko. Ang baon ko noon 50 pesos lang at 40 pesos ang pamasahe. So yung sampung piso pilit kong pinagkakasya sa loob ng isang araw. Minsan fishball at kwek-kwek lang ang kinakain ko makatawid lang sa gutom. Kaya sobrang awang awa ako sa sarili ko noon. Dahil ni minsan hindi ko naranasang maging mayaman, ni minsan hindi ako nakaramdam ng ginhawa sa pag-aaral.



Kaya heto ngayon ako, nagsisikap at pilit na bigyan ng kaginhawahan ang nanay at tatay ko sa abot ng aking makakaya. Aaminin ko kung makasarili ako, siguro mayaman na ako. Pero dahil ayaw kong maranasan ng mga kapatid ko ang hirap na naranasan ko noon. Kaya pinipilit kong mapag-aral sila.Pinilit kong suportahan ang kanilang pag-aaral at kalimutan panandalian ang mga kagustuhan ko sa buhay.



Kaya nga sinagot ko na ang lahat ng gastusin sa pag-aaral ng apat kong kapatid sa kolehiyo. Mahirap pero pilit kong kinaya. Sinsikap kong hindi sila nakaramdam ng kagipitan sa araw ng enrollment, at lalong hindi nila naranasang magbaon na halos pamasahe lang . Pinupursige ko at ipinatitikim sa kanila ang mga hindi ko naranasan noong ako’y nag-aaral pa. Lahat ng gastusin nila sa kanilang pag-aaral ay pilit kong punan, bago lagi ang kanilang mga sapatos at bag kada taon. Binilhan ko rin sila ng LAPTOP para magamit nila sa kanilang pag-aaral. Ayokong maranasan nila ang hirap ko noon para magpasa lang ng mga research at term paper Ayokong problemahin nila ang gastos sa pag-aaral miski ang mga gamit nila sa pag-aaral , ang tanging gusto ko ay mag-aral lang sila. Yun lang.



Nakaka-proud lang na nakakatatlo na akong napagtapos sa pag-aaral. Yung kapatid kong nurse ay nagkapasa sa board exam at nagvovolunteer na sa isang pampublikong ospital. Yung 2 kapatid kong inhinyero at arkitekto ay kapwa nagtatrabaho na rin at tumutulong sa aking mga magulang. At ang isa ko pang kapatid na kumukuha ng nursing ay nasa huling taon na nya sa pag-aaral. At kay gaganda ng mga grades.



Sa tuwing sinasabi nilang “KUYA MARAMING MARAMING SALAMAT”, gusto kong mapaiyak sa sobrang sarap sa pakiramdam. Hindi ko maipaliwanag ang kasiyahan ko. Alam ko sa sarili ko na kahit paaano naging bahagi ako ng tagumpay nila sa buhay. Alam ko sa sarili ko na naging parte ako ng kanilang kinabukasan.



Hindi man ako mayaman, hindi man ako nagkaroon ng maraming pera ngayon. Masaya na ako na makatanggap ng simpleng pasasalamat mula sa mga kapatid na kong labis kong pinagmamalaki. Sapat na sa akin yun! Parang lahat ng pagod, sakripisyo, paghihirap at kalungkutan ko ay talagang sulit na sulit!



Hehehe! Parang ang drama ko ata ngayon ah!

Nga pala heto latest pic namin! Ayaw din nilang magpakashowbiz kaya ganyan ang kuha nila!hahaha!



Ingat!