DRAKE'S ROOM

EB in Manila and Singapore

2012-01-07T10:42:00.000-08:00

HELLLO!!! Kamusta na mga kautak?? Dyos ko pong pineapple juice, halos isang taon na pala akong walang post. Dyos miyo…pasensya naman medyo hindi ko rin akalain na ganito pala kahirap kumita ng pera ngayon sa Saudi at kailangan ubusin ko ang 100 porsyento kong kapangyarihan araw araw. Kaya pasensya na rin mga kautak.

Oo nga pala, umuwi ako nitong Disyembre lang para magdiwang ng Pasko at Bagong Taon sa atin. Nakakatuwa lang na naimbitahan ako ni Roanne (aka B2) para sa isang EB at finally na kita ko na sa personal si Roanne. Aaminin ko medyo nablush ako ng BUNGGANG BUNGGA kay Roanne, ang DANDA DANDA kasi nya eh. Para isa syang anghel na bumagsak sa lupa at sakto ko namang nasapo ko!hahahah!Meganun! Basta iba sya sa personal kesa sa pictures, mas kamukha nya si POCAHONTAS, hindi dahil mukha syang cartoons kundi dahil ganun sya kaganda (DANDA BABAI).

Kasama rin naming sa EB si kuya AIM ng indecent mind(nakiki-kuya??). Unang pagkikita namin kahit na sabihin natin tiga Saudi rin sya pero perstaym ko syang nakita. Medyo natuwa ako sa kanya kasi hindi naman pala sya INDECENT….hahhaa, disente nga sya eh.hahaha! Basta sobrang cool kasama nya… hindi ka maiilang sa kanya kasi mukhang mabait naman sya (may naman talaga?hehe)

Kasama rin naming si kuya Chinggoy, although hindi na bago sa akin si kuya Chinggoy, kasi lagi naman kaming nagkikita nyan. Ang napansin ko lang sa kanya…..wala pala syang KILAY….hahhaha! Nasobrahan ata sa pag-ahit!Hahaha!Joke lang! Sobrang bait na tao nyang si Kuya Chinggoy at amoy mayaman sya!hahaha!

Nakikilala ko rin si Gillboard. Ito rin ang unang pagkakataon nakita ko sya. Anonymous din kasi sya. Kaya naman natuwa akong makita ang mukha sa likod ng mga kwento nya. Medyo tahimik nga lang sya, hindi ko lang alam kung personalidad nya yun o talagang naunahan lang sya ng mga kwento hehehe.

Nameet ko rin si Madz at isa pang blogger na hindi na active sa ngayon. Natuwa ako sa kanila dahil kahit hindi nila ako kilala at hindi nila nababasa ang blog kong inaamag na, eh talagang hindi nila hinayaang mapanis ang laway ko.

Kaya Roanne, maraming salamat sa pag-imbita sa akin sa EB na yan sobrang naenjoy ko ang gabi na yun at maraming salamat sa bigay nyong regalo sa akin nila kuya AIM at Manong hayaan nyo ipapalaminate ko yun!heheheh! Heto yung pic nga pala mga kautak nga regalo nila.

Sayang at wala akong ng pic na magkakasama kami, na kay Roanne ang lahat ng pics namin, hehehe!Hinge na lang ako sa kanya!hehehe!

At hindi lang yan, dahil nagstay ako ng kalahating araw sa Singapore hindi ko na rin sinayang ang pagkakataon na makilala ang isang sikat na blogger na walang kahilig hilig sa picture ng mukha nya!hahahah!joke lang. Medyo patpatin lang sya at walang kabuhok buhok sa katawan, yan ay walang iba kundi dyaran….si GASDUDE!.

Sobrang saya ang travel ko sa Singapore dahil sinulit ko talaga ang oras at halos tumulo ang laway ko sa sobrang pagkamangha sa mga nakikita ko! Siguro sa mga susunod na araw ay maikwento ko sa inyo yun!

Kaya Gasdude salamat sa pagtotour sa akin sa Singapore hayaan mo pagpupunta ka ditto sa Saudi, ipapatira kita sa CAMEL este papakainin kita ng CAMEL meat!hhahhahaha!Gawa ako ng isang entry tungkol ng tour ko sa Singapore syempre extra ka dun!hehehhe!

Basta sa inyo lahat, maraming maraming salamat sa oras na ibinigay nyo para magkita kita tayo! Isang karangalan na mameet ko ang mga hinahangaan kong blogger na katulad nyo, matatalino, magaganda, gwapo, mababait, at mga kalog na tao katulad nyo, sana this year mabigyan uli tayo na pagkakataon na magkita kita muli!MARAMING SALAMAT ULI!

ERPORT

2011-10-22T14:35:00.000-07:00

Photo Credit: http://www.panoramio.com

Kamusta mga kautak?Medyo matagal tagal na rin ah!Hehehe!

Nga pala, kamakailan nabasa ko sa mga balita sa internet na ang NAIA Terminal 1- is the worst airport in the world (i-click mo yan at mababasa mo). Gusto ko sanang magreact sa website na yan kasi kasiraan sa Pilipinas yan, pero ano magagawa ko eh totoo naman. Sa katulad kong OFW na halos taon taon ay nakakasalamuha ko ang mga airport employees na yan at mga pasilidad ng airport ang masasabi ko…..DYOSME AIRPORT BA TO??

Nung huli akong umuwi (last August, 2011 lang yun), ay talaga namang nakakadismaya ang hitsura ng airport natin. Yung runway sa airport, dyosko mas malaki pa ang parking lot ng Mall of Asia. Tapos paglabas mo, parang magigiba ang pader ng airport. Parang nasa PIER ka lang at sumakay ka ng RORO, ganun ang feeling, hindi ka man lang masisiyahan. Tapos ang mga airport employees parang nakakita ng alkanysa tapos panay ang pakitang gilas sa iyo, para sa huli eh hihingi sa iyo ng pera. Okay, di naman ako maramot, pero hillow??? Pilipino din kaya ako,kaya alam ko na yang mga paekek nyo na yan. Kaya kahit magkadaputok putok ako kakabuhat ng bagahe ko…okay lang, wag lang mautakan ng mga airport employees nay an. Tapos yung immigration officials, parang puro may regla! Di man lang makuhang ngumite at kay susuplado. Di mo alam kung masakit ang ngipin o may LBM, basta maasim ang pagmumukha nila.

Tapos yung arrival o waiting area, pag galing ka sa airport akala mo bababa ka ng bundok,kasi napakatarik. As in nakakatakot kasi tyak pupulutin sa kangkungan ang pinamili mong supot ng EMINEM, TUBLERON kasama ng mga free na payong , lapis, bolpen at bag. Syempre nakakahiya naman kung madulas ka pa at para kang tangang namumulot ng payong doon. Eh dami pa namang tao sa waiting area. Feeling mo isa kang artistang inintay ng mga fans mo!hahhaha

So hayun na nga, dahil sa aking pagkaexcite medyo gusto kong umihi sa pinamalapit na CR sa may parking lot ng NAIA. At isang makapanindig balahibong pangitain ang nakita ko. Naninilaw nilaw na kubeta at umaalingasaw sa bantot ng mala-aromang PANGHE! Sumiksik sa bumbunan at talagang uurong ang ETITS mo sa mga makikita. Isama mo pa dyan ang dalawang mahabang TAE nagfefeeling BANANA BOAT sa inoodoro. Hindi ko na namalalayang maiihi pala ako kasi naging busy ang utak kokung magsusuka ba ako, mandidiri sa nakikita o mahilo sa amoy, kaya hindi na ako umihi, pinigil ko sya hanggang sa makarating kami sa pinamalapit na JOLLIBEE at kumain ng Chicken joy.

Hanggang sa pagbalik ko sa Saudi, ganun pa rin ang kasanasan ko sa Airport. Isama mo pa dyan ang mahabang pila sa EOC at immigration. Habang buntot ng buntot sa iyo ang mga empleyadong hindi serbisyo ang binibigay kundi RENTA. Dyosme nirerentahan ang serbisyo sa NAIA. Pagpasok mo naman sa airport at bigla kang nagutom wala kang magagawa kundi tiisin ang mga karinderya sa loob. Walang resto o walang matinong kainan. Karienderya na may presyong FIVE STAR RESTAURANT. Halos mabuwal ako ng malaman kong 40 pesos ang maliit na mineral water. Ginto ang tubig dito sa aiport kala nyo ba.

Hays, kaya hindi ka na magtataka kung mabansagang WORLD'S WORST AIRPORT ang NAIA,kasi kami rin ay hindi na nagugulat.

Ingat,

Drake

Halo halong ewan

2011-08-01T15:00:00.000-07:00

KAMUSTA ARAW NYO MGA KAUTAK???

Talaga naman oh! Sabi ngang mag-uupdate ako eh pero bakit ganun pa rin, late pa rin akong mag-update! Nga pala mga kautak, Ramadan ngayon dito sa Saudi. Kaya naman medyo patago-tago ang paglamon ko ngayon, pero sa kabilang banda nakakatuwa naman dahil 10AM-4PM lang ang pasok namin! San ka pa! Ang saya kaya, lalo pat mga latang lata ang mga Arabo dito, dahil tiniis ang di pagkain at pag-inom, kaya less work din naman. Yun nga lang pagkausap mo sila, parang laging may morning breath, as in tanghali na amoy panis na laway pa rin ang bunganga, at halos malaimburnal ang hininga kahit hapon na!

Lately nga pala naggygym ako ngayon dahil nga pauwi na ako sa pinas, at dahil parang akong may tumor sa apdo sa laki ng aking tyan, eh nag-enroll ako sa isang Gym malapit dito sa amin. Kamusta naman ang gym dun, nasa kalagitnaan palang tayo ng taon...eh mukhang new year na new year dun...as in PUTUKAN ng PUTUKAN ang mga kili-kili ng mga Pakistaning at Indyanong nagygygym dun. As in ang sakit sa ilong at babaligtad ang larynx mo sa pukanenang PUTOK na yan. Pero tiis tiis lang.. ganun talaga kailangan magpayat.

After Ramadan eh magbabakasyon lang ako ng 2 linggo sa atin dahil may aayusin akong napakaimportante (wow ano naman yun???) at sana yung mga malalapit na blogger friends ko dito ay makadaupang palad kong muli. Hayssss sana may makasabay din akong OFW blogger din para naman masaya (at may kahati sa gastos, hahaha!)

Basta ang dami kong namimiss sa pinas, siguro sa susunod na update ko na lang yun para naman may maisulat ako dito... hay sa wakas naupdate din!

Ingat mga kautak!

Babalik ako

2011-07-11T14:22:00.000-07:00

Babalik uli ako sa pagboblogging kahit na medyo busy ang kupal dahil sa pukanenang Saudization na yan eh nadoble ang trabaho ng katulad kong illegal recruiter hahahha! Kailangan marami kaming ihire na Saudi at pakitan ang mga ITIK (Indian), PANA (Pakistani) at Pinoy!

Namiss ko kayo...pramis yun! Walang stir....walang kataehan...at walang kaplastikan...wala talaga! wala!

Ngayong inalis na ang billboard ko sa may EDSA....Ano naman ang malaswa kung litaw ang singit ko? Maputi naman! TAMA KA! ako ngay yung nakabrief lang.... ako yun!Pramis Myembro ako ng "Philippine RUGBY........ BOYS" yung sinisinghot sa may Balintawak!hahha! Syet..KORNI!

Basta babalik ako..... ....... PWAMIS!!

Ingat po!

Drake

PERSONALITY TRANSPLANT

2011-02-27T11:35:00.000-08:00

Sana may mga bagay na pwedeng palitan, katulad ng ugali ng tao o di kaya personalidad mo.pwede din sanang ibahin. Bakit hindi kaya nauuso ang PERSONALITY TRANSPLANT? Para piliin mo ang mga personalidad na gusto mo. Minsan may bagay na gusto mong maging ganito o ganyan, subalit dahil likas na sa iyo ang isang personalidad hindi mo na ito magawang mapalitan pa.

Minsan masarap magkaroon ng personalidad na MATAPANG, yung walang inuurungan na kahit sino, para walang mang-aapak sa iyo na ibang tao. Patayan kung patayan, sabugan ng mukha kung kailangan. Tapos palitan mo naman agad ng personaliad na MALAMBING, para naman makita nila na malambot din ang puso mo. Baka pwede ng gawing combination ito, yung parang milk shake lang, Pagsamahin ang dalawang personalidad.

Minsan nangangarap ka ng personalidad na INSENSITIVE ka sa pakiramdam ng iba, para Malaya mong gawin ang gusto mong gawin may masaktan ka man o wala. O kumuha ng ugaling MANHID, para naman hindi ka makaramdam ng sakit kapag may nanakit sa iyo. Yung tipong para kang robot na walang emosyon at walang pakiramdam.

Nais ko rin magkaroon ng personalidad na MASIYAHIN para naman kahit sa malungkot na pangyayari magawa ko pa ring maging masaya. Tapos sasamahan ko rin ng personalidad na POSITIBO para naman kahit punong puno ako ng problema sa buhay isipin ko pa rin na masarap mabuhay sa mundo.

Gusto ko ri minsang magkaroon ng ugaling MAKASARILI, para gawin ang mga bagay na gusto kong gawin na walang iniisip na ibang tao. O di kaya naman magkaroon ako ng personalidad na MAANGAS para hindi ako lapitan ng mga taong may masamang binabalak lang sa akin.

Baka pwede rin akong maging SPOILED BRAT para naman hindi ako titigil hanggat hindi napapasaakin ang gusto ko. O ugaling MAPAGDUDA para naman hindi inaabuso ng ibang tao ang tiwalang ibibigay ko. Baka minsan pwede rin akong magkaroon ng ugaling INOSENTE para wala akong muwang sa tama o mali. Para gawin ko man ang mali hindi ako magdadalawang isip

Pwede kayang magkaroon ako ng ugaling RISK-TAKER para hindi ako natatakot sa mga resulta ng mga desisyon ko sa buhay. O kaya maging PRANKA, para nagagawa kong sabihin sa ibang tao ang mga ayaw ko sa kanila.

Gusto ko rin maging NARCISSIST para kahit ayawan ako ng lahat ng tao sa mundo, mayroon pa rin nagmamahal sa akin…......ang sarili ko. Pwede kaya iyun?

Sana totoo ngang may personality transplant o di kaya pwedeng bilhin sa tindahan para gamitin mo ang gusto mong gamitin sa araw na iyon. Parang relong may interchangeable bracelet, o gulong na pinapalitan kapag flat na. Pero hindi eh! Mukhang Malabo atang mangyari yun.

Makuha ko man ang mga personalidad na gusto ko, sa huli maiisip ko kahit maging PERPEKTO MAN AKONG TAO.nakakalungkot na wala naman kasing PERPEKTONG MUNDO. Hindi siguro tao ang may problema, ang kapaligiran ko at ang MUNDO mismo. Baguhin ko man araw-araw ang personalidad at ugali , tyak hindi pa rin nito mababago ang mundong kinabibilangan ko. Patuloy pa rin lalabanan ang mga kagustuhan ko sa buhay.

Hangarin ko man makuha ang mga personalidad at ugaling gusto ko, hindi pa rin ako masisiyan dahil sa huli kailangan ko pa ring sumabay sa pag-ikot ng mundo. Kaya bakit ko pa ba babaguhin ko pa ang sarili ko,? kung baguhin ko man o hindi ,aayon pa rin ako inog ng mundo at isasabay ko pa rin ang sarili sa bawat paggalaw ng mundo . Marahil ang kailangan kong gawin ay tanggapin na lang mga bagay na meron ako at gamitin ko sya sa paglalakbay sa MUNDOng ito

Harinawa, na sa paglalakbay na ito, mapulot ko ang mga ugaling gusto ko at maisasabuhay ko ang mga ito ng hindi nangangailangan ng operasyon at hindi pilit. Isa-isa sanang magiging natural sa akin ang mga personalidad na pinakamimithi ko para hindi ko na kailangan pang asamin na maibento ang titulo ng sanaysay na ito.

Yun eh! Pumipitik pitik pa!

2011-01-19T10:59:00.000-08:00

Ang blog na ito ay pumipitik pitik pa kahit medyo naghihingalo na!

Aaminin ko medyo hindi na ako gaanong nag-uupdate ng blog ko kumpara dati. Medyo sobrang busy sa trabaho at maari kong sabihin na talagang sulit na sulit ang pinapasweldo sa akin ng bangko. Hindi ko na magawang mangulangot at magkamot ng betlog. Kalimitang nakatutok ako sa computer at nagche-check ng kung anu-anong mga requirements ng mga pukanenang mga aplikante na yan.

Ako rin kasi ang humahawak ng mga interviews para sa mga EXPATS o NON SAUDI at sari-saring mga tao ang nakakasalamuha ko araw araw. Dugu-duguan ang aking ilong at tenga kakaenglish, at halos ayaw ko ring huminga kapag natatapat ako sa mga aplikanteng wala sa dikyunaryo nila ang salitang “MABAHO, ANTOT, PUTOK, YUCKY, B.O at BAD BREATH”. Kaya tandaan hindi lahat ng pumuPUTOK ay baril.

Aaminin ko, totoo nga pala na “FIRST IMPRESSIONS LAST”, kasi kapag mukhang pinabili lang sya ng suka eh medyo nasisikantot ako (second thought). Tapos kapag hindi man lang pinalansta ang damit, pantalon at necktie, medyo nakakababa ng energy. Pero syempre tintingnan ko pa rin kung magaling naman sya at maayos naman syang magsalita. Nung minsang may isang pinoy na nag-apply dito;

Ako: Sorry kabayan hindi kami bibili ng binatog! (binatog talaga??)

Kabayan: Hindi kabayan mag-aaply po akong trabaho

Tiningnan ko sya mula ulo mukhang paa este hanggang paa. Napaisip ako, si kabayan naman hindi man lang makuhang magPOLO at slacks, talagang Tshirt at jeans ang suot. Kaya sinabi ko

Ako: Sige kabayan iwan mo na lang sa akin yung resume mo, tawagan ka na lang namin for interview.

Kabayan: Di ba pwedeng NOW NA? (medyo nagulat ako sinabi ni kabayan, at nakikiNOW NA pa!)

Ako: Sorry, wala kaming bakante!! (**Please insert pilit ngiti – talim mata here***). Akala ata ni kabayan, eh tumatanggap kami ng “Construction Worker” sa bangko.

Dito sa Saudi, requirements din na pwedeng ilipat o transferable ang visa profession mo. Ganito yan, paliwanag ko para hindi ka tae-tae kung ano ang ibig kong sabihin. Pag pupunta ka ng Saudi may IQAMA na tinatawag o residence card, ngayon nakalagay dun sa IQAMA mo kung ano ang trabaho mo. Ngayon kung sa bangko ka nag-aapply at ang trabahong nakalagay sa IQAMA mo ay “nurse”, hindi pwede yun kasi hindi naman kami ospital.Kailangan sakto ang profession mo sa lilipatan mong kumpanya. INTIANDES!!

Kaya kapag ang nag-apply sa akin ay may visa profession na machine operator, housemaid, driver, ,dressmaker, laborer, , starlet ,fishball vendor at GRO, binabagsak ko na kasi hindi naman sila maililipat.(yung GRO pwede pa namang pag-usapan! Hahaha!) Ika nga it’s a waste of time ,energy and bucket of saliva.

Heto kamo may isang aplikante akong ininterview at matapos ang mahabang TELL ME ABOUT YOURSELF at paekek pang mga tanong, umarrive kami sa tanong na ito

AKO: Okay, what’s your visa profession?

INDIANO: Sir, it’s CHICKENNERY

AKO: What???

INDIANO: CHICKENNERY, Sir

AKO: Huh? What’s that again? (dumugo na talaga ang kilikili ko sa mga naririnig ko)

Medyo hindi ko kinaya ang narinig ko kaya bumulagta na lang ako sa sahig dahil hindi ko nga sya maitindihan tapos amoy imburnal ng tae pa ang hininga nya. Kaya binalikan ko na lang ang CV nya at dun ko napagtanto na nagtatrabaho pala sya sa isang kumpanyang nagbebenta ng ………. DRESSED CHICKEN. PUT#$%$#@# umembento pa ng profession.

Okay yan muna mga kautak, pero ang dami ko pang ikukwento sa inyo. Hayaan mo pipilitin ko talagang i-CPR at imouth-to-mouth ang blog ko na ito kahit medyo busy ako sa trabaho. Ganyan ko kayo kamahal kaya penge ngang kiss dyan!

Ingat

PAGHAHANAP NG KALIGAYAHAN

2011-01-06T01:46:00.000-08:00

Minsan mag-iisip ka bakit tila napakailap ng kaligyahan? Bakit tila hindi rin pangmatagalan ang ligaya? Ano ba ang sukatan ng kaligayan? Ano ba ang anyo nito?

Tila napakahirap sagutin ng mga tanong na yan? Tingin natin tila napakalawak ng salitang “KALIGAYAHAN ”. Sabi nila hindi nating pwedeng pangarapin ang kaligayan dahil hindi ito pemanante sa mundo. Wala ring pormula ng kaligayahan dahil nababatay ito ayon sa sukatan o pamantayan ng isang tao.

Noong tayo’y musmos pa, hindi ba sa isang supot lamang nang kendi sapat na para maramdaman natin ang lubos na kaligayahan. Subalit bakit sa pagdaan ng panahon tila hindi na tayo kaya pang mabigyan ng kaligayan ng isang supot ng kendi. Maari kaya na ang kaligayahan ay batay sa kaalaman o utak ng isang tao? Na habang tumatalino ang tao nagiging kumplikado ang pamantayan ng kaligayahan nito?

Lahat ng tao nagnanais maging masaya. Hindi ba? Pero paano ba nating sisimulan ito? Kailangan ba nating makuntento bago lumigaya, o kailangan nating maging maligaya bago makuntento?

.
Sa aking paglalakbay sa mundong ito at pagtatanong sa ibang tao, lagi kong naririnig, “GUSTO KO LANG NAMANG MAGING MALIGAYA!” Sino bang nilalang ang ayaw nito? Subalit paano mo hahanapin ang isang bagay kung sa iyong sarili hindi mo naman alam kung ano ang iyong hinahanap. Ni hindi mo alam kung paano maipapaliwanag ang pakiramdam ng kaligayahan? Makikita ba ito sa tamis ng iyong ngiti? Maririnig ba sa lakas ng iyong halakhak?O mararamdaman ito sa pamamagitan ng paglutang ng kaisipan at paghihiwalay ng iyong kaluluwa sa iyong katawan? Paano mo ito maipapaliwanag?Alam mo ba?

Ang KALIGAYAHAN ay isang emosyon, at ang emosyon ay nagbabago. Ang emosyon ay hindi hinahanap, kusa itong nararamdaman base sa sitwasyon. Ang sitwasyon ay paiba- iba bawat segundo at ito’y naaayon sa iyong kapaligiran.Ang kapaligiran ay sumasabay naman sa pag-ikot ng mundo. At ang mundo ay patuloy na iinog at hindi titigil kahit kailanman. Kaya ang KALIGAYAHAN ay patuloy na nagbabago, nag-iiba ng anyo, nagpapalit palit ng kahulugan, hindi pangmatagalan at sumasabay sa pag-ikot ng mundo.. Hindi sya pwdeng tanungin ng ANO, BAKIT,PAANO, SINO,SAAN ,KAILAN, ALIN o tanong na nalikha sa mundong ito dahil walang tamang sagot dito, walang partikular na kasagutan at lalong walang permananteng tugon dito. Nagbabago ang sagot ng tao at paiba-iba din ang sagot nila kahapon, ngayon, bukas at sa makalawa.

Totoo ngang nakakapagod hanapin ang kaligayahan dahil maaring naman wala tayong dapat hanapin o hindi naman talaga dapat ito hinahanap. Dahil tulad ng sipon, ubo,lagnat at iba pang sakit pasulpot sulpot lamang ito, nawawala at bumabalik muli.Lumilitaw sa hindi inaasahang oras at nagpaparamdam sa biglaang pagkakataon.

Bakit hindi na lang nating hayaan na ang KALIGAYAHAN ay dumampi sa ating mga puso na parang isang malamig na hangin lamang. Damhin ito hanggang sa huling paghaplos nito sa iyong balat, lasapin ang kahuli-hulihang lamig na kayang magbigay sa iyo na panandaliang pagkalimot sa iyong kamalayan. Huwag hawakan dahil kusa lamang itong aalpas sa iyong mga kamay at kahit gaano mo pa asamin na itago at ipunin ito, mawawala na lamang ito sa isang iglap. Hayaan na lang na siya ang yumapos at humagkan sa atin dahil baka sa paaatubiling panghawakan ito, nawala sa atin ang oportunidad na maranasan ang bawat pag-ihip ng malamig na hangin . At mangarap na lamang na muling makadaupang palad ang malamig na haplos ,intayin ang pagdampi ng ihip ng hangin at umasang maramdaman muli ang pagkakataong minsan lamang dumating sa ating buhay. Hanggang sa huling hibla ng hangin at hanggang sa huling pagyapos ng KALIGAYAHAN sa ating buhay......

When one door of happiness closes another opens; but often we look so long at the closed door that we do not see the one which has opened for us.--Helen Keller .

Ingat

Drake

PAYANIG SA PASIG 2010

2010-12-27T12:24:00.000-08:00

Isang pagbabalik tanaw lamang sa mga nangyari sa akin ngayon 2010.
Aaminin kong napakaraming “Payanig sa Pasig” ang ginawa sa akin ni Papa Jesas ngayong taon, lalo na sa usaping “TRABAHO”. Alam nyo naman na hindi biro din ang pinagdaanan kong pangamba at pag-alala, at ito ang mga yun ;

1. Halos mawala ako sa ulirat ng malaman kong nag-alsa balutan ang boss ko ng bigla bigla at walang paalam. Ginulat na lang nya kami na wala na sya sa Saudi at bumalik na sa UK. Walang text, miss call, o kahit pasaload man lang, basta nagkagulatan na lang na wala na sya sa kumpanya.

2. Dahil sa panyayaring naganap sa itaas, halos 3 buwan akong hindi pinatulog dahil baka magbungkal ako ng lupa sa Pinas para magtanim ng kamoteng kahoy at singkamas. At dahil puyat ako, halos nabawasan ang aking kakyutan ng 40%.

3. Naghanap ako ng bagong trabaho, at awa naman ni Papa Jesas dininig nya ang dasal ko dahil pasok agad ako sa isang malaking kumpanya ng gatas (na pambata). Ang trabaho ko ay sa mag-extract ng gatas mula sa dalaga (Joke lang). Subalit dahil sa kaepalan ng kumpanya naming nagbebenta ng kotse na may tigreng lumulundag, hindi ako pinayagang lumipat. Pinamili ako: manatili sa kumpanya o umuwi sa pinas at magbenta ng fresh kong katawan. Syempre no choice kundi nanatili sa kumpanya. (Tanginis lang oh)

4. Dahil sa ganyang sitwasyon, muntik na akong uminom ng isang boteng valium (wow sosyal) para hindi na magising dahil sa labis na pag-alala at panghihinayang. At dahil din yan 2 buwan naman akong lutang ang utak hanggang sa lumabnaw na parang lugaw.

5. Mabait pa rin si Papa Jesas, dahil sa wakas pinayagan na ako ng putares na kumpanya na lumipat sa ibang kumpanya. Subalit pinili nila ang buwan na kung saan alanganin kang tanggapin (Ramadan yun), kumbaga para itong Mahal na Araw na mamalasin ka kapag tumanggap ka ng empleyado. Kaya kahit nagpasa na ako sa isang libong kumpanya ng aking CV sa paniniwalang “THE MORE ENTRIES YOU SEND, THE MORE CHANCES OF WINNING”. Eh wala tumawag sa akin kahit isa man lang . At halos isang buwan akong takot na takot dahil kung hindi malamang uuwi talaga ako sa Pilipinas.

6. At buti na lang sa huling araw ay marami ng tumawag (nalito pa nga ako eh! Naks! Kayabangan, hahaha) Kaya napunta ako ngayon dito sa bangko. Subalit nag-aalala pa rin ako kasi baka umepal na naman ang dati kong kumpanya at hatakin ako pabalik. Kaya halos 2 buwan din akong di nakatulog ng mahusay.

7. Sa wakas may bago na akong trabaho sa ngayon, subalit dahil sa layo ng trabaho ko sa dati kong bahay, halos mabuhay na ako sa loob ng taxi sa haba at tagal ng traffic. May bonus pang anghit ng Pakistaning driver plus surot, niknik at umaalingasaw sa antot ng taxi. At dahil dyan nangati ang buong katawan ko at halos galisin ako ng isang buwan. Buti na lang bumalik na muli ang aking mala SUTLAng balat ng lumipat na ako sa bago kong bahay.

8. Akala ko kuntento na sa pamumuwisit ang dati kong kumpanya, dahil hindi pala sila tapos. Dahil nung kukunin ko na and backpay ko (end of service benefits) dahil sa pagiging loyal sa kanila ng 5 years. Sa huli, hindi rin nila binigay ang pera ko. At kahit umutot pa daw ako ng sago hindi ko makukuha ang pera kong pwede nang pampatayo ng maliit na beerhouse. Kaya halos isumpa ko sila sa sobrang inis at bwisit. At kung ihahabla ko pa sila dahil dito, baka lalong masira ang taon ko kaya hinayaan ko na lang. Isang buwan din akong hindi pinatulog sa inis at bwisit sa dati kong kumpanya na yan.

Kaya kung susumahin nyo lahat halos buong taon akong hindi nakatulog ng mahusay, iniinis to the maximum level, at pinag-alala hanggang sa pumanget (meganun). Kaya sana naman next year maging maayos na ang aking buong taon. SANA……….

Maraming salamat mga KAUTAK, at HAPPY NEW YEAR!!!!!

DRAKE

DRAKE!,NAMAMASKO PO!!

2010-12-22T10:38:00.000-08:00

Huwatt!!!!Pasko na! Nakamputcha, wala man lang magbibigay sa akin ng regalo! Kainis!

Sensya na nga pala kung emu-emohan ako, syempre pasikat lang. Nga pala dahil magpapasko na, ikukuwento na rin dito ang nangyari sa akin Last Christmas .Yun kasi ang kauna-unahang kong pasko sa Pilipinas simula ng nag-abroad ako. Mga apat na pasko rin kasi akong di nakauwi, at iyon ang kauna-unahan kong magpasko sa atin ng…............…may pera (ng slight lang naman).

So katulad ng sinabi ko, medyo namiss ko ang Pasko sa atin, kaya naman excited akong bumili ng pamaskong damit sa SM. Kailangang mangamoy gaas ako sa pagkabago ng damit at isusuot ko sya sa araw mismo ng pasko. Dahil ako rin ay isang panauhing pandangal ng aming pamilya, syempre ako ang bida sa pamilya, kaya naman ako ang........... gumastos ng lahat! Joke lang! Nakakatuwa nga dahil nag-iipon pala sila ng pera para sa pag-uwi ko hindi ako gumastos ng malaki sa pasko at Noche Buena. Ako’y tats na tats talaga, pramis! Hanggang burnik natats nila ako. Pero sa huli napagastos din ako. Hahahha!

At katulad ng inaasahan, sandamakmak na bata at tao ang dumating sa aming bahay. Syempre nakakahiya naming hingin agad ang Aguinaldo di ba? So kumakain naman sila kahit konti para hindi halata. Pero yung isang bata, hindi kinaya yung suman na kinain dahil pagkasubo, nagsuka agad. Panay kain pala sya bago hingin yung Aguinaldo. IYan ang ISTAYLl!!

Punung puno din ang simbahan sa huling gabi ng simbang gabi (paulet-ulet??). At tulad ng inaasahan, nagsimba ang iba para mag ……..dyaran……..FASHION SHOW! Syempre pagkakataon nila itong pumorma at isuot ang mga nauusong damit ngayon. At mistulang SOGO Hotel ang simbahan sa dami ng naglalampungang magkasintahan sa may gilid, sulok, singit at alulod ng simbahan. Mistula rin itong daycare center sa dami ng nagiiyakang mga bata. Nagpapatinisan pa ng boses. At ang nakaasar pa, yung mga sapatos nila may tumutunog tunog pa!

Masaya ang notche Buena namin, kasi may videoke, pizza, prutas, hamon, keso de bola at “the bar” (letche ang mahal ng champagne). Medyo gumising pa kami ng 12 am para lang lumamon at intayin ang unang Segundo ng pasko. After nun parang binagyo ang mesa dahil naubos sa isang iglap ang mga pagkain (timawa??)

At ,dahil ako ay isnag balikbayan, nagmistula akong si….Santa Claus na gumwapo (may gwapo pa talaga??). Ibig sabihin nun obligado akong mamigay ng regalo, Aguinaldo o pasalubong sa mga kamag-anak ko. Medyo malaki laki din ang napakawalan kong pera ng ganun ganun lang lalo pat choosy na ang mga bata ngayon at hindi na sila tumatanggap ng bente pesos . At lalong mas choosy ang mga tyahin/tyuhin ko, dahil ayaw nila ng hindi imported (Tae lang oh!). Pero kahit medyo naubos ang pera ko noon, sulit naman talaga ang pasko ko noong 2009.

Hays, ayokong malungkot ngayong Pasko, pramis. Dati sanay na akong magpasko sa Saudi, pero iba nga talaga ang pasko sa atin. Kala ko makakasanayan ko ito, pero parang hindi eh! At aaminin ko naiingit ako sa mga kakilala kong uuwi ngayon pasko.

Kayo musta Pasko nyo?Inggitin nyo naman ako oh!

MALIGAYANG PASKO SA INYONG LAHAT.

DRAKE KULA

2010-12-08T10:03:00.000-08:00

Drama na kung drama, pero hayaan nyo na muna ako.

Sa unang pagkakataon hayaan nyong ipakita ko ang picture ni DRAKE KULA.

Minsan iniisip ko, bakit ba nakapaka-unfair ng mundo? Aminin natin o hindi, minsan nagdo-“double standard “ tayo, lalo na siguro kung sa hitsura o mukha ang pagbabasehan. Nahuhusgahan natin ang isang tao ayon lamang sa kanyang hitsura at panlabas na kaanyuan.
Mahirap nga pala na nagsimula ang buhay mo sa panlalait at panlilibak sa iyo dahil sa iyong hitsura. O di kaya dahil kakaiba ka kumpara sa iba.

Hanggang ngayon dala-dala ko pa rin yan, kahit na anong gawing iwas hindi pa rin ako pinapatahimik ng aking mga “ insecurities” pagdating sa hitsura. Madali pa rin akong masaktan at maapektuhan. Marahil dala ito ng aking pagkabata, at hanggang ngayon ay tila naging parte na ito ng aking paglaki.

Naalala ko pa noon, sikat na sikat ang kuya sa mga babae. Madalas, syang makatanggap ng mga sulat mula sa mga kaklase nyang babae. Mga sulat ng paghanga dahil sa kanyang tindig, hitsura at porma. Madalas syang kinukuhang konsorte sa mga Santacruzan, naging Mr. JS sa aming eskwelahan . Tinitilian ng mga kababaihan dahil sa angking kakisigan. Madalas kapag nakikita ako ng mga babaeng may “crush” sa kanya, lagi akong tinatanong “ Kapatid mo ba talaga si Leo??”, na tila may halong pagtataka at pagkagulat. Kasunod ang malulutong na halakhak at tawanan.

Inggit na inggit ako kay kuya, dahil paborito din sya ng nanay. Inggit ako sa kanya, dahil lahat ng tao pinupuri sya. Lahat sila gusto sya, sya lagi ang bida at sya lagi ang nangunguna. Sa aking pakiwari nakikipagkumpetensya ako sa kanya, at kahit ano pa ang aking gawin parang hindi ko magawang manalo sa kanya.

Karamihan sa aking mga kapatid mapuputi, matatalino, kinatutuwaan at kinagigiliwan. Madalas akong magpasikat noon, subalit sa huli wala namang pumapansin sa akin. Tampulan din ng tukso dahil sa bungi-bungi kong ngipin. Madalas laitin dahil sa kulay-uling kong balat. Lagi ring binabatuk-batukan, kinukutusan at inuutusan dahil maliit ako kumpara sa aking mga kaedaran. Kaya lagi akong nasa unahan ng pila. Lahat sila pakiwari ko lagi silang nagtatawa sa akin. Lahat sila tingin ko laging may sinasabing pangit tungkol sa akin.

Sa pamilya, madalas akong tuksuhing “UNYO”. Dahil kamukha ko daw ‘yung kapitbahay naming may nakakatuwang hitsura. Madalas din sabihang “ampon” lang daw, pinalait sa ospital o anak daw ng kamag-anak naming may kakulangan sa pag-iisip.

Lumaki akong mababa ang kumpanysa sa aking sarili. Madalas natatakot sa iniisip ng ibang tao sa akin, dahil pakiwari’y puro mga di magagandang bagay ang maririnig ko mula sa kanila. At pakiramdam di’y lagi nila akong pinagtatawanan.

Hindi ko magawang manligaw noon, dahil sa aking tingin wala namang magkakagusto sa akin. Hindi rin ako nagkaroon ng barkada noong elementary at highschool. Dahil hindi naman ako gaanong nakikipagkaibigan dahil baka hindi nila ako magustuhan. Madalas mas gusto ko pang mag-isa, at kausapin na lang ang aking sarili. Takot ako sa tao, takot ako sa iniisip ng iba sa akin, at takot akong sabihan ng hindi magagandang bagay tungkol sa akin, takot akong pagtawanan at takot akong laitin.
Parang umaalingawngaw ang mga tawanan at halakhakan nila sa akin. Nabibingi ako sa mga tingin na may panghuhusga at panlilibak. Bakit ba parang natutuwa silang pinagtatawanan nila ako? Bakit ba kailangang laitin nila ako? Hindi ko alam pero ganito ang lagi kong nararamdam hanggang sa ngayon. Iniisip kung ano ang iniisip ng ibang tao sa akin.

Subalit sa pagdaan ng panahon, nakuha ko na ring tanggapin na lang ang lahat. Amining marahil nga lagi akong talunan sa ibang bagay. Marahil, marami nga talaga akong di magagandang katangian, o maaari rin na talagang katawa-tawa ang aking hitsura. Ayaw ko nang mabuhay sa iniiisip ng ibang tao sa akin, at ituon ang pansin sa mga taong nakakaintindi at nagmamahal sa akin.

Sa ngayon, sa tuwing may pumupuri sa mga bagay na aking nagawa. Tila nahihiya dahil hindi ako sanay na may nakaka-appreciate sa akin. Hindi ko maintindihan ang pakiramdam. Hindi ko mawari kung ito ba’y katotohanan o isang pabalat lamang dahil baka sa likod ng mga papuring ito ay mga panlalait at pagtawa.

Para sa iba, tila isang simpleng bagay lamang ang mga ito. Madaling kalimutan at madaling solusyunan. Pero sa tulad kong naging parte ng buhay ang panlilibak at panlalait, tila isang malaking bagay ito na hindi madaling solusyunan. Mahirap malunasan kapag ang kalaban mo ay walang iba kundi ang iyong……sarili. Isa itong sakit na sikolohikal, na walang ibang pwedeng gumamot kundi ang aking sarili din.

Wag na tayong magpaka-ipokorito, nabubuhay tayo sa mundong mas mahalaga ang nakikita ng mata kaysa ng puso. Aminin natin mas unang nakikita natin ang hitsura kaysa sa ugali ng isang tao. Nahuhusgahan ang isang tao batay sa kanyang pisikal na kaanyuan.

Sabi nga ng karamihan na kapag maganda o gwapo ka at panget ang ugali mo,sasabihin nila…” uyyy! suplada/suplado mo naman” o “di kaya palibhasa alam nyang maganda/ gwapo sya”. Kung maganda/gwapo ka at maganda rin ang ugali mo, sasabihin ng tao “parang namang anghel yun”. SUBALIT kung panget ka at maganda naman ang ugali mo, sasabihin ng iba…”Aba, dapat lang na mabait sya”. At kung panget ka na at panget pa ang ugali mo malamang sinasabihan ka ng “Putangina, ang kapal ng mukha mo!!”. Isang mapait na katotohanan na hindi natin pwedeng pasubalian.

Ang kagandahan o kagwapuhan ay nawawala rin sa pagdaan ng panahon. Subalit tanggapin natin na hanggat nabubuhay tayo sa mundong tila isang malaking bagay ang kagandahan at kagwapuhan. Na kung saan mabenta ang produktong pampaganda at pampagwapo. Na kung saan sinusubukang pigilan ng syensya ang pagtanda, at ginamit naman ang teknolohiya para mabago o pagandahin ang mukha /katawan na kaloob ng Dyos para sa pansariling kaligayahan .

Mananatili tayong PRESO ng mapanghusgang MUNDONG ito. Mundo na kung saan nababase ang pagtanggap ng tao sa kanyang nakikita at ginagamit ang mata sa napakaababaw na paraan.
Hindi ko alam kung kailan ako makaalpas at makaalis sa BILANGGUANG ito. Wala rin akong ideya kung mapapalaya ko pa ang sarili ko sa aking mga kaisipang ito. Pero mahirap man makaalis dito pipilitin kong makatakas sa pampanghusgang MUNDONG ITO. Mahirap at matagal subalit……………… SUSUBUKAN ko.

Iyon lamang po at maraming salamat.

DRAKE

TRACK

2010-11-25T04:26:00.000-08:00

Kahapon nag jogging ako kasama ang kasambahay ko dito sa Saudi. Medyo may edad na rin sya, kasing edad ng tatay ko. At habang nag-jogging kami bigla nya akong tinanong.

“Ilang taon ka nung nagpunta ng Saudi”, tanong ni kuya sa akin

“23 years old po! Kaya po 5 years na po ako dito”, sagot ko naman sa kanya

“Ang bata mo naman palang nag-abroad! Hindi ka ba nagsisisi na bata at binata ka pa ay nandito ka na sa Saudi?” , sunod nyang tanong sa akin.

Noong mga panahon na iyon, bigla akong napatigil sa pagtakbo at nag-isip ng matagal. Tinanong ko ang aking sarili ….. “Nagsisisi nga ba ako dahil maaga akong nag-abroad??”

Nagsisisi??? Hindi naman siguro. Pero sa totoo lang naisip ko, siguro nga ang dami kong na “give-up” nung nag-abroad ako. Aaminin ko naiingit ako sa mga kaibigan at kakilala kong nasa Pilipinas, dahil na-eenjoy nila ang sari-sarili nilang mga buhay. Walang mabigat na responsibilidad na nakaatang sa kanilang mga balikat. Naiingit ako sa kanila, na nagagawa nilang kumain sa labas na magkakasama, pumunta sa mall para mamili kapag “Megasale”. Manood ng sine kapag may bagong labas na pelikula . Asamin ang araw ng akinse at atrenta, magliwaliw sa araw ng sahod at pumunta sa mga lugar na hindi pa napupuntahan.

Gusto kong magkaroon ng mga barkada sa opisina, gusto kong maranasang maghanda ng “number” sa mga Christmas Party o sumama sa mga “Company Outings”. Gusto kong masabik tuwing holidays at special non-working day. Uminom ng malamig na beer kasama ang mga kaopisina na tulad ko ring may sentimyento tungkol kumpanya. At higit sa lahat gusto kong makasama ang pamilya ko tuwing hapunan at tuwing araw ng Sabado at Linggo. Dahil lumilipas ang panahon na hindi ko yan nagagawa, at nadagdagan ang edad ko na hindi ko man lang nararanasan ang mga iyan.

Mahirap at malungkot, yan ang masasabi ko. Ang buhay sa Saudi, simple at parang walang buhay. Karamihan sa mga kasamahan kong pinoy dito ay mga nakakatanda sa akin at puros may mga pamilya na.Wala man lang akong makabarkada at makasama man lang sa asaran, kalokohan at ienjoy ang buhay binata.

Walang sinehan, walang lugar na malaya kang magkakapagsaya o di kaya makapagrelax man lang dito sa Saudi. Nakakasawa na ring magkape, mag-internet at manood ng TFC. Pagkatapos ng araw ng trabaho, uuwi ka sa bahay at matutulog na lang. Pagkasweldo, didiretso ka na sa mga Remittance Center para magpadala ng pera. Matatapos ang araw mo ng paulit-ulit at sisimulan mo naman ito ng katulad ng nakasanayan mo rin sa umaga. Walang bago, walang pagkakaiba, pauulit-ulit at nakakasawa na.

“Hoy, di mo sinagot ang tanong ko”. Biglang binasag ni Kuya ang malalim kong pag-iisip.
“Ah!! Uhmmmmmm di naman po ako nagsisisi kuya! Ganun nga talaga siguro ang buhay, May kailangan kang isakripisyo at hindi pwedeng pareho mong makukuha ang gusto mo. Ako kuya, kailangan ko kasing magsakripisyo para sa pamilya ko, katumbas man nito ang personal kong kaligayahan at maging ng aking kabataan. Malungkot man at mahirap, pero kailangan kong tanggapin,kasi desisyon ko ito sa buhay . At desisyon ko na magsakripisyo para sa kanila”, pangangatal na sagot ko kay kuya, sabay iwas ng tingin sa kanya.

Sabi nila, pinamasarap na buhay ang nasa edad 21-30 taon. Dahil tapos ka na sa pag-aaral, at kumikita ka na para sa sarili mo. Ineenjoy ang buhay binata/dalaga na walang gaanong inaalala sa buhay. Malayang gawin ang naisin, at malasap ang buhay na malayo sa responsibilidad. Minsan ka lang dadaan sa yugto na yan ng buhay mo at hindi ka na ulit makakabalik sa nakaraan para maranasang mong muli ang mga bagay na iyan.

Ako, hindi ko na nga siguro mararanasan pa ang mga ito. Marahil, wala na rin akong magagawa tungkol dyan, at kailangang tanggapin ang mabigat na responsibilidad na nakaatang sa aking mga balikat. Ang tanging nagpapasaya sa akin sa ngayon ay ang mga naitulong ko sa aking pamilya. Nawalan man ako ng panahon na gawin ang mga bagay na karaniwang ginagawa ng mga kaedaran ko, nagawa ko namang gamitin ang oportunidad na mayroon ako sa ngayon para makatulong ng malaki para sa pamilya ko at baguhin ang buhay naming. Sapat na sa akin iyon.

“Ano tigil muna tayo, medyo pagod na ako eh, malayo pa ang dulo nito” yaya ni Kuya sa akin.

“Kayo na lang po muna kuya, tatapusin ko itong “track”, pipilitin kong marating ang dulo nito, kuya” tugon ko sa kanya.

Iniwan ko si kuya habang tinatakbo ng matulin ang daan patungo sa dulo. Hindi ko na kailangan lumingon pa , para tingnan ang mga natakbo ko na. Baka mapagod lang ako kapag nalaman kong malayo na rin pala ang naitakbo at nailakad ko. Itutuon ko na lang ang pansin na maabot ang dulo ng “track”, tumakbo ng matulin at gamitin ang naipong lakas para pagdating sa dulo at magawa ko na ring magpahinga at maging masaya para sa sarili ko. Alam kong mararating ko rin ang dulo nito. Basta kaya ko ito……………. at handa kong tapusin ang “TRACK” na ito.

Yun lamang po at maraming salamat

DRAKE

WACKY PIC CONTEST WINNERS

2010-11-18T10:24:00.000-08:00

Sorry naman halos isang linggo akong nawala, bukod sa medyo busy ako sa pagpapabulok ng aking mata kakatulog dahil nga 9 days kaming walang pasok (Eid Holiday) eh abala din ako sa pagpapalaki ng TI……….YAN.

Kaya narito uli ako at nagbabalik dahil naipangako ko na i-aanounce ko dito kung sino ang nanalo sa WACKY PIC CONTEST. Akala nyo kasi biro biro lang yun eh, pero TOTOO kaya yun!

Maraming salamat din sa mga nagcomment at bumati sa akin, di nyo lang alam kung gaano nyo ako pinasaya. Abot hanggang eardrums ang ngiti ko dahil sa pagbibigay ng time sa pagpapadala ng pic.

Teka, alam nyo medyo malungkot ako ngayon kasi di ako makakauwi sa pinas para magpasko sa atin. Dahil kalilipat ko lang sa bago kong kumpanya, eh hindi pwedeng agad-agad akong magbakasyon. Kahit na pabibo at pakitang-epal ako sa trabaho, hindi pa rin sapat yun dahil kakahiya namang maghingi agad ng pabor. Kaya papalipasin ko muna ang ilang buwan, saka ako uuwi, kaya malamang mga MARCH,2011 yun. Medyo namimiss ko rin ang bibingkang lasang pancake, simbang gabi na maraming nag-iiyakang bata at nagliligawan, noche buena at kung ano ano pang tungkol sa pasko. Nagsimula na rin akong magpatugtog ng mga kantang pamasko dito, pero mas lalo lang akong nahohomesick. Eh pasalamat na rin naman ako kasi last year nakapagpasko naman ako sa atin. At aaminin kong tumaba ako kakalamon ng baboy at kakainom ng alak (eh sabik eh)

Oopppssss, sige saka na nga lang yan balik na tayo sa WACKY PIC CONTEST ko. Tulad ng napag-usapan, heto ang premyo ko.

Dyaran……..

LACOSTE-ESSENTIAL PERFUME/COLOGNE (hindi ito mismo, akin to eh!heheh! syempre bago yung ipapadala ko)

Yan kasi ang paborito kong pabango, at natural mente na dapat lang na espesyal din ang papremyo sa mananalo.

At sino ang nanalo………..

HANDA NA BA KAYO.....................

HETO NA!!!!!!

ICLICK NYO TO: PARA MALAMAN MO KUNG SINO ANG NANALO

Sa nanalo CONGRATULATIONS!!! Kung sakaling hindi ko maipadala dyan sa Pilipinas, paki-intay ang pag-uwi ko!Hahahah! sensya naman nandito kaya ako sa Disyerto ng mga PUTOK

Teka bakit nga pala sya ang nanalo, hindi dahil sa tinatakot at pinagbantaan nya ako. Hindi din dahil kaibigan ko sya at lagi kong kausap yan sa YM. Hindi yun ang dahilan, pramis!hehehhe! Kaya sya nanalo eh dahil kahit pumanget sya (naks parang pogi dati), eh talagang okay lang mabigyan lang nya ako ng WACKY PIC.

Kaya sa iyo kuya……CONGRATULATIONS!!!!

Narito din nga pala ang iba pang nanalo

2nd Runner Up – umefort talaga, at kumuha pa ng kakuntsaba!

3rd Runner Up – kyut kasi sya dito eh!h

Sa inyo, maraming maraming salamat!Ano ang premyo??? ano pa kundi PALAKPAKAN!hehehe! Hayaan mo isip pa ako! Sa inyo dalawa, sana mameet ko kayo soon para magpa-authograph!

Sa iba pang nagpadala, hindi man kayo nanalo sa contest eh nanalo naman kayo sa puso ko! NAKS YUN YON EH! At umaasa ako na makikita ko kayo sa personal, para mapasalamatan (at ilibre , parang tunay ah!). Next year sali uli kayo ha! Maraming maraming salamat talaga sa inyo, sobra nyo akong NAPASAYA! Alam ko naman na kaya kayo nagpadala ay hindi dahil sa premyo kundi dahil MAHAL NYO AKO!heheheh

Ingat at maraming salamat uli

DRAKE

WACKY PIC & BDAY GREETINGS

2010-11-12T05:26:00.000-08:00

Maraming salamat sa lahat ng bumati at nagpadala ng kanilang pic nung birthday ko. Nakakatuwa lang na yung mga taong talagang inaasahan kong magbigay ng kanilang mga wacky pic eh talagang nagpadala sa akin. Ito talagang mga taong ito ang tagasubaybay ko at loyal followers ko. Naks

Ayaw ko na munang patagalin ang kwento, saka ko na lang ikukuwento dito yung birthday celebration ko. At tungkol naman sa pakontes ko. Mayroon nanalong tatlong bloggers. At ang first prize nga pala sa nanalo sa WACKY PIC CONTEST ko ay isang….....malaking tenk you!hahahaha! (joke lang). Saka ko na lang sasabihin ang prize pati yung nanalo sa next update ko!

Basta heto muna ang video. At maraming maraming salamat talaga sa nagpadala. Sa mga hindi nagpadala……..TANDAAN NYO YAN! Hahahah! Joke lang! Tenks pa rin!

Heto na po ang video:

Heto rin nga pala yung pinadalang pic ni KIKILABOTZ, akala ko nga nakilimutan na nya, (nangako kasi sya sa akin hahah). Medyo tampo na sana ako dahil wala ngang pinadala pero ang dahilan pala kaya di ko natanggap eh dahil sa ibang email address nya pinadala yung pic nya (nahalata tuloy di nagbabasa ng instruction at nagskiskip read!LOLS!Joke lang pre).

Pero brod maraming maraming salamat sa pic na ito (see special mention ka pa dito). MARAMING MARAMING SALAMAT ULI!

At kay Ayie aka PIPS aka PIPAY aka Angelu look alike, hindi hindi kita makakalimutan dahil kinalimutan mo ako. HAHAHAH! Tinext pa man din kita, nagcomment pa ako sa facebook mo, kinulit pa, pero ni anino o kahit picture ng camel,wala. As in WALA!! Eh gusto ko sanang magtampo pero sige OKAY na nga din! Salamat na lang, bawi ka next year!

INGAT PALAGI

Drake

MALAPIT NA BIRTHDAY KO

2010-11-03T10:49:00.000-07:00

Una sa lahat nagpapasalamat ako sa mga nagpadala na ng kanilang “WACKY PIC” bilang regalo sa bday ko, at para sa mga hindi pa nagpapadala, eh pinapaalala ko sa inyo malapit na ang deadline …..sa November 8 na! Kaya magpadala na baka malay mo ikaw ang manalo ng isang kilong GOLD. Hahhaha! ito uli ang email ad ko drake_kula@yahoo.com

Sa totoo lang ako yung klase ng tao na hindi masyadong nag-iisip tungkol sa kanyang bday. Para sa akin isa lang syang ordinaryong araw gaya ng karaniwan. Aaminin ko naman kasi bihira may magsurprise sa akin tuwing bday ko. Walang party, walang special tribute at walang kung ano-ano. Siguro dahil…WALA naman ako sa buhay nila (naks kadramahan!heheh)

Natuwa ako last year kasi may isang blogistang nagpadala ng “CAKE” (hindi ko na babanggitin kung sino dahil artista daw sya). At iyon ang kauna-unahan kong cake na natanggap simula na lumabas ako sa mundong ibabaw na ito. At iyon din ang kauna-unahang cake na umihip ako ng kandila at nag WISH

Sobrang TATS din ako at sobrang saya dahil marami ang nagpadala ng pic greetings nun kahit medyo bago pala akong nakikipagkaibigan sa blog. Kaya natutuwa din ako kasi karamihan sa nagpadala noon eh sila pa rin ang nagpadala ngayon. (katibayan lang yan na kay tatanda na nila eh nagbablog pa!Joke lang)

Naalala ko pa nung elementary pa ako, karamihan kasi sa mga kaklase ko may mga party-party. Yung tipong kahit maputlang spaghetti at tinapay na may konti chizwiz lang ang handa eh solb solb na. Inggit na inggit ako sa kanila at iniisip ko na sana ako din may ganun. Alam kong hindi ako magkakaroon ng party dahil wala naman kaming pera. Kaya ang ginawa ko nag-ipon na lang ako, naglalakad pauwi at hindi ako kumakain tuwing recess para naman kahit paano may pambili ako ng handa. At dahil alam kong abala ang nanay sa mga gawaing bahay, hindi ko na rin sya kinulit na ipaghanda ako ng pansit o kahit bilo-bilo (o ginataang halo-halo). Kaya naman nung dumating na ang araw ng bday ko, niyaya ko yung mga kaibigan at kaklase ko sa bahay. At pagkatapos bumili ako ng tingi-tinging peanut butter at mumurahing monay. Bumili rin ako ng SUNNY ORANGE para sa juice. Sa akin masaya na ako na may nagpunta sa bday ko kahit simple lang ang handa.

Habang masaya kami noon at nanonood ng paborito naming palabas sa TV, nagulat na lang ako na dumating ang kumare ng nanay at kukunin na raw nya yung TVng sinanla namin, kaya hayun nakita ng lahat ng kaklase ko na kinukuha yung TV namin. Tapos tanong sila ng tanong pero wala akong maisagot kasi napahiya na ako noon saka di ko naman alam na sinanla pala yun ng nanay. Kaya simula noon, hindi na rin ako nang-yaya ng mga kaibigan ko sa bahay. At mula din na yun, sa tuwing sasapit ang bday ko, para akong napapahiya na hindi ko mawari
Naks, kay drama noh!Hehhee!

Pero tulad ng sinabi ko, hindi naman ako nag-aasam ng kung ano pa man sa bday ko. Kung maalala nyo ako, salamat. Kung hindi, salamat din. Sino ba naman si Drake para pag-aksayahan ng panahon para batiin!Naks!

Basta maraming salamat sa walang sawang pagsubaybay sa mga walang kwenta kong sulatin. Hindi ko man kayo mailibre sa bday ko, eh alam kong……..naniintay kayo ng libre!hahaha!

Hayaan nyo babawi ako pag-uwi ko ng pinas!

Ingat mga KAUTAK!!!

Ano Balita???

2010-10-24T13:52:00.000-07:00

Sorry naman at madalang akong mag-update ng blog ko ngayon. Medyo stressful talaga ang trabaho ngayon unlike dati hindi talaga. Ngayon pang medyo naglilipat na muli ako ng bahay lalong naging abala ako sa mga bagay bagay.

Una muna, gusto ko sanang ipaalala yung sa WACKY PIC na hinihingi ko bday ko!!! Maraming salamat nga pala sa nagpadala ng pic alam kong pagpapalain talaga kayo ni Papa Jesas, at sa mga hindi pa nagpapadala……NAMANNNNN!!! Padala na kayo, dali!!

Sa loob ng isang buwan, medyo hindi ganun kadali sa akin ang buhay, baket?? Dahil sa pukanenang traffic na yan. PUTARAGIS talaga, kasi ang 20 minutes na byahe pag walang traffic eh umaabot ng 2 oras! Syet talaga nakakapanginig laman.

Malalaki ang kalsada ng Saudi kumpara sa Pinas, at walang mga epal na bus na naghahari-harian sa daan. Wala din mga dyip, sidewalk vendor, pink urinal o kung ano ano pang maging sagabal sa mga byahero. Ang dahilan kung bakit traffic ay dahil…....ubod sa dami na ng sasakyan meron dito sa Saudi. (Mura kasi nga ang sasakyan dito)

Dito madali mong malaman kung pinoy ang may-ari ng kotse. Paano mo malalaman? basta humanap ka lang ng stuff toys o unan sa likod ng kotse at may kung ano anong palawit naman sa harap.Asahan mo pinoy ang may-ari nun. Atisa pa, tanging pinoy lamang din na pilit pinapaganda ang kotseng alam mong napag-iwanan na ni Yamasita. Hehehhe!

Okay balik tayo sa kwento ko, so hayun na nga 8:30AM ang pasok ko pero umalis ako ng 6:30AM dahil sa pukanenang traffic na yan, at ano ang ibig sabihin nun? Ano pa kundi isa akong unggong puyat na kailangan gumising ng 5:30AM. Hindi ako sanay gumising ng ganyan lalo pat alam ko namang hindi naman ganun kalayo ang opisina sa bahay ko. Kaya nakakapanginig laman talaga. At pag mamalasin ka pa naman, masasakay ka pa sa isang taxi na tila nakakadiring upuan dahil baka nag-fi-field trip ang mga surot doon. Malas malasan mo pa, pag pasok mo ng taxi, isang Pakistaning may ubod sa lakas na putok ang pwedeng sumuntok at gumising sa iyo sa umaga (di mo na kailangang magkape). Syet talaga!!! Hindi pa kasama ang mala-poso negrong amoy sa tuwing nagsasalita dahil nga bagong gising. See paano ka ba naming gaganahang pumasok sa umaga nyan. Bukod pa sa gumagastos ako 700 pesos (converted na) araw-araw para lang sa pamasahe. Isipin nyo nga yun! Grabe ang sakit sa gums!!

Kaya by next week lilipat na ako sa bagong bahay. Medyo mahirap ang maglipat lalo pat mag-isa lang akong naglilipat, pero kailangan talaga kasi kung hindi pa ako lilipat, baka pamahayan na ng surot ang pwet ko, baka maimmune na ako sa baho, at higit sa lahat mamulubi dahil sa laki ng pamasahe.

Haysssss! That’s life!! (naks)

Kaya para pasayahin nyo naman ako sa bday ko, magpadala na kayo ng wacky pic nyo. Sige na! Pabertdey nyo na yan sa akin. Inuulit ko sa November 8 na ang deadline at ipadala nyo dito sa drake_kula@yahoo.com.

Yun lang mga kautak nag-update lang ako at nagpapaalala sa inyo! Miss ko na kayo eh!Ano na ba balita sa inyo???

Ingat

Psssssttttttttt Mga Kautak............... (REVISITED)

2010-10-11T13:27:00.000-07:00

Dear Kautak,

Kamusta na kayo? Pasensya na at medyo busy ang inyong lingkod nitong mga nakaraang lingo. Medyo alam nyo na pabibo pa muna kasi nasa “probation period” pa ako ngayon. Baka kung hindi ako magpasikat sa boss ko , malamang sa pagbebenta ng laman ang kababagsakan ko nito (laman ng baboy o baka yun, tange!)

Kaya sumulat ako sa inyo ngayon ay para ipaalala sa inyo na sa susunod na buwan ay magdidiwang ako ng ika-21 kong kaarawan (mamatay na ang umangal). Alam nyo naman na nung isang taon, napakaespesyal na kaarawan ko yun dahil dalawang wish ko ang natupad. Una, ang daming bumati sa akin ng happy birthday sa pamamagitan ng kanilang creative na “picture greetings” at ang ikalawa ay naka-ihip na rin ako ng kandila sa ibabaw ng cake ( hindi tulad ng dati sa ibabaw ng bibingka).

Ito ang link nun: POGI MO TALAGA DRAKE

Pero hindi ako manghihingi ng “picture greetings” sa inyo pramis. Medyo syempre gusto ko naman ng kakaiba at astig. Saka ayaw ko na ng hirap na hirap kayo kakaisip kung ano ang gagawin nyong mga pautot para bumati lang.

Simpleng simple lang ang hihingin ko sa inyo……..uhhhmmm….bigyan nyo ako ng pera. (JOKE). Bale ganito, bigyan nyo ako ng wacky picture nyo, o pinakamagandang picture nyo, o kahit pinakapanget na picture nyo. O kung ayaw nyo talagang magpakilala, kahit pictures na pina photoshop. Basta padala kayo ng pictures kahit ano, kahit anong porma. Picture noong bata pa kayo, picture nyo nung nagpatuli kayo, picture ng una kayong nakaapak sa Luneta, at kung ano ano pa . Basta kahit anong pictures padala kayo at may supresa ako para sa lahat ng magpapadala. Please din po, wag naman kayong magpadala ng picture ni mickey mouse, bundok, aso, puso, isla, litrato ni Angel Locsin o Dingdong Dantes, pulitiko at kung sino sino pa. Basta kayo at kung ayaw nyo namang ma-expose ang kagwapuhan o kagandahan nyo okay lang ang tinakpan ng dyaryo ang mukha, blurred, itinago ang ulo sa buhanginan, nakabalandra ang kamay sa mukha, kuyukot lang ang kita, anit lang ang naaninag o kahit putol pa ang ulo, basta ang mahalaga KAYO yun.

MAS WACKY MAS MAGANDA, YUNG PINAKAKWELANG O NAKAKATAWANG PICTURE NYO ANG IPADALA NYO!

AT ANG PINAKAWACKY O NAKAKATAWANG PICTURE (NA MUKHA NYO MISMO) MAY PREMYO. (ipapadala ko sa address nyo mismo ang premyo, PRAMIS)

Ang premyo ay maaring................

a) 24k na ginto

b) camel

c) arabong may anghit

d) magic carpet

e) ksa whitening cream

f) jovan perfume

g) SUPRISE!!!!!

Pangako walang babuyan ng pictures ng may pictures. Huwag kayong matakot magpadala at wag nyong isipin na ibebenta ko kayo o pagpapantasyahan ko ang mga pictures nyo (pwede rin,Why not?). Pramis walang babuyan ng pictures. Birthday ko naman kaya pagbigyan nyo na ako.

Ipadala nyo dito drake_kula@yahoo.com ipadala nyo before November 8,2010 dahil November 10 ang bday ko (ayon sa hula, swerte daw ang isinilang sa araw na ito)

MORE ENTRIES YOU SEND MORE CHANCES OF WINNING!!!! SALI NA!!

Para sa mga kaibigan ko sa facebook paki tag na lang ako sa picture na gusto nyong ipadala sa akin at ako ng bahala dun.

Iintayin ko ang pictures nyo mga kautak.

Nagmamahal,

DRAKE KULA

KARANASAN KO SA MRT

2010-09-25T13:07:00.000-07:00

Madalas akong sumakay ng MRT noong nasa pinas pa ako, dahil ito na ang pinakamabilis na paraan para makaikot-ikot sa Quezon City na hindi tinubuan ng ugat dahil sa traffic. Kaya naman kapag uuwi ako sa pinas lagi pa rin akong sumasakay dyan sa MRT, hindi lang dahil sa namimiss ko sya kundi dahil nagtitipid ako at nauubusan na ako ng pera.

Noong nakaraang uwi ko sa pinas, may tatlong karanasan ako sa MRT ang ikukuwento ko ngayon, dahil ngayon ko lang din naalala.

SCENE NO.1

Rush hour noon at Sabado pa. Kagagaling ko lang sa ES-EM MIGAMOL noon at dahil may usapan kami ng barkada ko na magkikita ng ganitong oras kinailangan kong sumakay at makipagsiksikan sa MRT, dahil tyak mala-late na naman ako.

Kaya naman hindi na ako nag-atubili pa, agad akong sumakay ng MRT at nakipagsiksikan. Tulukan dito, tulakan doon! Habang para akong lamog na mangga na pinagpapasapasahan ng mga pukanenang mga commuters na yan, may isang babae sa likod ko na mukhang “brick game” ang kurot ng kurot sa akin at salita ng salita, kala mong nabili na nya ang MRT sa sobrang kaepalan, at tila gusto pa nya atang lataran sya ng RED CARPET dahil paimportante ang potah!

Babae: Ano ba yan, ke sakip sakip na nga, siksikan pa ng siksikan. Ano ba kuya, dun ka ng sa susunod na tren sumakay!! Dun ka na lang! (sabay sigaw sa tenga ko at kurot sa likod ko) !DUN KA!! DUN KA !!!!!

At dahil bwisit na biwist na ako sa mala MATUTINA nyang boses, sumigaw na ako sa loob ng MRT.

Ako: PUTRAGIS NA!........Hoy Miss, kung gusto mo ng maluwag bumababa ka at sumakay ng mag-taxi, hindi nakikipagsiksikan ka dito! (sabay tigtig ng masama na para syang lalamunin ng buhay)

Tahimik si babaeng mukhang brick game, dahil isang salita at isang kurot pa, papasakan ko na talaga sya ng binili kong baygon sa bunganga.

SCENE NO. 2

Kasama ko noon yung kapatid kong babae papuntang POEA, at dahil traffic na naman ang kahabaan ng EDSA, nag MRT uli kami. Medyo maluwag pa dahil 10:30 yun ng umaga at hindi rush hour, kaya naman medyo maluwag ang loob ng tren.

Habang nakaupo kami ng kapatid kong babae, biglang may dalawang lalaki ang umupo sa tabi naming. At dahil hindi katiwa-tiwala ang pagmumukha nila, bigla akong nagsabi

AKO: Rose (pangalan ng kapatid ko), dumikit ka sa akin may SNATCHER sa tabi mo, ingatan mo ang bag mong maigi.

Akala ko pabulong lang ang pagkakasabi ko, medyo pasigaw pala. (sori naman) Kaya biglang natakot ang mga pasahero sa loob ng tren, bigla silang nag-alisan at hinawakan ang kanilang mga bag sabay titig ng masama sa 2 lalaki. Samantalang yung dalawang lalaki, ay tila nagulat din sa sinabi ko at medyo napahiya kaya bumaba na sila sa sumunod na istasyon.

Pagbaba nila, medyo nahiya naman ako sa ginawa ko, inisip ko baka hindi naman talaga sila snatcher. At hindi naman nila siguro kasalanan kung ganun ang pagmumukha nil (mukha snatcher). Kaya habang nagsisisi at humihingi ako ng tawad kay papa jesas sa aking ginawa, at bigla ko uling tinanong ang kapatid ko

AKO: Ano nandyan pa rin ba yung 3210 mo??? (at nandun pa rin naman pala)

SCENE NO.3

Hayan na naman, rush hour na naman nung sumakay uli ako sa MRT. Palibhasa din at may “date” ako nung araw na yun, medyo isputing na isputing ako. As usual, nakipagbrasuhan uli ako sa mga commuters. At kahit pagabi na noon, mga amoy araw pa rin ang mga tao dun.Halos bumaligtad din ang sikmura ko ng tinaas ni kuya ang kanyang braso at lumabas sa kilikili nya ang isang milyon bumbay sa lakas ng BAKTOL/PUTOK.

Dagli akong umalis para umiwas kay kuya at humanap ng makakapitan. At habang nakakakapit ako sa estribo ng MRTbiglang akong may naramdamang may kumikiskis sa kwan ko. Medyo hindi ko naman pinansin kasi baka naman hindi sinasadyang nakikiskis ng katabi ko si “putotoy”. Pero nagulat ako dahil biglang may dumakma sa aking putotoy. Bigla ako napasigaw

AKO: PUTANGINA NAMAN!!! (malutong na malutong)

Paghanap ko sa dumakma ko sa aking putotoy, isang namumutlang bading ang nakangisi sa akin at nagpi-peace sign pa (ano kala nya sa putotoy ko, bisugo??)

Gusto ko sanang umbagin at hamunin ng “square”, pero dahil medyo siksikan hindi ko na nagawa. Natakot na rin yung bading dahil nung sumunod na istasyon bumaba na at nagmamadaling umalis. Hindi ko na rin hinabol para hampasin sa mukha ng pututoy ko para lumabas ang mata nya sa nostrils nya. Medyo pinakalma ko na lang ang sarili ko at hayaan na lang ang pangyayari
______

So yan lang naman ang mga memorable experiences ko sa MRT. Medyo kahit hindi magaganda pero namimiss ko pa rin ang pagsakay dyan, dahil bahagi na yan ng kulturang Pilipino natin. Kaya balik balikan ko pa rin yan kapag uuwi uli ako ng pinas.

Yun lang mga kautak, ingat

MY NEW OFFICE

2010-09-15T13:16:00.000-07:00

Gusto kong magmura, gusto kong magwala, gustong maglupasay…….baket? Dahil sa bwisit na mga restrictions ng bago kong trabaho. Sasabihin ko sa inyo ang pagkakaiba ng dati kong trabaho sa bago kong trabaho ngayon.

DATI, meron akong unlimited access sa internet. Kahit mag-youtube, facebook, twitter, blogspot ako buong maghapon walang problema. Kahit manood ako ng online tv at 24 hour porn sa opisina walang makakapigil sa akin. Basta walang nagingialam sa akin kahit san pa ako magsusuot sa sapot ng internet. Kaya madalas ako rin ang dahilan kung bakit may virus ang server namin (bwisit na pornsite yan!!LOLS)

NGAYON, pagbukas mo ng internet explorer wala kang pwedeng gawin kundi titigan ang logo, basahin ang mission and vision ng kumpanya. At basagin ang monitor mo sa sobrang inis.

DATI, buong maghapon din ako nakaonline sa YM atSKYPE kaya anytime na kailangan ako ng aking mga online friends lagi akong available. Kahit na ang laging bukambibig nila ay MUZTAH NA U? ANO GAWA U? at TOTOONG BANG NASA NOO DAW ANG BAYAG MO? Eh lagi naman ako sumagaot ng UKINAMEN! Hanggang sa mauwi ang tsikahan sa kalaswaan este sa kalokohan, walang problema ito sa opisina habang umiinom ng OVALTINE saka pumapapak ng chichacorn.

NGAYON, wala, zero at butata. Eh internet nga bawal , umasa pa ba akong may ganito.. At alam nyo bang pati ang company email ko hindi pwedeng makareceive ng email mula sa public account (tulad ng yahoo, gmail, hotmail at etc). Kailangang official ang lahat ng e-mail sa outlook mo. TANGINIS NA YAN!!!

DATI, pwede akong magkamot ng betlog, matulog habang tumutulo ang laway, dutdutin ang ilong hanggang makuha ang kulangot na may buhok, magtelebabad kausap ang malabedroom voice na call center agent at tumambay sa CR para tumae.

NGAYON, bawal pumikit kahit na antok na antok ka, gumawa at kumilos na parang timang para sabihing hindi ka petiks. Basta kailangan mong magbusi-busihan para hindi ka masita.

Basta marami pa yan, sobrang dami. Kapag kinukumpara ko yan, nadedepress lang ako. Oo tama ang hinala nyo, ang aking opisina ay isang internet café slash extension ng bahay ko slash entertainment room slash kung ano ano pa.

Kung nagtataka kayo bakit ganun ang dati kong opisina , iyon ay dahil madalas nasa Business Trip ang boss ko, nakahiwalay ang ofis ko sa karamihan at higit sa lahat mag-isa lang ako doon. At dahil sanggang dikit ko ang dati kong boss ,protektado ako mula sa mga epal ng kumpanya. Palibahasa din nakuha ko na ang kiliti ng boss ko (nasa may bandang puwet sya) kaya medyo madali na para sa akin ang trabaho.

Ngayon medyo ibang mundo talaga ito. Kung tutuusin ako rin naman ang may gusto nito dahil nga masyado ako ambisyoso na makalipat ng medyo mas malaking kumpanya. Nakalimutan kong kapag malaking kumpanya , mas marami nga palang restriction at mas marami kailangang ingatan. Kumbaga sabi nga ng lolo ni SPIDERMAN “ with great power comes great responsibility” (naks kumukonek pa ng ganun)

Alam nyo kung babalikan nyo yung unang paragraph ko sa entry na ito (sige na tingnan mo uli). Ang totoong dahilan kung bakit gusto kong magwala at maglulupasay ay dahil……… MISS NA MISS KO NA KAYO!!! Yun talaga yon!

Medyo kahit na hindi na pwede yung dati na lagi akong updated sa inyo at kayo sa akin, alam kong may paraan pa. Pero gusto kong magpasalamat sa lahat bumibisita sa kwarto ko kahit medyo matagal ang update. Dahil sa inyo nagiging exciting ang buhay ko dito sa disyerto. Naks. Hehehe

Yun lang mga kautak, salamat uli,

HAYBLAD

2010-09-05T16:10:00.000-07:00

Kamusta mga kautak?Sori naman at medyo naging busy ako sa aking bagong trabaho. Nakakainis dahil sa bago kong kumpanya, restricted ang internet ng pukenena.

Oo tama ang narinig nyo wala na ang dati kong gawain, na halos minuto-minuto nakababad sa internet para magfacebook, magtwitter, kumamot ng betlog, magblog, magbloghop, mangulangot, uminom ng kape habang nanood ng porn, nagpapalobo ng laway, magyoutube, at maglaro ng plants and zombies…..in short wala na ang office-slash-internet café ko. Syet lang oh!!!

Dito sa bago kong trabaho bilang GWAPONG BANGKERO (may gwapo pa talaga!), eh trabaho talaga. BAWAL ANG PETIKS (tae, laking adjustment yun sa akin)

Pero naisip ko, ganun talaga kailangan kong umalis sa aking kahon at pumunta sa mas malaking pang kahon. (naks may kahon pang nalalaman)
.
Teka, hindi naman sa bago kong work ang kwento ko ngayon. May iba pa, ito ay walang iba kundi ang PUTANG-INIS kong BLOOD PRESSURE.

Ano ang kwento dyan?Pwes makinig ka…..

Hindi ko alam kung may phobia ako sa ospital at clinic. Basta alam ko kapag nasa loob ako ng ospital/clinic bigla akong kinakabahan. Dati, bago ako magpunta ng Saudi, dapat mag qa-Qatar ako, at dahil sa PUTANG-INIS na BP na yan , bumagsak ako sa Medical . San ka nakakita na ang BP readings ay 160/120, 140/110, 165/115 . SYET talaga!

Kaya sino ba naman ang hindi babagsak dyan? At pag nasa bahay naman ako, at kinukuhanan ako ng kapatid kong nurse ng BP, eh normal naman! Pag nagpunta naman ako sa kakilala kong doktor sa bahay nila, okay din naman! Basta alam ko wala akong hypertension dahil nga healthy-healthy ako. Dahil talaga sa bwisit na KABA ko na yan tuwing nasa loob ako ng clinic o ospital kaya tumataas ang BP ko.

So heto na nga, isa sa requirements para sa pre-employment ko sa bangko ay MEDICAL EXAMINATION ko. At pagkarinig ko nyan, kinabahan na naman ako.

Kinabukasan, pumunta ako agad sa Ospital. Hayun kinabog na naman ang dibdib ko. Tapos ang dami pang seksi at magagandang nurse kaya lalo akong kinabahan. Nung tinawag na ako para sa BP

Nurse Anna: Sir, pakiaalis po ang T-Shirt, pantalon at brief!!
Ako: Okay payn, No problem! Gusto mo sabay tayo?

Joke, walang ganyan.Imagination ko lang yan! Heto talaga ang totoong nangyari

Nurse Anna; Sir relax lang po kayo bakit po parang kabado kayo
Ako: Eh di ko nga alam eh!

Kinuhanan ako ng BP…

Nurse Anna: Sir, nakupo 160/110
Ako: ha? (namutla), pwede isa pa

Kinuhanan uli ako

Nurse Anna: Sir, 170/120 tumaas pa. Anubayan
Ako: OMAYGAD!!! Miss pwede bang alisin mo yung dede mo sa may braso ko, lalo akong hinahayblad eh!

(joke lang uli yan!yung OMAYGAD lang talaga ang nasabi ko)

Pinabalik ako ng limang beses at limang beses din akong bumagsak. Nilagay na lang nila sa Medical report ko ang pinakamababa kong BP which is 149/97! Syet talaga, kung grades yan sa school malamang First Honor ako.

Umalis ako sa Ospital ng kinakabahan, dahil baka bumagsak pa ako sa medical at pauwiin sa Pilipinas para magtanim na lang ng kamote at magbenta ng aking murang katawan. (huwattt??mura??)

After 2 days, kabado ako sa resulta. Expected ko na na babagsak ako dahil sa bwisit na BP na yan. Kaya pagkakuha ko ng resulta dahan dahan ko syang binuksan habang nanginginig pa ang aking mga kamay hanggang sa Makita ko ang resulta………………………….. FIT TO WORK!

YEHEY!!!Napalundag ako sa sobrang tuwa dahil hindi ko akalain na…………umepekto ang pakikipaglandian ko sa mga nurses dun.

TAMA!!nilandi ko ang si Nurse Anna at iba pang nurse dun para makipagtawaran sa resulta ng aking BP (palengke?). Binabaan nya ang BP ko ng 10 points kaya naging 139/87 na lang sya!hahahhaha! Alam kong bawal yun sa mga nurses pero ika nga minsan mas matimbang ang ICE CREAM (suhol) kesa sa mga bawal na yan!

Ganyan ba talaga pag hindi ka LAKI SA GATAS o LAKING BEARBRAND??LOLS.

.
Yun lang ang kwento.

Ingat

WILKAM BAK

2010-08-23T23:24:00.000-07:00

I’MMMM BACKKKKKKKKKKKKKKKK

Sorry at halos isang buwan din akong nawala, bukod sa RAMADAN ngayon dito sa Saudi. Kung saan bawal uminom at kumain sa publiko (okay lang kung patago). Medyo may isang pangyayari sa buhay ko na medyo BIGDEAL para sa akin. At dahil nasabi ko rin na ikukuwento ko sa inyo kung ano ang dahilan, kaya heto kukuwento ko na........

Okay, Lilipat na kasi ako ng kumpanya ......

Wow, big deal ba yun?? . Sa Saudi kasi hindi normal para sa expat o dayuhang manggagawa ang bigyan ng karapatang humanap ng trabaho ng hindi na kailangang umuwi sa Pinas. Kalimitang kasing pinapauwi ang mga OFW kung sila ay aalisin sa trabaho.

Aalisin sa trabaho? Eh di terminated ka??. Oo na hindi rin. Oo dahil terminated ako, pero hindi dahil unproductive employee ako (pero baka rin!LOLS) . Kaya ako natanggal sa trabaho ay dahil magsasara ang kumpanya.

Huwaattt??? nalugi ang kumpanya nyo kaya magsasara? Hindi nalugi ang kumpanya. Kasalanan ito ng kupal na may-ari dahil sa mga panloloko nya sa gobyerno ng Saudi ang epekto nun, sinira nya ang magandang pangalan ng produktong binebenta namin.

Kung hindi nyo naitatanong. (hindi nga naming tinatanong??) medyo kilala ang produkto namin (KOTSE yun) sa buong mundo. Tanging mga mayayaman, lamang ang may kakayahang bumili dahil ang isang kotse ay nagkakahalaga lang naman ng 5 MILLION pesos. (See bahay at lupa na yan na may mini-garden pa!). Kaya may inaalagaang pangalan ito sa buong mundo at hindi ito pwedeng masira sa anong bansang binebentahan nito.At dahil sa kagaguhan ng may-ari, biglang inalis sa amin ang karapatang magbenta nito sa buong Saudi Arabia. Kaya damay kaming mga empleyado. Walang magagawa kundi isara na lang ang kumpanya dahil ibang kumpanya na angn magbebenta nito sa Saudi.

Ako ang humiling na tanggalin nila ako, para hindi ako abutan ng pagsasara. Mabait naman sila at binigyan nila ako agad-agad.

Totoo ba yan, aminin mo tinerminate ka talaga?? (KUPAL ka, hindi nga sabi eh!)

Ngayon, nakalipat na ako ng kumpanya. Hindi sya kumpanya kundi isang BANGKO. Hindi ako Accountant at lalong hindi ako magaling sa MATH. Kaya ako nakuha sa bangko ay dahil kumain ako ng blade at nagpasok ako ng screwdriver sa ilong ko habang nagsasayaw ng WAKA WAKA. At kaya naman ako lumipat sa bangko at hindi sa ibang kumpanya ay dahil............ sa pera. (Isang pagpapatunay na MUKHA AKONG PERA!LOLS!).
.
Joke lang! Kaya ako lumipat ay dahil mas maraming akong matutunang bago sa bangko. At alam kong lalago ako bilang isang empleyado dito (nice answer!!ano satisfied na ba mga kulangot??)
.

Medyo nalulungkot ako kasi 5 years din akong nagtrabaho sa aking dating kumpanya. Maraming mga ala-ala din namang naiwan sa akin ng kumpanya. Naging mabuti sa akin ang kumpanya, halos lahat ng gusto ko naman ay binibigay, pero yun nga lang ang lahat ng bagay ay may katapusan.

Pero ika nga nila ang lahat naman ng katapusan ay may simula.

Kaya heto magsisimula ako, panibagong kumpanya. Panibagong kapaligaran, panibagong mga katrabaho at panibagong mga kaibigan.

Totoong mahirap tanggapin ang pagbabago, pero kung di tayo magbabago hindi tayo lalago at yayabong. Mahirap baguhin ang nakasanayan na, pero kung hindi natin tatanggapin ang pagbabago baka wala na tayong matutunan pa sa buhay.

Hayan babalik na muli ako, hindi ko alam kung na-miss nyo ako, pero KAYO NAMISS KO.

WELCOME BACK TO ME!!

Ingat

TULOG MUNA AKO

2010-08-04T01:04:00.000-07:00

Mga kautak medyo maghi-hiatus muna ako ng isang buwan. Isang buwan lang naman, medyo may aasikasuhin lang akong napakaimportanteng bagay. Kung ano man yun .... sikret muna, next month ko na lang ikukwento.

Pero you can still reach me sa Facebook account ko, sa Twitter , at sa chatbox ko. Magbabasa pa rin naman ako ng mga post nyo at magcocomment.Naks

Nga pala, napansin ko lang ang mga message ko sa chatbox kakaiba. Madalas exchange link daw may nakikipagtextmate at nagbebenta pa ng glutathione. Nakamputcha ayos yun ah!
So heto muna ang iiwanan ko sa inyo bago ako maghiatus ng isang buwan!

TIPS PARA DI MA-OFFEND ANG MINAMAHAL

Marumi ang kuko: “Sweetheart, may bukid ba kayo?”

Pasmado: “Babe, ilang percent ang share mo sa MWSS?”

May muta: “Cupcake, magdamag ka bang umiyak?”

May putok: “Ho¬ney, may kamag-anak ka ba sa Middle East?”

Maitim ang kili-kili: “Sugar, anong deodorant mo? Kiwi?”

May libag sa leeg: “Darling, saan mo binili ‘yung black gold necklace mo?”

Bad breath: “Love, humihinga ka ba o umuutot?”

REMARKABLE Classmates, Dialogues and Events:

“Hindi ako nakapag-review, eh!” (Pero ang daming sagot sa test paper)

“Ang dali ng test!” (Pero siya ang lowest)

‘Pag walang maisagot, titingin sa bintana, hoping makakita ng lumilipad na sagot!

Nagpuyat para gumawa ng kodigo pero hindi rin nagamit.

Magsusulat ng kung anu-ano sa armchair, pero hindi naman related sa exam.

Ginawang notebook ang hita.

Sinisipa ang chair ng classmate sa harapan para makakopya. Galit pa ‘yan ‘pag hindi mabasa!

Hindi magre-review sa gabi, sa madaling-araw na lang. Pero gigising lang para i-off ang alarm clock.

Group study raw pero mag-iinom lang. Pagpasok, may hang over pa

TRABAHO NG BAGONG GRADUATE

Nursing: kumad¬rona

Education: tambay

Criminology: tanod

Medicine: albularyo

I.T.: tagabantay ng computer shop

Accountancy: tindera

Fine Arts: pintor ng dingding

Psychology: manghuhula

Tourism: GRO

Midwifery: yaya

Pharmacy: drug pusher

HRM: waiter

Ingat po at maraming salamat

TEACHER'S PET

2010-07-25T05:55:00.000-07:00

Noong elementary at Hayskul ako, masasabing kong ako ay isang “CERTIFIED TEACHER’S PET”. Hindi dahil sa paborito ako ng mga titser ko, lalong hindi dahil sa aking angking kapogian at katalinuhan noon. Kundi dahil sa isang bagay lamang,..........ako ay isang UTO-UTO.

Noong elementary, ako ang madalas utusang pabilhin ng tanghalian ng mga hinayupak kong mga Titser. Pati pasador o sanitary napkin nila sa akin pa binabibili. Nakakahiya daw kung sila ang bibili (PUTCHA NAMAN!! eh sino mas kahiya-hiya?eh di ba ang isang batang lalaking bumibili ng Whisper ---with wings??)

Hindi na ako nakapaglaro pa ng TEKS saka ng HABUL-HABULAN kapag lunch break, dahil madalas ako rin ang taga-alis ng mga UBAN nila sa ulo. Sarap na sarap ang mga kampon ni Miss Tapia, dahil habang binubunutan mo sila ng UBAN eh nagugulat na lang ako dahil naghihilik na sila at tumutulo pa ang laway nila sa shorts ko. (Sarap tusukin ng MONGOL NO.3 sa ilong nila, mga PUT@&*^&*)

Noong naghayskul naman ako, ganun pa rin. Siguro nga dahil ako ang pinakamaliit sa klase, kaya alam nilang wala akong kalaban laban sa mga kagustuhan nila. Pwera pa sa aking ubod na inosenteng pagmumukha kaya hayun NAUTO na naman ako.

Ako ang inuutusan nilang sumundo sa mga anak nila sa iskwelahan (sa Private school sila) tuwing tanghali. Instant YAYO ang dating ko, dahil ako rin ang tagabitbit ng mala-PRIDJIDER nilang BAG. Sana kung mga kyut at mababait yung mga sinusundo ko. Eh putah! Parang mga anak ng Dinosaur ang pagmumukha at mga pasaway pa sa kalikutan at kapilyuhan. Sarap tirisin at kutusan sa noo.

Ako rin ang tagasingil sa mga kaklase kong bumibili ng yema, pulburon, langgonisa at patola na tinitinda ng titser ko sa klase. Madalas din akong inuutasang tumao sa “canteen” tuwing recess, o di kaya taga-bili ng repolyo, carrots at sibuyas sa palengke para sa sopas na ititinda sa canteen.
Ako rin ang tagabitbit ng kanilang mga gamit sa umaga at tagadala ng mga NA-ARBOR na project sa kanilang bahay. Minsan kasama ko BETO, yung kaklase kong mukhang TARSIER dahil sa laki ng mata nya., sa lahat ng mga pinag-uutos na mga MAHAL NA REYNA at KATAA-TAASANG HARI (mga titser ko).

Di pa kasama ang EXTRA-CURRICULAR ACTIVITIES namin ni BETO tuwing Sabado. (This includes pag-gagarden, pag-iigib ng tubig, tagasibak ng kahoy at tagaflorwax sa bahay ng titser namin)

Ganyan ang naging buhay ko noong estudyante pa ako, kaya noong nag-Terd yir Hayskul na ako, doon na ako magsimulang magrebelde. Kaya di na nila ako nautusan pa.

Pero alam nyo di naman ako nagsisisi sa pagging UTO-UTO ko noong estudyante pa ako. Naging parte yan kung ano ang meron ako ngayon. Siguro marahil PROUD din sa akin ang mga titser ko na yan, dahil ang estudyante nilang intus-utusan NON, ay nagsusumikap magtagumpay, NGAYON. (NAKS, YUN YON EH!)

Pero.............. babawian ko pa rin sila! Humanda sila (LOLS! Joke lang! )

p.S

Kaya ko naman naisulat ito, dahil nakita ko sa FB yung anak ng titser kong lagi kong hinahatid at sinusundo tuwing tanghali . Mga malalaki na sila, grabe! Kaya naman bumbalik sa ala-ala ko ang lahat ng mga iyan.

KABABUYAN MO DRAKE!!!

2010-07-18T01:12:00.000-07:00

C.R, kubeta, taehan, palikuran, toilet, washroom at kasilyas. Iba iba man ng katawagan pero iisa lang din ang gamit nyan! Ano pa kundi imbakan ng TAE at sama ng loob natin!

Syempre yan din ag pinakapaboritong parte ng bahay namin kaya naman medyo nagulat ako sa mga kubeta dito sa Saudi. Sa totoo lang nahihirapan akong tumae dito. Kasi nga kailangan mong mag-squat at pumorma na parang palakang tatalon. Eh kaya ngawit na ngawit ako pag tatae sa ganyang kubeta. Minsan di ko na talaga alam kung paano puporma sa pagtae dahil pakiramdam ko mabubuwal ako o di kaya maudlot ang paglabas ng tae . Minsan naman nagkadapawis pawis na ako , hindi dahil hirap akong tumae kundi hirap akong humanap ng posisyon.

**** Ganito ang kalimitang kubeta dito sa Saudi

**** Minsan naman ganito, yung tipong kahit puwet mo mahihiya at magseselan!Sabay sabing Ewww so kadiri naman the toilet! (Ta-ma! Nagsasalitang pwet!) :

Medyo nung bata ako madalas akong tumatae sa sanga ng punong mangga . (baket di mo rin ginawa yun ha? Arte?!?). Ang tissue paper very accessible kasi isang pitas lang sa dahon ng mangga may pamandepot o pamunas ka na. Presko at mahangin pa! (See, san ka pa?)

Pero wala kayo sa pinsan kong si Rhea, nasa puwet palang yung tae kinakain na ng aso (fiesta??), Pagkatapos dinidilaan pa yung puwet nya. Libreng hugas ika nga!

Iyon nga lang ng lumaki-laki na ako, medyo nakasanayan mo na rin gamitin ang ordinaryong kubeta ngayon. Yung tipong uupo ka sa trono sabay buklat ng dyaryo at inom ng kape ( talagang may kape pa?). Kaya naman medyo nahihirapan talaga ako ngayon ,tuwing gagamitin ko ang kubeta sa Saudi .

Kaya naman madalas na lang akong tumatambay sa CR sa opisina namin. Dahil dalawang puwet lang ang pwedeng gumamit nun, ako lang at ang boss ko.Nakandado yun palagi at nasa akin ang susi.

Masarap dun kasi de aircon yun.Tapos laging may tissue ,paper towel, handwash, at may hand sanitizer pa sa gilid .Kaya kahit katatapos mo lang tumae puwede ka na uling kumain ng chizcurls at didila-dilaan mo pa yung dumikit na mugmog sa kamay mo .

Saka isa pa sa maganda dyan sa CR na yan may hose sa gilid na itatapat mo lang sa puwet! Di mo nakailangang kapa-kapain ang tae at salatin kung may buo buong mais.

Teka heto ang piktyur para makita nyo.

****Pwede mong halikan ang inodoro sa sobrang linis.

***** Presko at maginhawa dito

Ano sa tingin nyo?Pang hotel ang CR noh, kaya nga sa susunod magdadala na ako ng kumot at unan dyan. Dyan na ako titira!! (makapagdala nga ng folding bed bukas!)

Ano naman ang mapupulot na aral dito?Eh di ko alam? Meron ba? Siguro masasabi ko lang ay sa TAE walang mahirap o mayaman,walang panget o maganda , lahat ay pantay pantay dahil pare pareho lang ding MABABAHO ang tae natin. At kahit ano pa ang ipasok mo sa bibig mo, tae lang din ang kalalabasan nito. Kaya walang pwedeng magmalinis dahil pare-pareho lang ding mabaho ang nilalabas natin sa ating mga puwet.

Kaya kung medyo nadedepress ka kung bakit ganito sila o mas angat sila sa iyo. Wag malungkot at isipin mo na lang din na...............“MABAHO DIN ANG TAE NYAN:! Kaya Kwits lang!

At kung may magmalinis sa iyo, sigawan mo at sabihing " TAE MO NGA MAY MAIS PA!!!" Kaya titigil na yun!

O yan muna mga kautak nagupdate lang ko!

Ingat

KAPAG YUMAMAN AKO

2010-07-12T00:04:00.000-07:00

BEPOR ANETING ELS (tagal mong binasa yan noh?) nakalimutan ko kayong iupdate na wala na pala kaming “IPIS” sa bahay namin. Epektib pala ang “BORIC ACID” bilang manakot sa ipis, kaya ngayon nagtutuloy tuloy na ang lampungan namin ni Cristine Reyes sa aking panaginip. (Para balikan ang entry na ito, pwede mong pindutin ang word na ito: SYET ANG POGI NI DRAKE!!)

Okay moving on......

Madalas akong managinip ng gising, iniisip ko ano kaya ang gagawin ko sa pera kung sakaling ako ang pinakamayamang tao sa mundo. yung tipong mga hampaslupa at patay-gutom ang mga milyonaryo sa mundo (like duhr?). Ano kaya ang mga bibilhin ko? Syempre ginagastos ko na yung pera ko sa aking utak, at ito ang ilan sa gagawin ko sa pera.

1. Maglalakbay ako sa ibat ibang panig ng mundo ( kung medyo sawa na ako sa dito sa Earth susubukan kong magpatayo ng SPA sa planetang Neptune)

2. Bibili ako ng malaking bahay (Gagawin kong hobby ang pagbili ng bahay at lupa). Yung diyamante ko gagawing ko lang pangalso ng kotse at yung ginto gagawin ko lang paper weight.

3. Bibili ako ng maraming sasakyan ( yun tipong parang nagpapalit ka lang ng brief, uhmmm konti lang pala ang brief ko, sige bibili rin ako ng pabrika ng brief para sa akin )

4. Gagawin kong katulong si Bill Gates tapos ang yaya ko naman si Oprah. Si Bradd Pitt hardinero ko lang yun tapos si Megan Fox eh gagawin ko syang tagalagay ng bimpo sa likod ko kapag pinagpapawisan. Driver ko naman si Zobel de Ayala at tagakamot ko ng itlog si Lucio Tan.

5. Bibilhin ko ang GMA 7 at ABS-CBN para kung anong palabas lang ang gusto kong panoorin ay iyon lang ang ipapalabas nila (bawal sa akin ang koreanovela,chinovela, at kung ano ano pang vela-vela). Si Attorney Gozon ang tagaluto ko ng pop corn, tapos si Gabby Lopez naman ang tagabukas ko ng coke.

6. Kukuha ako ng taong mangungulangot sa akin,para hindi na mahirapan ang hinlalaki ko. Meron din akong tagalinis ng tutuli, at taga-alis ng muta ko sa umaga. Tagalagay ng alcohol sa kamay at katawan ko, kada segundo. At ang gagawa nito ay si Kris Aquino dahil sya ang aking P.A

7. Gagawin kong Orphanage ang Malacanang para sa street children, tapos bibilhin ko ang mga subdivision ng Ayala Land o ni Manny Villar at ito ang ipapamudmod ko sa mga mahihirap. Magpapatayo rin ako ng simbahan na may apat na palapag para maiba naman tapos si Pope ang magmimisa dito kada Miyerkules. (kailangan daw kasing magkawang-gawa)

8. Magpapatayo ako ng isang mall sa aking bakuran, at dito ako mamimili. Ayaw ko kasing ng makipagsiksikan pa sa maraming tao kaya magpapatayo ako ng sariling mall (ayaw ko ng mabaho at ayaw ko ng masikip). At gagawin kong salesman si Henry Sy (sa tindahan ng sapatos ko sya ilalagay)

9. Dahil wala akong magawa sa pera ko katulad ni Michael Jackson (sumalangit nawa ang kaluluwa nya) , eh gusto ko rin magpagwapo. Kaya magpapalaser ako…….magpapalaser sword ako ng ulo then papalitan ito ng ibat-ibang ulo. Yung parang detachable ang ulo tapos ang ipapalit ko sa ulo ko ay ulo ng mga artista, para sikat din ako. Araw araw iba iba ang ulo para masaya.

10. Syempre sa dami ng pinagkakagastusan ko baka maubos ang kayamanan ko. Kaya para ma-maintain ko ang pagiging mayaman, tataya ako sa lotto. Lahat ng kombinasyon tatayaan ko at araw araw akong tataya. Bibilhin ko rin ang lahat ng Casino tapos syempre dahil ako ang may-ari lagi kong papanaluhin ang sarili ko. Kung hindi ko makuha sa ganyan, bibili ako ng imprentahan ng pera. Kaya pwede akong mag-imprenta ng limpak limpak na salapi.

Yan ay ilan lamang sa gagawin ko sa aking kayamanan, medyo nakakapagod din palang gastusin ang pera kahit iniisip mo lang ito. Pero sa huli maiisip mo mahirap din pala ang maraming pera yun nga lang mas lalong mahirap kung wala kang pera.

Salamat sa pagbasa ng walang kwenta kong entry gusto ko lang ulit mag-update.

FATHER DRAKE

2010-07-06T02:19:00.000-07:00

Sa maniwala kayo o sa hindi, alam nyo bang nung bata pa ako pangarap kong maging..........dyaran..... PARI !!! (Gulat kayo noh! Expected ko na yun mga bakulaw kayo! )

So, yun nga pangarap kong maging pari nong bata pa ako. Madalas kasi akong maglaro ng PARI-PARIAN noon. Madalas kong kunin yung center table namin para gawing altar at ang aking ostya ay yung tigpipisong biskwit na MARIE.

Kabisado ko ang sinasabi ng PARI sa misa, pati kanta alam ko rin. Tapos napakabaet ko pa noong bata pa ako! Sobra talagang pari na pari ang dating ko noon. Punong puno ng kainosentehan sa katawan at hindi mo makikitaan ng kamanyakan. Pure na pure ang aking budhi, NOON. (o hayan uulitin ko na mga TAE kayo, NOON yun)

Marami talaga ang nag-aakala na magpapari ako, at pati ang mga magulang ko sobra ring nagekspek na magiging pari ako. Pero nung medyo lumaki laki na ako medyo biglang nangamba ang mga magulang ko sa akin. Dahil ang inaakala nilang magiging pari noon ay mukhang magiging BATANG CITY JAIL ngayon!LOLS

Medyo sa sobrang bait kong kapatid madalas nila akong tawaging “DEMONYO”. Yun ang paglalambing nila sa akin. At dahil malambing din ako sa kanila, binabangasan ko ang mga nostrils nila! At sa sobrang bait ko din, naputol ang dos por dos ng nanay sa paghambalos sa akin. Hindi ako umiiyak, sinasabi ko lang sa nanay ko “EH DI NAMAN MASAKIT!! DI NAMAN MASAKIT” kahit halos magkulay violet na yung hita ko sa pasa.

Madalas akong ipasok ng mga nanay sa mga RETREATS para daw bumait ako (akala nila ata REHAB yun). Pero impernes naman bumabait naman ako ng mga tatlong araw pero pagkalipas noon balik uli ako sa pagiging isang napakabait na kapatid at anak. Kaya ang isa pa sa palayaw ko noon ay LUCIFER.

Una kong pinuntirya ang DIARY ng ate ko. Ginawa ko syang pocketbook, at tawa ako ng tawa sa mga kapuwitang laman ng Diary ng Ate. Noong makita ako ng ate na binabasa ko ang diary nya habang kumakain ng mane, hayun sinabutan ako at ginawa akong jackstone ang ulo ko.

Pangalawa ko naming pinuntirya ang alkansya ng kapatid ko. Magaling kaya akong manungkit, at NO SWEAT within 3 minutes, meron na akong pera. Pagkasungkit ko ng pera diretso na ako sa pagbili ng komiks. Medyo paborito ko kasi ang Funny Komiks noon, at ayaw kong mapalampas sila COMBATRON, NEKNOK at si Tomas en Kulas.

Subalit sa hindi inaasahang pangyayari nahuli ako ng nanay dahil ngumawa ng ngumawa ang bwisit kong kapatid. Nang makita ako ng nanay na hawak ko ang alakansya ng kapatid ko at isang tinidor. Hayun hinambalos na naman ako.( Syet na tinidor yan pinahamak pa ako!!)

Kaya nawalan na ng pag-asa ang mga magulang ko na magkaka-anak sila ng pari. At lalong hinimitay ang nanay ng binuksan nya ang cabinet ko at sumalubong sa kanya ay litrato ng babaeng nakabukaka na kitang kita ang kanya bibingka. Halos panawan ng ulirat din ang nanay ng makita nyang parang may tyangge ng PORN MOVIES ang cabinet ko. (Nay!okay na yun kesa naman magdrugs ako!LOLS)

Kaya halos araw araw, panay sermon ang inaabot ko sa tatay. Kaya alam kong hindi na talaga sila umaasa na magiging pari ako, lalo pat alam nila na ang weakness ko ay mga .....MAGAGANDA!!

Pero ngayon naman, kahit na sabihin kong naging masama ako noon eh bumabawi naman ako ngayon. Syempre good boy na ata ako. Hindi man akong naging pari na pinapangarap nila noon, kahit paano masasabi ko namang naging mabuti anak at kapatid ako ngayon (naks naman may ganun mga sinasabi)

Alam ko namang hindi lang naman sa pagpapari mapapatunay kong isa akong MABUTING TAO! (putcha bat parang walang naniniwala??)

Pero malay mo naman talagang maisipan kong pumasok sa seminaryo...........hahahaha! Langya, mukhang Malabo talagang mangyari yun, hindi ko kayang isipin!LOLS

.
Yun lang mga kautak! Gusto ko lang talagang mag-update

Ingat

P.S

Maraming salamat nga pala kay GLENTOT UTOT, dahil sya ang gumawa ng napakaganda kong HEADER. MARAMING MARAMING SALAMAT SA IYO at pangako babawi din ako sa iyo sa paguwi ko sa Pinas. Pagpapatunay lang din yan na hindi hadlang ang kapansanan sa pag-iisip para maging “creative”LOLS. Joke lang pre! Maraming salamat uli DWENDE!!

MUKHA MO!!!!!

2010-06-26T02:27:00.000-07:00

Alam nyo naman kung kung ano-anong panlalait ang nakuha ko sa mga kaklase ko noon nong hayskul pa ako! Bukod sa sinasabihan akong “TULOK” , “TUTURYOK” at “BUTETENG LAOT” madalas din akong ali-alipustahin ng mga kaklase ko noong hayskul.

Aaminin ko, medyo hindi pa rin ako nakakarecover sa mga panlalait nila. At hanggang ngayon naalala ko pa rin ang mga panunukso nila sa akin. Kaya nga hindi ko sila ma-iadd add sa friendster o facebook ko at hindi rin ako ganun ka-excited na sumama sa mga REUNION. Ayaw ko na kasing maalala pa ang masasakit na pangyayaring yan.

Walang nagkaka-crush sa aking “gerls” noon, dahil bukod sa mukha daw akong mabaho at masyado daw akong ma-epal. Lahat ng crush ko noon hindi ko madiskartehan dahil “choosy” sila at lagi rin akong sinasabihang “Alam mo Drake mukhang kang TADPOLE na nagkatawang tao, hahahaha”. (see sarap tadyakan sa gums)

Lalo akong nakaramdam ng pagkahabag sa sarili ko noon,ng pumasok ang isang transferee sa aming klase. Galing sya sa isang “Private school” at lumipat sa Public school (siguro naghihirap na sila) at napunta sa klase namin. Kutis mayaman, mukhang mayaman at halatang peyborit sya ni Papa Jesas dahil lahat ng pwedeng ibigay sa tao binigay nya sa kanya. Samantalang ang binigay sa akin ay mga napaglumaan na lang ng iba. (damit???). Naging INSTANT CRUSH NG BAYAN ang loko, at ako naman nagmistulang INSTANT PANCIT CANTON kapag katabi nya.

Ang mga babae halatang halata pag may gusto sila sa isang lalaki. Dahil bukod sa masyado silang nagpapakyut, namumula din ang mga mukha na parang puwet ng batang may rashes. Halatang halata din ang kilig nila dahil kapag dumadaan ang bwisit na transferee na yun dahil hindi matanggal ang mga ngite nila sabay beautiful eyes. Samantalang pag ako ang dumaan sa harap nila sisigaw pa sila ng “SHOOOOOO! Alis ka nga dyan!!!” (potah ano ako ASO??).

Ayaw ko na ring manligaw noon, dahil yung crush kong nilagawan ko ng isang taon noon ay sinabihan akong YUCKKKKYYYY (tae ako ha???) at nung nilagawan sya nung TRANSFEREE tatlong araw lang sinagot na nya agad! (kakaskasin ko kaya ng papel de leha ang mga mukha nila!)

Kapag botohan ng mga opisyales sa klase, sya kahit ayaw nya lagi syang binoboto sa “ESCORT” samantala ako kahit gusto ko, eh laging P.R.O lang ako binuboto ng mga hinayupak kong kaklase. Kaya kahit kalian hindi man lang ako na-escort nung hayskul (kahit nung elementary naman eh).

Kaya naman aaminin ko wala akong gaanong kaibigan noong hayskul ako (naks emeemo na!). Dahil bukod sa lagi nila akong inaapi, pinamumukha pa nila sa akin kung ano ang kaibihan ng PANGET sa GWAPO. (okay payn! Aminado na ako dun)

Pero ika nga hindi lahat ng oras ay nasa itaas ka, baket? Well, ganito yun.... umuwi ako last December,2009 at napagdesisyunan nila na magkaroon ng HIGHSCHOOL REUNION. Dahil sa pinilit ako ng kabarkada ko, wala akong nagawa kundi sumama. (naks artesta si dudong?!?Papilit!!)

At doon ko nakita ang mga kaklase kong mahilig manlait noon sa akin pati na rin ang kaklase kong CRUSH NG BAYAN noon. At ang masasabi ko lang ay.......... BUTI NGA SA INYO!!! (Sama eh! Biro lang)

Wala talagang permanante sa mundo! Dahil pati ang kagwapuhan at kagandahan ng isang tao ay nagbabago. At kahit gaano pa nating hangarin na mapanatili ang kagandahan at kagwapuhan natin isang araw kukulubot at mawawala din ito.

Yun lamang po! Salamat sa time nyong lahat.

Dear Tatay

2010-06-19T02:47:00.000-07:00

Medyo HIATUS MODE ako ngayon dahil sa "PAYANIG SA PASIG" sa akin ni Papa Jesas, kaya repost ko lang itong entry ko na ito! Salamat

DEAR TATAY

Dear Tatay,

Kamusta na po kayo dyan sa Pilipinas, Tay?Ako po awa ng Dyos ay okay naman po dito sa Saudi. Oo nga po pala bago ang lahat ay gusto ko sana kayong batiin ng Happy Father’s Day. Kung pwede nga lang po akong umuwi dyan muna para makasama kayo, gagawin ko po. Kaso medyo mahal ang pamasahe sayang naman. Pero sana kahit man lang sa sulat na ito ay maiparating ko sa inyo ang aking pagmamahal at taos pusong pasasalamat.

Tay, maraming salamat po sa pagiging isang mabuti at responsableng tatay. Batid ko po noon ang hirap ng trabaho nyo sa bukid, kitang kita po sa mga ugat nyo sa kamay at paa. Minsan nga awang awa ako kasi nung minsang nabiyak yung paa nyo dahil nakaapak kayo ng bubog sa putik pero pinilit nyo pa ring ipagpatuloy ang pag-aararo nyo. Kahit na halos magkandakuba kayo sa pagdadamo sa bukid natin at mabilad sa ilalim ng araw, tinitiis nyo yun para sa akin at sa pito ko pang kapatid para makakain kami ng sapat at makapag-aral. Alam ko pong wala akong gaanong naitulong sa inyo sapagkat nag-aaral po ako nun, pero ramdam na ramdam ko po ang pagsisikap nyo para sa amin. Alam ko pong mahal na mahal nyo kaming lahat na magkakapatid.

Tay, salamat po sa pagtuturo sa amin sa tamang landas. Siguro hindi kami magiging matagumpay na magkakapatid kung hindi dahil sa inyo. Kayo ang nagmulat sa amin sa Dyos at sa tamang asal.Hangang -hanga po ako sa inyo sapagkat sobra sobra ang kabaitan nyo sa lahat ng tao. Kahit na minsan niloloko na kayo pero tuloy pa rin kayo sa pagtulong na hindi naghihintay ng kahit na anong kapalit. Hanga din po ako sa pagiging relihiyoso nyo, na kahit pagod na pagod at puyat na puyat kayo nagagawa nyo pa ring magrosaryo at magsimba araw araw kahit madalas tinutulugan lang namin kayo. Sobrang saludo po ako sa inyo, alam ko pong lagi nyo akong kasama sa mga panalangin nyo lalo na ang aking kaligtasan at kalusugan dito sa Saudi.

Tay, salamat po sa pagiging ulirang ama sa amin. Lagi kayong nakasuporta sa lahat ng laban namin sa buhay . Minsan nabibigo kami pero kayo pa rin ang nagpapalakas ng loob namin. Kahit kailan hindi nyo po kami pinilit sa mga bagay na hindi namin gusto , lagi lang kayong nandyan para alalayan kami. Kung sakaling kami ay bumagsak dahil sa pagkabigo kayo ang nagtatayo sa amin, at kung sakaling kami naman ay nagtagumpay kayo ang una naming tagahanga.

Tay, kung may bibigyan ng medalya o sertipiko ng pagiging ulirang ama tiyak pasok kayo dito. Hindi dahil anak nyo po ako kaya ko nasabi ito pero alam ko din na hindi lang ako ang kayang magpatunay na karapat dapat kayo sa titulong ito. Madalas ko ngang naririnig sa iba na sinasabi nilang “Sana sya na lang ang tatay ko”, sobrang saya ko po kapag naririnig ko iyon. Kasi hindi ko na kailangang mangarap at humiling sapagkat tatay ko ang pinakamabait at pinakaresponsableng tatay sa buong mundo.

Tay, hindi po sapat ang papuri at parangal kung gaano ko kayo pinagmamalaki bilang tatay ko. Daig ko pa ang nanalo ng mega lotto dahil kayo ang tatay ko. Kaya po bilang ganti , ipinapangako ko po na ako na po ang bahala sa inyo at kay nanay syempre. Ipaparamdam ko po sa inyo ang kaginhawahan ng buhay na hindi pa nyo nararanasan dahil pagsasakripisyo sa amin. Nangangako po ako na maging mabuti at responsableng tao din na may labis na takot sa Dyos. Pangako din na lahat ng gintong aral na binigay nyo sa akin ay aking isasabuhay at pagyayamanin.

Alam nyo tay,kung sakaling pamimiliin ako ng Dyos sa aking susunod na buhay kayo pa rin po ang pipiliin ko ng bilyong beses pa. Hindi po ako magdadalawang isip baka kasi maunahan pa po ako ng iba. Hindi ko po kayo ipagpapalit kahit sino pang sikat, mayaman at makapangyarihang tao sa mundo, kayo pa rin ang siguradong pipiliin ko bilang tatay.

Tay, kulang ang mga salita ko para maiparamdam sa inyo kung gaano ko kayo kamahal, nirerespeto at hinahanggan.Mapalad po ako bilang anak nyo at saludo po ako sa pagiging isang mabuting tao nyo. Pipilitin ko pong gayahin kayo sa abot ng aking makakaya. Di man kapantay kahit man lang kalahati lang nito.

Ang tagumpay ko po ay utang na loob ko sa inyo, sapagkat kayo ang naghubog sa akin at kayo rin ang unang naniniwala sa akin. Alam ko pong darating ang araw na magkakasama sama rin tayo dyan sa Pilipinas at susubukan ko pong tumbasan kahit man lamang sa maliit kong kaparaanan ang lahat ng sakripisyo at paghihirap nyo sa buhay para sa amin . Tandaan nyo sana palagi na proud na proud po kaming magkakapatid kasi kayo ang tatay namin at MAHAL NA MAHAL NAMIN KAYO

HAPPY FATHERS PO ULI TATAY!!

Nagmamahal,

Drake

P.S

Tay, ano po ba ang gusto nyong pasalubong??Kahit ano tatay kahit man lang sa pasalubong makabawi ako. Ingat po palagi at ingatan lagi ang kalusugan nyo.

ANG K NI SHIELA!!!

2010-06-07T05:50:00.000-07:00

* Hindi si Shiela to, nasuka este natuwa lang ako sa piktur ni Madam Auring! HOT NA HOT!LOLS

Birthday noon ng isa kong barkada noong hayskul, kaya nakakatuwa ng magkita kita kami ni Shiela, Obet at ako sa bday ng common friend namin. Medyo matagal na rin kasi kaming hindi nagkita kita dahil nga sa ibat-ibang unibersidad kami nag-aaral.

Dahil sa tagal na hindi rin naming pagkita-kita , nagkwentuhan kami tungkol sa buhay namin at sa buhay estudyante.Medyo all-out kung magkwento si Shiela at bangka ng bangka .

Nagkukwento si Shiela noon tungkol sa kaklase nyang may PUTOK, na talaga naman daw nanunuot hanggang sa lungs nya. Pero sa hindi inaasahang pangyayari habang nasa kalagitnaan sya ng kwento biglang nangati ang kanyang ilong at sabay……….HATTTTTTCHIIIIINGGGGG!!

Dagli nyang kinuha ang panyo nyang kulay violet at pasosyal nyang pinahid ang kanyang ilong. Pero sa hindi inaasahang pangyayari at paghawi nya ng kanyang panyo bigla kaming nagulat ni Obet dahil sa aming nasaksihan……………..

May ubod ng laking kulangot sa pisngi ni Shiela (at may buhok buhok pa na parang rambutan lang?) Sa laki ng kulangot ni Shiela pwede ka ng magtanim ng patola, okra, pumpkins at magpatayo ng town house. (OA?!??)

Agad kaming nagkatinginan ni Obet, medyo pinipigilan naming huwag tumawa kasi nga baka mapahiya Si Shiela. Hindi namin alam kung paano namin sasabihin sa kanya. Hindi rin naman naming pwedeng sabihin to:

“Uyy Shiela may kanin ka sa pisngi oh!!”

C’mon mamon.. year 2010 na hindi na uso yun at lalo hindi epektib yun dahil pansit kaya ang handa ng barkada ko. Saka isa pa , paano kung biglang abutin ng dila ni Shiela ang kulangot nya sa pag-aakalang kanin yun, eh di ba mas nakakadiri yun.

So hindi namin alam kung paano ko sasabihin sa kanya, Si Obet medyo natulala at nashock ata sa kanyang nakita. Hanggang ngayon hindi nya lubos maisip kung paano nagkasya ang ganung kalaking kulangot sa ilong ni Shiela?

Pero dahil nga hindi ako nakatiis, naglakas na lang ako ng loob at sinabi ko na lang

Ako: “Shiela may lamok ka ata sa pisngi, wag kang gagalaw”……at POKKKKKK!

Nagkunwari ako na may lamok sya sa pisngi at ako na mismo ang kumuha ng kulangot nya.(Yuckkkkkk!) Ako na ang nagprisintang papatay ng lamok kasi kung sya ang gagawa nun baka ito ang sabihin nya…….

“Hello!! Hindi kaya lamok yun, kulangot ko kaya yun!!Duhr!” (yan ang naiisip kong maarin nyang sabihin)

Di ba kakahiya naman yun , baka hindi nya na kami kausapin pa dahil napahiya na sya sa amin. Ayaw ko naman mangyari yun , na dahil lang sa MALAKING KULANGOT ay masisira ang magandang pagtitinginan namin ni Shiela (uyyy!! Ligawwwww!)

Heto na na nga pala yung next na usapan namin:

Shiela: “Aray ang sakit ha, mukhang sinampal mo lang ata ako eh!”

Ako: “Hindi ah, may lamok talaga yun”

Shiela: Owss kung lamok nga yun, asan na?

Ako: Wala na shiela, binilot ko na saka ko pinitik!!

Shiela: Hahaha! Ganun parang kulangot lang! Yuckies!!

Ako: Huh?!? (Nakuha pa nyang mandiri?? Musta naman yun?Hehehe )

Pero hayaan na lang natin na ganun ang paniniwala nya, at least may pride pa rin sya sa kanyang sarili!. Ang tanging nakakaalam lang nito ay ako, si OBet at KAYO (atin-atin lang yun ha!) .
Sa ngayon magkakaibigan pa rin kami nila Shiela, may anak na sya ngayon at asawa. Sa tuwing nakikita ko ang maputi nyang pisngi hindi ko maiwasang maisip ang mala rambutan nyang kulangot. Kaya napapasmile lang ako ng KONTING KONTI lang.

Basta Masaya na ako na nakatulong ako sa kapwa sa pamamagitan ng pagkuha ng kulangot ng ibang tao na hindi sya mapapahiya.

MORAL LESSON: Bago mo amuyin ang putok ng kaklase mo, tingnan mo muna baka may kulangot ka sa pisngi mo! LOLS

Ingat

DRAKE

SLAMBOOK

2010-05-31T00:29:00.000-07:00

Alam nyo ba na bago pa naimbento ang Friendster, Facebook, Twitter at kung ano ano pang social-networking site eh usong uso noon ang ………….dyaran…….. SLAMBOOK.(yan pala ang tamang spelling nyan?!?, hahaha)

Siguro naman walang eepal dyan na hindi nila naabutan yan! (c'mon....ano ka FETUS?!?).

Usong uso dati ang SLAMBOOK noong elementary ako. Karamihan mga babae ang gumagawa nito para lang malaman nila kung ang ilalagay ng crush nila sa WHO IS YOUR CRUSH? ay pangalan nila. Kung hindi naman para makatsismis lang! Kaya minsan, pagkatapos sagutan ng crush nila yung slambook nila, hayun kumpol kumpol sila at parang kinikiliti sa kwan dahil sa kilig habang binabasa nila ito (Pocketbook?!?)

Uso noon ang slambook na sinusulat lang sa notebook na ang cover ay piktyur nila Jolina at Marvin para sweet daw (kamusta naman yun?!? ).Tapos talagang totortyurin ang mga sarili dahil paulit ulit nilang isusulat ang mga tanong...... page by page.

Kung marami ka namang pera, at sosyal ka, ang slambook mo noon ay mabango at may mga design pang hello kitty sa gilid. Pero kung wala talagang pera at hanggang notebook na may Jolina-Marvin cover lang ang kaya mo, kalimitan bumibili na lang sila ng Panda Ballpen na may glitters sa loob dahil mabango daw ang sulat nito. Totoong mabango sya sa umpisa pero sa paglipas ng panahon at sinubukan mo ulit amuyin ito, babaligtad na lang ang sikmura mo dahil amoy……KINALIKOT na PUWET ang “scent” nito.

Ang mga kaklase ko, ayaw akong pasulatin nila sa kanilang slambook. Bukod daw kasi na wala daw silang pakialam kung sino ang ilalagay ko sa WHO IS YOUR CRUSH?, eh para daw kinalahig ng manok ang sulat ko! (Okay payn, bwisit sila!). Pero dahil ayokong mapag-iwanan sa iba kong kaklase, ninanakaw ko na lang ang slambook nila tuwing recess at sinasagutan ko na lang itong mag-isa (nice, parang assignment lang ah). At dyaran magugulat na lang sila na nandun na yung profile ko.

Oo nga pala, narito ang mga karaniwang sinasagot ng mga kaklase ko SLAMBOOK:

MOTTO IN LIFE: "Time is Gold" o kaya "Honesty is the Best Policy" (Pero sila din ang laging late sa klase at ubod ng sinungaling)

FAVORITE ACTOR: Arnold ~~Swrts~~ ~~Swartz~~ ~~Swartss~~ VIC SOTTO

FAVORITE LOVETEAM: SOLED “Jolena at Marven” POR-IBER

FAVORITE COLOR: Blue (paglalaki) at PINK (pagbabae)

WHAT IS LOVE: Love is Pag-ibig (syet lang oh! Tinagalog?!?)

WHO’S YOUR CRUSH: Secret (taob ang mga chismosa sa mga kapuwitang sagot na ganito)

WHO‘S YOUR BESTFRIEND: **please insert name here*** (dito rin nagsisimula ang away sa iba nyang kaibigan kasi hindi ang pangalan nila ang nakasulat)

WHO’S YOUR FIRST LOVE: PARENTS (hindi counted yan!Tange)

WHO’S YOUR FIRST KISS: PARENTS (wala na akong sinabi!!!)

Yan lang naman ang ilan sa mga nakasaad sa mga SLAMBOOK noong araw. Pero ngayon wala na yan, kumbaga sa aklat isa lang itong “KASAYSAYAN”.

Pero ano man yan, ito’y malaking katibayan na talagang “FRIENDLY” ang mga Filipino. Dahil sa atin lang ata medyo nauso yang SLAMBOOK SLAMBOOK na yan. At kung hindi nyo naitatanong eh tayo ring mga Filipino ang nangunguna sa paggamit ng Friendster at Facebook.

Isang pagpapatunay lang nga na mahilig tayong makikipagkapwa-tao at makipagkaibigan.

Yun lamang po at maraming salamat!

KABASTUSAN

2010-05-29T02:20:00.000-07:00

Sorry medyo matagal akong di nag-uupdate, at sorry uli dahil medyo sumseryus muna ako ngayon.

Tanong lang kailan nagiging bastos ang isang tao, at kailan nagiging malaswa ang isang salita?
Ang pagsasabi ba ng salitang PUKE,TITE, BAYAG, KANTOT at SUSO ay mga salitang bastos at malaswa?Marami siguro sa atin, magsasabi OO,bastos yan at malaswa yan! Pero sino ang dapat humusga? Tayo ba? Pero sino ba ang may maruming isip?Sino ba ang malisyoso?Sino ang bastos? HINDI BA TAYO RIN? Di ba nakapalaking KAIPOKRITUHAN yan!

Nakakabawas ba sa respeto ng isang tao ang pagsasabi ng kabastusan, kabawasan ba ito sa kanyang pagkatao? Pero ang respeto ba ay nakukuha sa mga salita?Hindi naman di ba?Ang pagkatao ba ng isang tao ay nasusukat sa kung gaano kadalas nyang sabihin ang mga salita na ito? Hindi rin naman di ba?

Kung nakakamamatay ang pagsasabi ng ganito baka wala ng matira sa mundo!!!

Dati, noong bata tayo lagi tayong sinasaway ng mga magulang natin na masama ang pagsasabi nito. Bastos ka kapag naringgan ka nito. Kaya nakagapos ang ating kamalayan ng ating kainosentehan. Naalala ko pa noon, halos lapuritun ng nanay ko ang bibig ko dahil nagsalita ako ng SUSO. Pero ang totoo nyan nabasa ko lang ang libro ng kapatid kong babae tungkol sa “PUBERTY”.

Maaring okay lang na wag mong sabihan yan kapag bata ka pa,dahil hindi pa natin alam ang bagay bagay.Ssubalit kapag nabukas na ang iyong kaalaman sa usaping sekswal at nagkakaroon tamang kaispan tungkol dito, hindi naman siguro dapat tayong husgahan at sabihang “BASTOS” dahil lamang sa pagsasabi ng ganitong bagay.

Sa akin “BASTOS KA” kapag hinusgahan mo ang isang tao batay lamang sa kanyang mga sinasabi. “BASTOS KA”, kapag hindi ka marunong gumalang sa kalayaan nyang magpahayag ng kanyang saloobin. “BASTOS KA” kung mas mayabang ka at pinakapamukha mong MAS MALINIS KA kaysa sa ibang tao. May sari-sarili tayong dungis na kailangan punasan kaya WAG KANG MAGING BASTOS para pulaan mo ang ibang tao base lamang sa kanyang sinasabi.
Maraming “MAS BASTOS “ na tao kaysa sa mga taong nagsasabi ng salitang TITE,KIKE, BAYAG,KANTOT at PUKE. Mga taong walang respeto sa saloobin ng iba, mga taong sarili lang nila ang kanilang iniisip, mga taong makikitid ang utak at mga taong sarado ang utak.Sila ang mga TUNAY NA MGA BASTOS.

Kung ang tao ay may respeto sa iba at sa kanyang sarili, sila ang mga TAONG HINDI BASTOS at hindi ito kayang pasubalian kahit pa magsalita sya ng TITE, PUKE, BAYAG araw araw. Wag tayongmaging IPOKRITO dahil lang sa PAGMAMALINIS NATIN. Hindi hamak na mas madumi ang isip ang taong nakikinig kaysa sa nagsasalita. Huwag tayong magmalinis dahil baka mas nakakasulasok pa ang mga taong nagtatago na kanyang sariling baho kaysa sa mga taong hayagang nagpapahayag nito.

ANG TAONG MGA MAKIKITID ANG MGA UTAK SILA ANG MGA TOTOONG BASTOS. SILA ANG DAPAT MAHIYA AT SILA ANG NAKAKAHIYA?

Huwag tayong mapanghusga, dahil kung paano mo sinukat ang ibang tao, sa ganoong paraan ka ring susukatin nito.

Maraming salamat po.

GYERA NA KUNG GYERA!!!

2010-05-22T00:47:00.000-07:00

Hindi maganda ang gising ko ngayon, baket? BAket? At baket ule….dahil yan sa DYASKAHENG IPIS NA YAN!! TARAGIS NA IPES YAN!

Teka may back story yan, kwento ko muna:

Sabi nila, marunong gumanti daw ang mga ipis. Kung nakapatay ka ng ipis sa harap ng kapwa ipis nila, tyak igaganti daw nila ang kapatid nila (lintek lang daw ang walang ganti). Ako naman hindi ako naniniwala sa kaututang kwento na yan. Wala naman kaya silang utak para makaisip pang gumanti. Kaya pwet talaga ang ideyang yan! Pero nagkamali ako, bakit?Okay ituloy mo na ang basa…..BASA

NOTE: Iba ang ipis sa Saudi, ang Arabong Ipis medyo maliliit lang! Kumbaga mukha silang mga malalaking kuto sa lupa (kutong lupa in short) at wala rin silang mga pakpak. Hindi tulad ng ipis sa Pilipinas, malalaki , kulay brown at palipad lipad pa (akala ata nila mga paru-paro sila, kapal ng mukha ah!) .Pakitingnan yung picture sa itaas para makita ang difference.

Kahapon kasi ng umaga, may nakita akong ipis na namamasyal sa kusina namin. Akala nya yata nasa Star City sya (ginawang themepark ang kusina namin?siraulo?!?) dahil hindi sya natakot sa akin, bagkus nagpapakyut pa kamo sa akin (kahit hindi naman sya kyut) at gumapang pa sa legs ko (ano sya pusang naglalampong?!?). Kaya hindi ako nakapagpigil at tinadyakan ko sya sa GUMS! Hayun PISAK sya!

Kahapon din ng hapon, may nakita uli akong ipis sa lababo namin. Dahil medyo galit ako sa ipis, pinaglaruan ko muna sya. Kumuha ako ng TIDE (with bleach) at binudburan ko sya on TOP. Akala ko malalason sya ng sabon, pero hindi pala. Dahil dyan, naisipan ko syang……….BANLIAN NG TUBIG (ang sama ko). Kaya nagpakulo muna ako ng tubig para matusta ang bwisit na ipis na yan. At dyaran…. Nagkikisay sya na parang may epilepsy lang!

Kinagabihan, maaga ako natulog ….. mga 1am (oo maaga na yan sa akin). Nanaginip ako na kasama ko si Cristine Reyes sa beach. Nakatwo piece lang sya (shades saka bracelet lang) at naghahabulan pa kami sa beach. Hanggang sa nagkatitigan kami at lumapit sya sa aking leeg. Hinalikan nya ako ng ubod ng tamis at ako naman ay nakikiliti (ahihihihihi, ganyang ganyan ang tawa parang naiihe lang).

Habang nasa kalagitnaan kami ng labing labing bigla akong nangati sa may bandang leeg at paghawak ko sa nguso ni Cristine Reyes, biglang may napisak at sumabog sa aking mga kamay. Kaya naman bigla akong nagising .At tama nga ang hinala ko, pagbukas ko ng aking mga mata at pagkapa ko sa aking leeg…………………. PUTARAGIS!!!! IPIS pala ang humahalik sa akin.At nandiri rin ako dahil ang inaakala kong nguso ni Critine Reyes ay PUTING LAMANG LOOB pala ng IPIS yun. At pramis inamoy ko sya, at pagkaamoy ko halos masuka ako dahil amoy……. amoy………….. amoy IPIS (natural, tanga ?!?!?)

Dahil dyan nawala na ako sa mood, at nabubwisit ako sa mga IPIS na yan dahil sinira nya ang MOMENT namin ni Cristine Reyes. Kating kati rin ako sa leeg ko, kaya nagpahid ako ng alcohol at nagsabon ng 20 times. At dahil sa PUKENENANG IPIS na yan, hindi na ako natulog at tuluyan na akong napuyat. Kaya heto nagover baggage ang mata ko sa kapal ng eyebag.. PUNYEMAS NA IPIS TALAGA YAN!

Dahil sa pangyayaring yan nagdeklara na ako ng “STATE OF EMERGENCY” at “WAR” sa mga kasumpa sumpang IPIS na yan. At ito na rin ang simula ng digmaan namin. Bibili ako ng galong galong Baygon at BORIC ACID para lipulin ang lahi nila. Sila ang may kasalanan kung bakit napurnada ang halikan namin ni Cristine Reyes, sila rin ang may kasalanan kung bakit nangamoy IPIS ang kamay ko. Kaya GYERA NA ITO!!!

Bumili na rin ako ng CHALK para sa IPIS, sabi nila mabisa daw yun pamatay-ipis. Magguguhit ako ng linya kung saan lang sila pwede (border line kumbaga)! At magsusulat din ako sa dingding ng MAMATAY KA, IPES KA! (korni!) baka sakaling matakot sila.

Ngayon naniniwala na ako na gumaganti talaga ang mga IPIS! Kaya matira ang matibay sa amin! LINTEK LANG ANG WALANG GANTI!! UBUSAN NA ITO NG LAHI!!!!!

Yun lamang po at pagpasensyahan nyo na ang walang kwenta-kwentang post na ito. Ganyan talaga pag PUYAT!

Ingat

PAGKAIN,PRIDJIDER AT AKO

2010-05-16T00:54:00.000-07:00

Siguro ngayon palang alam nyo na NAPAKAGANA ko sa pagkain ( sa “dugyot translation” ibig sabihin…PATAY GUTOM, MASIBA, MATAKAW, BABOY at etc.) . Dahil nga inaamag na “cake”kinakain ko pa (okay payn kayo na ang mga anak-mayaman!)

Dahil walo kaming magkakapatid, lima kaming lalaki na mala-construction worker kung lumamon at yung tatlo kong kapatid na babae ay parang may alagang rhinoceros sa tyan kung lumantak ng pagkain.Medyo agawan kami sa pagkain. Kanya-kanya rin kami ng tago ng sari-sarili naming pagkain.

Kung hihingi ka naman kailangan mong magbanggit ng mga magic word tulad nito:

Magic Word para sa mga timawa o mga palahingi:

“PWEDENG HUMINGI,LOCK TAPON SUSI” ----- kaya kahit masamang masama ang loob sa pagbibigay wala kang magagawa kundi magbigay, kasi naunahan ka na nila sa pagsasabi ng magic word

Magic Word para sa mga masasama ang ugali dahil ayaw magbigay:

“BAWAL HINGI, TAPON SUSI SA PUSALI”---- yan naman ang sasabihin mo para hindi ka mahingan ng pagkain. Wala na silang magagawa dyan kapag naunahan mo sila sa pagsasabi nito.

Kaya kapag nakikita nang kumikislap kislap ang mga mata nila at medyo naglalaway na sila sa dala kong pagkain, kailangan maunahan ko sila sa pagsasabi ng MAGIC WORD. At kung kailangan sungalngalin ko ang bunganga nila at hagisan ng dinamita ang bibig nila para di nila ako maunahan, eh gagawin ko , masolo ko lang ang PRITOS RING at CHIKITO na binili ko (napakabuti ko talagang kapatid, naks!).

At kung tatanungin nyo kung sino ang nagpauso nyang magic word pwet-pwet na yan, syempre walang iba kundi……..AKO! (syet, henyo ko talaga)

Madalas din may nakawan ng pagkain sa loob ng aming PRIDJIDER. Bibihira magkaroon dun ng pagkain kasi puro tubig lang ang laman nun (parang pinalaking WATER JUG lang). Kaya naman kung medyo tintipid tipid ng kapatid ko ang binili nyang BIGBANG o CLOUD NINE at gusto nyang palamigin iyon sa aming ref, tyak pagbukas nyang muli ng ref, BALAT na lang ang laman (kasalanan ba namin yun, sisihin mo yung bigbang/cloud nine kasi dindedespley nya ang sarili nya sa ref, tao lang kami sorry!).

Pero mga tae sila (mga kapatid ko) dahil AKO pa rin ang madalas nilang pagbintangan na kumakain ng pagkain nila. Wala silang katibayan na matakaw at masiba ako!At lalong hindi prueba ang pagkain ko ng inaamag na cake. Foul yun!hIndi counted yun!

Dahil ang ref naming ay REF NG BAYAN, kaya nararapat lang na magbigay babala ka sa mga MASISIBA AT MAGNANAKAW ng pagkain (o bakit ako na naman ang iniisip mo dyan?)
Kaya naman mauutak din ang mga kapatid ko kasi pagbukas ko palang ng ref may ganito ng mga kaepalan

Heto pa ang ilan sa mga nakalagay na babala:

*sample lang to!

Heto pa ang ilang dito:

GAGO KA!SA IYO BA TO??

LASON ITO KAYA WAG MONG KAININ, PINAPALAMIG KO LANG!

KUPAL KA! WAG KANG MANGUHA NG HINDI SA IYO

MAMATAY NA KUMUHA NITO!

Pero ang hind ko kinaya ay ito :

TALAGANG NAG NAME DROP NA! BWISET!!

So ganyan ang sitwasyon sa amin noon, pero magbago naman ang lahat noong umalis na ako at nag-abroad.

Wala lang namimiss ko lang talaga iyang mga senaryo na yan sa amin dati.Dito sa Saudi, may sarili akong “ref” at hindi naman sa pagmamayabang, laging may masasarap na pagkain ang laman ng ref ko.

Pero bakit ganun, ibang iba talaga ang lasa ng pagkain dito. Bakit kahit pwede ko ng kainan ang lahat ng gusto ko na walang humihingi sa akin, bakit parang mas lalong tumatabang at nawawalan ito ng lasa? Bakit nga ba parang mas masarap ang pagkain nahinihingi ko lang sa aking mga kapatid ? At bakit kakaiba ang lasa nito kapag nakikipag-agawan ako sa kanila?Bakit kaya ganun?

Marahil tama nga nga ang ila, wala naman talaga sa lasa ng pagkain ang sarap nito, kundi nasa taong nakakasama mo sa paglasap ng bawat lasa nito. Mas nabibigyan ng kakaibang sangkap ang bawat pagkain kapag kasalo mo sa iyong hapagkainan ang taong mahal mo sa buhay.
Malasahan ko man ang pinakamasasarap na pagkain sa buong mundo , mananatili pa rin itong kulang kapag wala kang kasalo sa pagkain nito. Minsan wala talaga sa pagkain kundi sa taong hahandugan mo ng pagkain. Wala sa dami ng sangkap ang ikasasarap nito kundi nasa dami ng pagmamahal na binibuhos mo dito.

Kung iuugnay ko ang pagkain sa ating buhay ang masasabi ko lang ay…..nasa pagbabahagi at hindi sa pagiging sakim mas lalong sumasarap ang buhay. Kapag mas marami tayong binabahagi sa ibang tao, mas lalong nagiging masarap at makabuluhan ang buhay natin.
Sana matuto rin tayong magbahagi at matuto rin tayong magbigay para mas sumarap ang ating buhay.

Iyon lamang po at maraming salamat.

P.S

Ang pagkain ay AKO ay iisa lamang, bakit?Dahil parehong kaming………YUMMY!hahaha! (biglang kambyo uli, seryus na sana eh!hehehe)

Japan-Japan Sagot Sa Kahirapan! (JJSSK)

2010-05-09T23:48:00.000-07:00

Sa maniwala kayo o hindi, alam nyo bang nagbalak akong mag-Japan bilang isang ….....…drumroll please…...........HOSTO. (O baket ka tumawa dyan. may kalbo ba?)

May kwento kasi yan kaya makinig ka!

Ganito kasi yan, 4th year college ako nang medyo nakatamaran namin ng barkada ko ang mag-aral. Bukod kasi na mahirap ang Engineering (naglolowbat ang braincells ko dyan, grabe) eh gustong-gusto na naming kumita ng pera . At hindi lang basta kita kundi malaking KITA. Medyo olats din ako sa bahay dahil puros sermon ang inaabot ko sa nanay at tatay ko dahil mistulang tantusan ng BINGO ang mga grades ko sa dami ng bagsak.(sorry naman)

Kauuwi lang ng Ate nyang Japayuki, at inalok kami kung gusto naming mag HOSTO. Katulad ng madumi mong isipan (sama mo!!) eh ang iniisip ko sa mga HOSTO noon ay pagbebenta ng katawan at alindog (nice, alindog?!?) . Iniisip ko noon ito ang CALLBOY ng Japan. Pero pinaliwanagan naman kami ng Ate nya na hindi naman kami magbebenta ng aming katawan (sayang!) kakanta lang daw, sasayaw at imomodel-model lang daw ang aming TI........NDIG (tindig). Kaya kahit hindi ako marunong kumanta at sumayaw ,pumayag na ako. Tutal panalo din naman ang aking TI...........NDIG! Isa pa kapatid nya 'yung kabarkada ko kaya alangan namang ipahamak pa nya yung kapatid nya.

Inilihim ko ang lahat sa aking mga magulang, kasi pag nalaman nila iyon, baka hambalusin ako ng APARADOR sa pagmumukha . Tiyak din hihimatayin ang nanay ko pag nalaman nyang magHOHOSTO ako sa Japan. Iiisipin nun baka lapirutin at gawing SUSHI ng mga Haponesa (tunay at di tunay) ang aking ANO.... YUNG ANO...... YUNG KWAN KO.........yung KAKYUTAN ko (kanina ka pa, dumi ng isip mo!). Isa pa lider ng simbahan ang tatay ko, baka akalain nya sinasapian na naman ako ng demonyo. Kaya medyo “tahimik” lang ako sa amin.

So hayun na nga, pinakuha na sa amin ang lahat ng requirements para sa HOSTO-HOSTO na yan, medyo madugo pero ganun talaga pag pursigido kang kumita ng LAPAD (YEN yun tange, hindi tanduay!). Nag-aral na rin akong gumiling ng ……….…brief lang ang suot (Joke lang),nag-aral na akong magsayaw at kumanta. Nagkabisa na rin ako ng mga Japanese Song na tulad ng Voltes V themesong at Moshi Moshi Anone Anone. Kaya medyo handang handa na rin ako.

Balak ko na rin tumigil sa pag-aaral noon, at medyo ginagastos ko na rin sa aking isipan ang mga LAPAD na kikitain ko (di pa ako kumikita ubos na ang sweldo ko). Sabi rin kasi ng kapatid ng barkada ko kailangan daw naming mag-training ng 6 na buwan sa isang agency (tine-training rin pala yun?). Handang handa na talaga akong magHOSTO noon. Ready na ako! (ayos ah, parang boyscout lang)

Subalit, ngunit, dadapwat………… sa hindi inaasahang pangyayari, nilimitahan ng gobyerno ng Japan ang pagpapasok ng mga ENTERTAINER sa Japan (putcha! Entertainer ang tawag sa amin!?!?!). At nakasama kami doon, dahil mas lalo nilang nilimitahan ang mga HOSTOng papasok sa Japan. Kaya ang pinapangarap kong YEN o LAPAD ay nauwi sa…….SINGKONG DULENG na may lumot pa!

Medyo nalungkot ako dahil baka ito na ang simula ng aking pagyaman, pero wala akong magagawa dahil TADHANA NA ANG HUMUSGA (nice parang pamagat sa pelikula). Kaya itinuloy ko na lang ang aking pag-aaral.

_________________________

Okay back sa realidad na tayo! Sa totoo lang, sa tuwing binabalikan ko ang pangyayaring yan sa buhay ko. Natatawa na lang ako! Baket? Baket? Dahil naisip ko na minsan para akong TANGA kung magdesisyon. Sugod ng sugod, arya ng arya. Hindi nag-iisip at mukhang akong hayok na hayok sa......PERA.

Mabuti na lang na hindi natuloy ang paghohosto ko noon, dahil wala siguro ako sa kinalalagyan ko ngayon kung hindi ko pinagpatuloy ang aking pag-aaral. Maaring kumita nga ako ng malaking pera subalit ang respeto ng mga magulang at kapatid ko sa akin, baka hindi ko makuha.
Mas lalo kong pinahalagahan ang pag-aaral sa ngayon. Dahil ito ang naging daan ko tungo sa aking mga pangarap sa buhay. Ang pera naman ay pwedeng mawala at nakawin sa iyo, subalit ang karunungan kailanman ay hindi maaring agawin sa iyo ninuman. Ito ang pasaporte mo sa pagtatagumpay, at ito rin ang iyong pinagkukuhanan ng lakas ng loob para makipagsabayan kahit kanino na nakataas ang noo.

Maraming oportunidad para kumita ng pera, pero iilan lang din ang nabibigyan ng oportunidad para makapag-aral at makatapos nito sa ating bansa. Sa Pilipinas na tinuturing na pribilehiyo at hindi karapatan ang pag-aaral, nararapat lang na bigyan natin ito ng malaking importansya at pagpapahalaga.

Ngayon, natutunan ko rin na pag-isipang mabuti ang lahat ng desisyon ko sa buhay. Sabi nga nila nasa huli ang pagsisisi, kaya para wala tayong pagsisihan kailangan maging responsable tayo sa lahat ng desisyon natin sa buhay. Isaalang-alang ang lahat ng bagay at wag tayong pangunahan ng sariling emosyon o pansariling kagustuhan.

Ang dami kong natutunan sa pangyayaring yun, kaya nga kahit alam kong medyo DYAHE ang kwento kong iyan, medyo isinulat ko pa rin para naman may kapulutan ng aral.
Kaya maraming-maraming salamat po sa inyong oras at panahon.

P.S

Nga pala, tumatanggap at nagsasayaw pa rin po ako na…..……..pabango lang ang suot at makapal na mukha sa mga bridal showers. Kaya kung nais nyo pong kunin ang serbisyo ko, murang mura lang may discount pa. Kaya pakikontak na lang po ako sa aking cellphone. Pero pasaload muna bago reply.LOLS!

DISCLAIMER

Wala po akong disgusto sa mga kababayan nating may ganitong propesyon. Ito’y akin lamang pong pansariling opinion at kuro-kuro. Nasa inyo pa rin po ang aking respeto dahil kayo ay kabilang na mga bagong bayani ng ating bansa at ng sarili nyong pamilya.

Si Nanay Lorna (Nanay ko yun!!)

2010-05-08T02:24:00.000-07:00

Alam nyo bukas ay Mother’s day, kaya naman tungkol sa aking nanay ang ikukuwento ko ngayon.

.
Last week napapayag din namin si Nanay na magpacheck up sa duktor dahil medyo laging sumasakit ang dibdib ng nanay sa di malamang kadahilanan. Matapos ang mahabang pilitin, napapayag din ang nanay na magpakunsulta sa duktor. Halos 10 taon ng pilitan yan, bago pumayag si Nanay. Ayaw nyang magpakonsulta dahil natatakot daw sya sa sasabihin ng duktor pero mas ang ikinakatakot daw nya ay yung sisingilin ng duktor sa kanya.

.
Dahil nga malayo ako nakibalita lang ako sa mga kapatid ko sa Skype (habang nasa ofis <---petiks mode) kung ano ang naging resulta ng examinasyon ng nanay, Heto ang usapan namin

Ako: Tae (tawag ko sa kapatid ko), ano kamusta ang check-up ni nanay?

Kapatid ko: Naku kuya VALEDICTORIAN si nanay!!

Ako: Ano?anong Valedictorian, bakit nag-aral ba uli ang nanay? (lito na)

KapatidKo: Hahhaha! Eh kasi naman highest si Nanay sa lahat ng tests.

Ako:Huh?

Kapatidko: Mataas ang cholesterol, mataas ang blood sugar, mataas ang blood pressure. Lahat ng test nya mataas.

Ako: Loko ka yun pala ibig sabihin ng valedictorian!Hehhee! Eh naku VALEDICTORIAN nga!

Dahil medyo nga nagvaledictorian si nanay sa lahat ng test, medyo pinigilan muna namin sya sa pagkain ng paborito nyang chitcharon, porkchop at…………….. choki-choki. Medyo kailangan ingatan nya ang kanyang kalusugan, kaya maraming dapat ipagbawal sa kanya.

Okay, dahil nga medyo nag-aalala ako ng konti at alam kong ubod ng init sa Pilipinas, napagdesisyunan naming magkakapatid na palagyan na sila ng aircon. Medyo matagal na naming pinipilit ang nanay na magpalagay ng aircon pero matigas ang ulo, ayaw magpalagay. Heto ang usapan namin ni Nanay sa skype (nas ofis ule ako, sorry naman petiks eh)

Ako: Nay, pabutasan nyo na yung kwarto nyo at papalagyan ko na ng aircon yan

Nanay: Naku ayoko nga! Okay na yung bentilador
.

Ako: Naku, eh kay init init dyan sa atin eh, mamaya ma-heatstroke pa kayo

Nanay: Eh ayoko ko nga, mahal ang kuryente ngayon. baka dun pa ako mastroke
.

Ako: Ako na magbabayad ng sobra, basta magpalagay lang kayo ng aircon

Nanay: Ayoko ko nga! Mahal sa kuryente saka yung mga kapatid mo gagawing tambayan lang ang kwarto namin ng tatay mo! Wag na!
.

Ako: Eh kay kulet naman! Sige na ipaayos na!

Nanay: Ayoko ko nga!
.

Ako: Sige na

Nanay: (umiiyak)
.

Ako: Huh?Sige na nga wag na!

Wala din,sumuko na ako! Makulet ang nanay medyo pag nakatigasan na nya na AYAW nya, ayaw nya! Kaya di ko na pinilit. Siguro kay nanay din ako nagmana ng katigasan ng ulo. Naalala ko noon

Nanay: Hoy, wag mong kakainin yung cake sa ref ha!Aalis lang ako sandali

Ako: Opo, ano akala nyo sa akin hayok na hayok sa cake? Di naman ako mahilig sa cake eh!
.

Nanay: Mabuti naman!

Umalis ang nanay, at pagtapak palang ni nanay sa labas ng bahay. Pumunta na ako sa ref at hinanap ko na yung cake na sinasabi ng nanay. Bibihira may mag-iwan ng cake sa ref lalo pat puro PG (dead hungry) ang mga kapatid ko, kaya syempre pagkakataon ko na kaya nilamon ko ng buong buo ang cake.

Pagbalik ng bahay ni nanay..............................

Nanay: Walanghiya kang bata ka bakit mo kinain yung cake?

Ako: Hindi ako ah! (maang-maangan epek)

Nanay: Tumigil ka nga, hayan oh puro cake yung ngipin mo! Nagpalusot ka pa dyan! (di na ako nakalusot)

Ako: Sorry naman, kasi naman kung di nyo sinabing may cake sa ref hindi naman ako matutukso eh. Kaya kasalanan nyo yan nanay.
.

Nanay: Ganun, so ako pa may kasalanan?Eh alam mo ba kung bakit hindi ko pinakain sa iyo yung cake?

.
Ako: Okay game, sirit na!Baket po?

.
Nanay: Eh puro amag na kaya yun! Ipapakain ko yun kay Togtog (yung aso namin) mamaya, kasi sayang naman. Pero dahil sa kasibaan mo, pati amag hindi mo nalasahan. Hahahhaah (tumawa ng ubod ng lakas)

.
Ako: Pinagtawanan nyo pa ako? Eh kung mafood poison ako, at mamatay ako!Tawa tawa pa kayo dyan? (nagtampurorot na ako)

.
Nanay: Hoy, wag ka ngang magdrama dyan! Amag lang yun tange! Kasibaan kasi!Hahahaaha!

Ako: Okay payn! (Asar lang)

.
Tanga ko rin naman kasi, syempre kung walang amag yun tyak hindi ko na maabutan sa ref yun! Dahil nga sa sosobrang sisiba ng mga kapatid kong parang mga contruction worker kung kumain, isang himala kung may matirang pagkain dun.

______________________

Okay tama na yan! Bida ang nanay ko ngayon, kasi nga Mother’s Day. At nagpapasalamat ako sa Dyos dahil sya ang binagay Nya sa akin. Perfect na perfect ang nanay ko sa akin, dahil sya lang ang kayang magpatino sa akin. At si nanay lang din ang kayang magpatawa sa akin ng sobra.

Kakaiba ang nanay ko, dahil kaya siguro kami lumaking puro masisiyahin eh dahil din sa kanya. SUPERMOM si nanay dahil nagawa nyang alagaan kaming walo, pag-aralin, ipaglaba araw araw, at higit sa lahat utang namin kay nanay kung bakit ganito kami.........kagwagwapo at kagaganda. (yung kabaitan kasi kay tatay yun!hehhe!peace tayo nay!)

Marami pa akong pwedeng ikwento kay nanay pero next time na lang! Kung di nyo napapansin si Nanay ang laging bida sa blog ko bakit? dahil sya kasi ang bida ng buhay ko. (naks kadrama)

Kaya sa iyo nanay, maraming maraming salamat po! Tutuparin ko ang pangako ko sa inyo, at hanggang sa huli hinding hindi ko kayo pababayaan ni Tatay! Pangako yun!

Happy Mother’s Day po uli, at I love you very much!
.

Ingat

Nang Bumisita si Drake sa Wowowee

2010-05-01T04:20:00.000-07:00

Di ba sabi ko ikukuwento ko dito yung Wowowee experience ko?Kaya heto na magkwekwento na ako.

Dahil nanalo ako sa isang pacontest dito sa TFC (The Filipino Channel), isa sa mga premyo nila ay bigyan kami ng VIP Treatment para mag Studio Tour sa loob ng ABS-CBN. Kaya naman, hindi ko na sinayang ang pagkakataon na makaapak man lang sa bakuran ng malaking TV Station na ito at mag-feeling artista.

Nga pala next time ikukuwento ko sa inyo ang tungkol sa contest na yun saka sa mga premyo ko! Kung di nyo naitatanong eh lumabas na ako sa isang show sa TFC dito sa Saudi at nailagay na rin ako sa Star Studio Magazine dahil sa contest na ito (Ako na talaga!)

Okay simulan na natin, dahil nga kasama sa premyo ko ang pagstu-studio tour namin sa ABS-CBN agad nagprisinta ang nanay at tita ko na sumama sa akin sa Wowowee para makita sa personal ang Santo ng Mahihirap si……….. San Willie. Masyadong adik na adik ang nanay at Tita ko kay Willie kaya nung sinabi kong isasama ko sila hayun para silang nanalo sa Jueteng, at abot hanggang spinal cord ang ngiti.

So alas 10 ang calltime namin na pumunta sa ABS-CBN, kaya naman alas 8 AM palang lumuwas na kami ng Maynila (hindi naman halatang excited kami) . Pagdating naming doon inasikaso na kami ng mga staff dahil nga VIP kami eh! Naks! Medyo nakakabigla nga kasi ang haba ng pila sa labas ng gate ng ABS-CBN para lang makapasok sa Wowowee. Kaya kahit matusta sa init ng araw at magkaamoyan ng putok at anghit eh wala silang pakialam, malay mo nga naman mapili sila sa BIGATEN.

So hayun na nga dahil VIP kami, nag-Tour na kami sa mga Studio ng ABS-CBN. Una naming pinuntahan ang Studio ng TV Patrol at Bandila. Ubod ng liit, at magkasama ang dalawang palabas na ito sa iisang studio. Heto ang proof oh

*See watusi mukha akong KORLOGS (kolokoy na Jologs)

* Nanay ko yung nakaputi
** Tita ko yung nakagreen

Teka balik na tayo ng Wowowee, so hayun na nga tinawag na ang pangalan ko
“Mr. Drake Kula and the rest of the Gang, dito kayo pumila, at dalhin nyo ang BANNER na to! FROM RIYADH,K.SA.”Sabi ng isang Staff.

Kamusta naman yun, ginawang GANG ang nanay at Tita ko. Ano kami myembro ng SIGE SIGE at Budo-Budol. At dahil na rin sa banner na yan, halos lahat ng tao sa ABS-CBN ay alam na galing akong SAUDI. Sabi nila bakit di raw ako naka jacket at nakasuot ng mga ginto (tipikal na makikita sa pelikula). Sabi ko lang “KAILANGANG MAY GANUN??” (sabay ganito!!)

Pagpasok namin sa Studio ng Wowowee, halos busing-busy ang lahat ng Staff. Tapos gulat ako kasi may isang BULINGGIT dun ng sigaw ng sigaw. Hindi ko maaninag kasi nga malayo pa kami eh. So nung medyo nalapit na kami, napag-alaman ko na ang BULINGGIT na yun ay walang iba kundi si Willie. Nagfe-feeling HARI naman!!!

Nagkukumarat ang lahat ng mga dancer at crew, dahil nga magsisimula na ang show. Kaya pagsasabi ng director I,2,3 ON AIR na tayo. Biglang naging “FIESTA” ang loob ang studio, habang ang lahat naman ng audience ay sumasayaw ng BOOM TARAT TARAT TARARAT TARARAT BOOM BOOM BOOM (uyy!kinanta).

At dahil kariran na kung kariran, sumayaw ako ng “BUWIS BUHAY” at nagpapakyut ako sa camera, syempre malay mo naman makuha ako sa BIGATEN. Pero hindi eh, dahil bago pa man magsimula ang show, namimili na pala si OWEN (yung kamukha ni Jimmy Santos na pina-MANYAK) ng mga kukuhanin sa BIGATEN.

At katulad ng inaasahan lahat ng kinuha ni OWEN ay mga Seksing studio audiences tapos ang pinapabati lang nya sa TV ay yung mga Balikbayang galing sa States, Canada at UK habang pinamamaypay nila ang kanilang mga Dollars. Eh wala akong dollar noon (Peso nga wala din eh), kaya kahit lumabas pa ang bituka , atay at apdo ko doon, hindi pa rin ako makukuha sa BIGATEN.Kaya nasabi ko na lang saTITA ko

“Next time Tita pag pupunta tayo sa Wowowee ule, Panty na lang ang isuot nyo at saka shades ha! baka sakaling makuha na kayo sa BIGATEN ”

“Sige, good idea yan” sagot ng tita ko.

Talagang pinatulan ng tyahin ko! Seryus pa sya nyan nung sumagot sya sa akin. Nakakatakot ah!! (Peace tayo tita, alam kong joke mo lang yun diba?!?DI BA???)

Okay!Oo nga pala, kung tatanungin nyo ako kung nadaanan ba naman ng camera ang pagmumukha ko, ang masasabi ko lang ay OO. Kung yung hagdanan at confetti nga nadadaanan ng camera, yung pagmumukha ko pa kaya. (Nung tinanong ko sa kapatid ko kung napanood nila kami, ang sabi lang nila…..nakita naman daw kami sa TV yun nga lang yung damit lang daw ang kita, yung mukha blurred daw) Nice!Ano kami piktyur???

Hindi kasi ako mahilig sa artista, kaya nung lumabas sila Mariel, Valerie at Pokwang, hindi naman ako masyadong nabigla. Si Willie din, taong tao din naman ang hitsura nya. Medyo kung ano ang nakikita nyo sa TV ganun din naman sya sa personal, TAO LANG!! Walang gaanong pagkakaiba. So paglabas ni Willie, sigawan ang mga tao, tapos nagsimula na rin syang kumanta.

Alam naman natin na parang iniipit na BIIK ang boses ni Willie, kaya madalas eh nag LI-LIPSYNC lang sya, tapos habang nageemote sya sa harap ng camera, may nagbebenta naman ng mga CD at jacket ang mga crew sa mga audience. Kaya paano ba naman hindi magpaplatinum ang CD ni Willie,kung ibenta mo yun araw araw tingnan ko lang kung hindi magplatinum ang bwisit na CD na yun. Saka hindi nyo ba napapansin na halos nauubos ang oras ng Wowowee kakakanta ni Willie (inaabuso nya ang bibig nya dahil pangkain lang yun at hindi pangkanta). Kaya naman kapag Willie of Fortune na halos minamadali ang mga contestant kasi ubos na raw ang oras. Lakas tama mo Willie!

Oo nga pala, during commercial break naman, meron naman silang pang-aliw sa mga Studio Audiences. Kumukuha sila ng mga stand-up comedienne para magpatawa. So kahit commercial break medyo masaya pa rin naman ang mood sa loob ng studio.

Over-all naman masaya naman sa Wowowee. Nag-enjoy naman talaga ako sa experience ko na yon! Heto nga ang IBIDINSYA eh!

** See para lang kaming PINAGBIYAK NA KUKO NG DINOSAUR

** Ang Tunay na Lalaki, nagpapapiktyur sa ASF dancer! (partida sya pa ang yumakap sa akin)

Alam nyo. magkahalong lungkot at saya ang naranasan ko habang tintingnan ang mga kababayan nating umaasang seswertehin sila sa Wowowee.Natutuwa ako dahil may isang programa na nagbibigay ng pera sa mga mahihirap kahit na alam natin ito’y isang komeryalismo lamang. Natutuwa ako dahil kahit paano ay hindi pa rin nawawalan ng pag-asa ang mga kababayan natin na isang araw ay baka magbago ang kanilang buhay.

Subalit nakakalungkot isipin na itoy nagpapatunay lamang i na maraming Pilipino ang naghihirap at umaasa na lang sa mga gameshow at mga ganitong klaseng palabas. Nakakalungkot isipin na maraming mga Pilipino ang umaasa na lang sa SWERTE at paglalaro ng kanilang TSYANSA.

Nakakalungkot na baka ito na nga lang ang nalalabing pag-asa nila sa buhay ng ilan nating kababayan.

Mapalad ako dahil nagpunta ako sa Wowowee para magsaya, subalit nalulungkot din ako sa kapwa ko Pilipino na umaasang si Willie at ang Wowowee ang maaring sagot sa kanilang paghihirap.

Mahirap umasa sa Swerte pero ano ang magagawa natin kung TANGING ITO na lang ang pag-asa nila sa buhay. Hanggat patuloy tayong naglulugmok sa kahirapan patuloy din tayong makakilala ng kapwa nating kababayan na umaasa na lang sa GAMESHOW at naniniwala pa rin sa SWERTE.

Sana may mabago na ngayong eleksyon!

Hay buhay nga naman.

P.S
Maraming salamat nga pala sa bumubo ng Kblog Journal, dahil inanayayahan nila akong maging contributor at mafeature sa May Issue ng kanilang Journal. Maraming salamat po lalo na kay Miss Janelle Vales! Kaya kung gusto nyong makita ito CLICK NYO ITO…… SI DRAKE AY PUGE!!

CERTIFIED JOLOGS ME!!

2010-04-24T02:36:00.000-07:00

*Naghahanap ako ng pictures para sa entry kong Jologs, kaya nung hinanap ko sya sa Yahoo at Google itong picture na ito ang lumabas. Kaya wag ako sisihin nyo dito, sila ang sisihin nyo. Para sa akin, walang kabahid bahid ng kajologsan ang mga picture sa taas (**pigil tawa**). Nilagyan ko ng itim ang mga mata para naman maitago ang kajologsan este identidad ng mga bata sa itaas.
__________________________________

Oo Jologs ako! Baket?? Anong problema?

Aaminin ko na JOLOGS ako, medyo maraming mga bagay na nagpapatunay ng aking pagkajologs at ang mga sumusunod ay tatlo lang sa palatandaan ng aking KAJOLOGSAN:

BIHIS ALA HIPHOP

Nung third year high school ako noon, usong usong ang mga HipHop get up na tinatawag. Yung litaw ang brief (kita ang garter na mala-bacon) at baggy pants (yung tipong hanggang tuhod ang pundya). Tapos ang T-Shirt ko noon ay extra large ang size kaya mukha talaga akong ewan nun. At dahil sa aking hanggang tuhod na pundya nagmumukha akong MAY TAE sa pantalon na naghihintay na bumagsak sa lupa (nice parang papaya lang) Basta mukha akong nakakasukang tingnan. Ganun ang hitsura ko.

So isipin nyo na lang na kamukha ko si Andre E, habang suot suot ko yan. Madalas akong nilalayuan ng mga kaklase ko dahil mukha daw akong ...........mabahong tingnan(sensya naman!). At kahit nangingitim na ang garter ng brief ko,wala akong pakealam…USO EH! !LOLS!

Medyo hilig ko rin magsuot ng technicolor na damit, kaya mukha rin akong NAGLALAKAD NA BANDERITAS. Pero 'wag ka proud na proud ako sa suot ko na yan, basta feeling ko KEGWAPO GWAPO ko!

(UPDATE: Nagbagong bihis na ang mga hiphop ngayon, madalas silang nakasuot ng extra large na TSHRT at skinny jeans. Kaya mistula silang mga TRUMPO at ICE BUKO dahil sa porma nilang yun! Pero ika nga trip nila yun kaya walang basagan ng trip)

WOWOWEE

So kakayanin nyo ba to? Oo naging Studio Audience ako ng Wowowee (sorry naman dun,hahaha). Alam nyo ang Saudi , nakaka-jologs talaga (isa akong living proof nyan)

Dahil syempre kailangan mo ng pampatanggal homesick , kaya nakakatuwa lang na sasalubong sa iyo mula sa opisina ay ang mga babaeng litaw-litaw na ang mga kaluluwa. Kahit nabwibiwisit ako sa pagmumukha ni Wille,at pinipilit nyang kumanta kahit parang busina ng trak ang boses nya, eh tinitiis ko yun makita ko lang sila Luningning, Mariposa at Milagring (wala na sila sa Wowowee, kalungkot naman!) habang nagsasayaw sila sa LIVE BEERHOUSE ON TV ang Wowowee

Kaya nung nabigyan ako ng tsansa na makapunta sa Studio nila, hindi ko na sinayang ang pagkakataon. Syempre sinama ko na rin ang tyahin at nanay ko (nice kalevel ko ang mga matatanda) dahil mga dakilang fans sila ni Willie. Ako naman todo sayaw ng BOOM TARAT TARAT noon, pero hindi naman ako napili bilang BIGATEN, dahil mas inuna ni OWEN ang mga Balikbayan galing STATES (Siraulong yun). Kaya nalungkot naman ako dun kasi hindi ako makakabati sa TV, pero natuwa naman ako kasi may souvenir photo ako kasama si………BENTONG.

Teka siguro kwento ko na lang yung karanasan ko na yan next time. Medyo marami akong maikukuwento dyan at ipopost ko rin ang picture namin ni Bentong kaya abangan......

JAPANESE RESTO

Hindi ako mahilig sa mamahaling resto,para sa akin pare-pareho lang yang pagkain.Sa huli mabubusog ka rin naman at itatae mo rin yan sa kubeta (at kahit gaano pa kasarap at kabango ang pagkain mo, ilalabas mo rin itong mabaho at kulay brown! ).

So hayun na nga, nung minsang kumain ako sa isang susyal na Japanese restaurant dito sa Saudi,masyado akong naexcite. Dahil syempre Japanese Restaurant yun, naka chopstick sila. At dahil pakiramdam ko kay dali-daling gamitin ang mga dyaskhaeng patpat nayan , nagmagaling ako (pasikat lang ba). Pero bwisit na chopstick yan akala ko madali lang, yun pala ke hirap hirap. Hindi man lang umabot sa bibig ko ang mga pagkain kasi nahuhulog sya sa sahig. Kaya nagmukha akong timawa sa mga oras na yun!

Dahil sa inis, hindi na ako nakapagpigil pa, tinusok ko na lang ng chopstick yung fresh tuna na parang fishball. At dahil mukhang masarap kinain kong bigla yung tuna. Pero punyemas na yan, hindi pala masarap yung fresh tuna na yun. Lasang luga (uyyy nakakain na sya ng luga!) kaya sinuka ko lang iyon sa plato ko (parang pusang sumuka lang kung saan). Di ko napansin nakatingin na pala sa akin ang mga kasamahan ko , kaya patay-malisya ako at nagsabing “SIGE KAIN LANG KAYO” habang kumakatay pa ang laway ko sa plato (yakiiii). At dahil dyan nawalan sila ng gana at binayaran na nila ang bill namin. Okay payn, hindi nakakagana ang suka! Napatunayan ko na yun!

Marami pa akong kajologsan sa buhay kaya ang magsasabi ko lang ay isa akong Certified JJ o JUMPING JOLOGS!Hahahha!

Lahat naman tayo may kanya-kanyang kajologsan. Pero kung minsan nahuhusgahan at nalalait natin sila dahil kasi nakakatawa sila. Nakakatawa ang mga kajologsan at kabaduyan nila sa buhay.

Ako, madalas na akong pagtawanan ng ibang tao dahil sa aking pagiging jologs ,pero okay lang yun sa akin, dahil GANUN NA AKO EH! Wala na akong magagawa dyan. At hangga’t wala naman akong ginagawang masama at hindi ako nakaapak ng ibang tao, patuloy ko pa ring aaminin sa sarili ko na JOLOGS ako. JOLOGS AKO , at JOLOGS AKO!!! Tandaan sana natin na "HINDI MASAMA ANG MAGING JOLOGS".

Isipin rin natin na nasa bansa tayo na mas marami ang mahihirap kaysa sa mayayaman. At marami ang MASA kaysa sa ELITISTA. Kaya marami rin ang mga JOLOGS kaysa sa mga PASOSYAL. Pero mas pipiliin ko pang maging Jologs dahil TOTOONG TAO ako kaysa sa isang PASOSYAL na nagtatago lang sa kasingungalingan . Sa huli kahit balutin mo ng ginto ang isang JOLOGS lalabas at lalabas din ang pagkajologs nya. Kaya kung katawa-tawa ang isang CERTIFIED JOLOGS kagaya ko, mas hindi hamak nakatawa -tawa ang mga JOLOGS na nagpapanggap na hindi sila JOLOGS! At hindi lang sila mas katawa-tawa mas kaawa-awa pa sila.

Kaya ang tanging masasabi ko lang ay "MABUHAY ANG MGA JOLOGS! "

Ingat

PARA SA IYO NANAY!!

2010-04-20T02:49:00.000-07:00

Ngayon ay April 20, at makalipas ang tatlong araw April 23 na! Ano ang meron sa April 23? Wala lang, bertdey lang naman ng aking kyut na kyut na NANAY!!

Alam ko lab na lab ako ng nanay ko, sabi daw ng mga kapatid ko lagi daw akong pinagmamalaki ng nanay sa kanyang mga kumare at kakilala. Kaya sobrang tuwang tuwa naman ako sa aking Nanay.

At dahil bertdey nya, gusto kong mag-emo . Wala lang gusto ko lang pasalamatan ng Nanay ko sa lahat lahat ng binigay nya para sa amin.

Pakner ko kasi si Nanay sa lahat ng bagay eh. Dahil nga masyado akong maselan sa pagkain, lagi nya akong binibilhan at pinagluluto ng paborito kong pagkain. Kaya nga masasabi kong beybing beybi ako ni Nanay. Kaso dahil sa aking angking kakulitan at kagaguhan ,madalas eh hinahayblad sya sa akin. (Sorry naman po Nay!)

Madaling araw kung gumising si Nanay, bago sila magsimba ng tatay, hinahanda na ni Nanay ang lahat ng papabunin namin at kakainin namin sa umaga. Laging masasarap at masusutansya ang luto ng nanay. At dahil alam ni nanay na hindi ako mahilig sa gulay laging may nakatabing pinipritong baboy sa mesa. Alam kasi ni nanay na paborito ko yun.

Alam nyo kaya ako nagsumikap na mag-abroad ay dahil na rin sa Nanay ko. Madalas kasing umiiyak si Nanay gabi gabi dahil hindi nya alam kung saan kukuha ng pera pambaon sa mga kapatid ko. Iyak sya ng iyak sa kwarto, samantalang ako nakatingin lang sa kanya. Halos pinupunit ang puso ko pag nakikita ko si Nanay na ganun ang sitwasyon.Ang gagawin ko na lang ay aalis ,papasok sa kwarto at doon na lang ako iiyak. Wala naman kasi akong magagawa para tulungan ang nanay eh. Estudyante pa ako noon, kaya paano ako makakatulong sa kanya? Kung pwede nga lang bang pumasok ng walang baon gagawin ko, kaso halong milya milya ang layo ng unibersidad ko sa bahay namin. Kaya lalo akong nafufrustrate kapag nakikita ko ang nanay na ganun ang sitwasyon.

Noong isang araw naman, sumakit ang dibdib ng nanay. Kasi napagod yata sya kakalaba maghapon. Sa dami naming magkakapatid (8 kami), halos sya lahat ang naglalaba ang damit namin. Halos nababakbak na nga ang kamay at kuko ni nanay kakakuskos ng mga uniporme namin. Kailangan kasing matuyo at malabhan ang uniporme namin, kasi dalawang set ng uniporme lang ang meron kaming lahat. Kaya sabi ko nanay kapag nagkatrabaho ako bibilhan ko sya ng washing machine. Pangako ko yun sa kanya.

Nung minsan naman, halos hinimatay ang nanay dahil sinugod sya ng pinagkakauntangan nya. Sinisingil na si Nanay at kung ano-ano pa ang sinasabi sa kanya. Saksi ako sa lahat ng pangyayari kung paano alipustahin ang nanay sa harap ko pa mismo. Gusto ko sanang suntukin ang naniningil kay nanay, kaso hindi pwede kasi kami ang may utang. Kaya kahit inaalipusta na sya, panay hingi pa rin ng pasensya ang nanay. Nangingilid ang luha ko noon at para akong binuhusan ng malamig na tubig sa aking ulo. Nakita ko na lang na umiiyak si nanay sa isang tabi. Di ko alam kung paano ko matutulungan ang nanay sa mga sitwasyon na iyon.

Kinagabihan, naalimpungatan ako .May naririnig kasi ako sa may kusina namin. Naguusap ang nanay at tatay tungkol sa amin. Sabi ng nanay, hindi na raw nya kaya, nahihirapan na daw sya sa buhay.Hirap na hirap na raw sya kung saan hahanap ng pera. Habang nakikita kong bumubuhos ang patak ng luha sa mata ng nanay . Awang awa ako sa kanya dahil kitang kita sa mukha ng nanay ang labis na hirap, pag-aalalala at kalungkutan. Dali akong pumasok sa kwarto , umiyak at damang dama ko ang hinagpis ng nanay . Parang kinukurot ang puso ko sa sakit kaya sinabi ko sa aking sarili na “Nay, pangako tutulungan kita! Hinding hindi na kayo muli pang iiyak.”.

Simula noon, nagpursige na akong mag-abroad. Pagkagraduate, naghanap na ako ng trabaho sa ibang bansa. Kahit ano na lang papasukin ko, kahit waiter o service crew papasukin ko pa rin. Hindi na ako namimili kung anong trabaho ang nag-iintay sa akin sa abroad, basta ang iniisip ko lang noon ay kung paano matutulungan ang nanay. Ayaw ko na syang nakikitang umiiyak, at ayaw ko na rin syang nakikitang nahihirapan.

Mabait si Lord, dahil hindi naman ako nabigo. Inilihim ko ang lahat sa nanay na paalis na ako papuntang Saudi. Ayaw ko na kasing mag-aalala pa ang nanay sa akin, ayaw ko rin na mag-isip pa sya tungkol sa gagawing kong pakikipagsapalaran sa abroad. Sinugurado ko na muna ang lahat na ayos na ang lahat ng papel bago ko sabihin sa aking pamilya. Kaya nung gabi sinabi ko na sa amin na mag-aabroad ako, tinatagan ko ang sarili na hindi ako iiyak. At hindi ko ipapakita na mahirap sa akin ang mag-abroad at lumayo sa piling nila.

Noong pinaalam ko na ang lahat sa amin, lahat ng kapatid ko ay natuwa. Lahat sila masyaang masaya dahil pakiwari nila, malaki ang maitutulong ko sa buhay namin. Akala ko lahat masaya, pero nalungkot ako, na sa isang sulok iyak ng iyak ang nanay ko. Pinuntahan ko sya at inamo amo:

“Nay, bakit pa ba kayo iiyak?Lalayo lang naman ako para tulungan na kayo”

“Anak, dito ka na lang! sama sama na lang tayo dito. Ayaw kong malalayo ka sa amin.Mahirap ang buhay sa Saudi, anak!Dito ka na lang!” sambit na nanay ko

“Nay, kailangan eh! Saka ayoko na kayong nakikita umiiyak pa dahil sa paghihirap. Pagkakataon nyo ng makaranas ng ginhawa. Sapat na yung mga paghihirap nyo. Tutulungan ko kayo, Nay. At pangako nyo sa akin, hinding hindi na kayo iiyak pang muli”. pangako ko kay nanay

Yan ang pangako namin sa isat-isa. Hanggang ngayon, pinilit kong tuparin ang pangako ko kay Nanay na hindi na sya iiyak pa dahil sa paghihirap at dahil lang sa pera.Sinusubukan ko sa abot ng aking makakaya na guminhawa na rin si nanay sa buhay. Nararansanan na nya ang lahat ng paghihirap at nararapat lang na maranasan na nya ang sarap ng buhay. Pinipilit kong hindi na mag-intindi ang nanay sa usaping pinansyal. Binili na rin namin sya ng malaking washing machine at umupa na rin kami ng labandera para aming mga labahin.

Sa ngayon, sa tuwing nag-uusap kami sa Skype. Lagi ko syang tinatanong kung umiiyak pa rin ba sya? Natutuwa ako sa sagot nya kasi sabi nya “Bakit naman na ako iiyak anak?Eh dyan ka naman sa amin palagi! Salamat anak sa lahat ha!”. Halos tumulo ang luha ko sa tuwing sinasabi yun ng nanay. Tinupad ni nanay ang pangako nya sa akin, at ako rin naman tinutupad ko rin ang pangako ko kay nanay.

Kung sakaling makita ko muling umiiyak ang nanay. Nais ko sanang pagluha yun dahil sa labis na kagalakan. Patuloy kong tutuparin ang pangako ko sa kanya. Pagkakataon na rin naming magkakapatid na ibalik kay nanay ang lahat ng pasasalamat at pagmamalaki. Basta sobrang prod na proud ako kasi sya ang aking nanay.

Kaya para sa inyo nanay “MALIGAYANG KAARAWAN PO, AT MAHAL NA MAHAL PO NAMIN KAYO”.

Ingat

Ma'am Manalastas aka Ma'am Powkie

2010-04-14T04:28:00.000-07:00

Dati nung highschool ako, mayroon akong peyborit titser noon at sya ay si...... Ma’am Manalastas. Si Ma’am Manalastas ay ang aming Filipino Teacher .Kamukha nya si Pokwang at si Ai-Ai delas Alas COMBINED (kawawang nilalang) . So isipin nyo na lang ang pagmumukha ni Ma’am Manalastas?? Mukhang syang BABA na tinubuan ng mukha. Mahaba ang baba ni Ma’am na pwedeng pangalso sa truck at pambiyak ng niyog. Bawal din syang yumuko dahil baka masaksak nya ng sarili nya dahil sa sobrang talas ng BABA nya. Pero dahil feeling nya maganda sya at kamukha nya si Claudine Baretto, masyado syang mataray. Madalas din syang magpashower ng laway sa pagmumukha ng mga kaklase ko, at madalas din may namumuong bula ng laway sa gilid ng bibig kaya lagi syang may dalang panyo para punasan iyon. (Yakness)

Habang nagdidiscuss si Ma’am Powkie ( gamitan natin ng alyas baka mabasa nya itong blog ko eh), napunta ang discussion namin tungkol sa “Pang-uri”. Heto ang senaryo.

Ma’am Powkie: Class, ang pang-uri ay ang paglalarawan sa pangalan at panghalip. Tulad ng sentence na ito…..”Ako ay magandang babae”.

Class: Hahahhahaah (biglang tumawa ang klase kahit hindi naman nagjojoke si Ma’am)

Ma’am Powkie: MGA LETCHE KAYO!!!! (galit na!) Anong nakakatawa?? (tumitig na ng masama)

Biglang tumahimik ang buong klase. Kaya pinagpatuloy nya ang kanyang pagturo.

Ma’am Powkie:Okay Drake! Magbigay ka nga ng isang pangungusap na may pang-uri.

Ako: (nabigla ako) Ma’am ano po…. Uhmmmmm “ Kayo po ay ubod ng ganda , at kamukha nyo po si Zorayda Sanchez!!!Hahahaha”. (ako lang ang tumawa).

Akala ko matatawa ang mga kaklase ko pero mga siraulo sila hindi man lang nakisama

Dahil sa sinabi ko na yan, biglang nagliparan ang notebook, eraser, libro patungo sa aking pagmumukha.Parang torong galit na galit si Ma’am Powkie. At dahil sa pangyayaring yan suspindido ako ng isang linggo at mula din noon hindi na nya ako binentahan ng yema sa klase.

Noon ko lang napagtanto, na masama na ngayon ang pagsasabi ng totoo.

So akala ko hindi na kami magtatagpong muli ni Ma’am Powkie. Pero nagkamali ako dahil muling nagkrus ang aming landas (wow parang teleserye lang ah). Sya ulit ang aming titser sa Filipino. This time, medyo mabait na sya dahil siguro sa ipit nyang kulay pink, sa sapatos nyang pink, damit nyang pink, panyo nyang kulay pink at BABA nyang kulay pink.

So heto na uli, ang topic namin ay tungkol sa Homonyms.

Ma’am Powkie: Mayroon tayong mga salitang iisa ang baybay at iisa din ang tunog pero magkaiba ng kahulugan. Tulad nito sala (sin) at sala (living room). Ikaw Andrea magbigay ka ng example.

Andrea (kaklase kong mukhang vicks): Baga (lungs) at baga (ember)

Ma’am Powkie: Magaling (palakpakan ang buong klase) o ikaw naman Tonio magbigay ka ng isa pang halimbawa.

Tonio (kaklase kong adik): Supot (plastic ) at Supot’ (di pa tule)

Tawanan ang buong klase pati si Ma’am Powkie tumatawa din habang may mamuo muong laway sa gilid ng bibig at kita din ang bulok na bagang nya malapit sa kanyang wisdom tooth.. Dahil masaya ang mood ng klase, gusto ko ring magjoke (aba di pwedeng si Tonio lang ang sikat). Kaya talagang pabibo ako at sobrang nagtaas ako ng kamay. Kaya nung tinatawag ako ni Ma’am Powkie nagjoke ako.

Ma’am Powkie: Okay Drake magbigay ka rin ng Halimbawa

Ako: Ma’am ano po!hehehe!! BABA (down) at BABA!!!! (chin) …..(sabay turo sa baba ni Ma’am Powkie at tawa ng WHAHAHHAAHA)

Tumawa ang buong klase ng ubod ng lulutong.Dumadagundong ang tawa ng mga baluga. Syempre feeling sikat ako kasi nakakatawa kaya ang joke ko. At habang proud na proud ako sa aking joke bigla akong natakot dahil nakita kong nagliliyab sa galit si Ma’am Powkie. Pulang pula ang mukha nya sa galit, at mukhang tutusin na nya ako ng BABA nya ..........kaya nsobra akong natakot sa kanya (sorry naman!!)

At ika nga “history repeats itself” dahil biglang lumipad ang mga chalk, teksbook, ballpen at eraser na parang may mga magnet at sariling buhay dahil saktong sakto sa pagmumukha ko. At malamang kung kayang buhatin ni Ma’am Powkie ang blackboard baka hinampas nya sa akin yun . At dahil dyan hindi sya nagturo ng isang buwan sa klase namin. At lahat kami muntik ng bumagsak dahil sa inyong lingkod (ahem)!!SIKAT!! (**please insert feeling pogi pose here***)

Kaya mula noon ayaw ko ng magjoke. Ayaw ko ng magjoke lalo nat hindi naman ako CLOWN.

At ang moral lesson ng kwento ko na ito ay:

1. Huwag mong gagawing pang-uri si Zorayda Sanachez ( sumalangit nawa)

2. Huwag mong gagawing halimbawa ang BABA (down) at BABA (chin) kapag kamukha ng titser mo si Pokwang at Ai Ai delas Alas COMBINED.

Salamat po!

HANGSELAN MO!!!

2010-04-10T02:54:00.000-07:00

**** Ang taong TALONG*****

Okay tama na nga yang seryus-seryus pwet na yan! Kailangan ibalik ang totoong Drake, kaya “Time and space warp ngayon din…….(***insert usok here***) …dyaran…. AKO na uli ito!

.
Hindi ko alam kung maselan ako sa pagkain o hindi. Pero alam ko lahat naman kinakain ko, tulad ng lugaw na pinagbackstroke-an ng mga langaw, ice cream na may uhog ko, cake na napapanis at kung ano ano pang kadugyutan na pagkain ang nilalamon ko.

Pero yun nga lang marami din naman akong hindi kinakain tulad ng mahiwagang…….tenen…..Gulay. Tanging mga dahong gulay lang ang kinakain ko (kalabaw??) at ayoko ng mga gulay na may matatapang na lasa (yung tipong nanununtok ba?). Kaya ayaw ko ng ampalaya, okra, sigrailyas, bataw at kung ano ano pang gulay na nasa bahay kubo kabilang ang SINGA (uhog??) sorry … LINGA pala (sesame seed). Sinubukan ko namang kainin pero wala eh sinuka ko rin! Di ko talaga gusto!
.

Hindi rin ako mahilig sa Seafoods tulad ng Talaba (lasang sipon kasi), alimango, hipon, tulya at kung ano ano pang seafoods. Hindi dahil mayaman ako at may “allergy” ako sa ganyan, kundi hindi ko lang trip na pinahihirapan ka pa bago mo makain ang kakarampot na laman.

.
Ayoko ko rin ng Adobo pusit, dahil mukhang pusali o kanal ang hitsura nya. Pero mahilig ako sa calamares, inihaw na pusit at peyborit ko rin si Tya Pusit (dahil kamukha nya ang nanay ko). Tatlong klaseng isda lang ang kilala ko……. tilapia, bangus at galunggong. Ayoko ng ibang luto sa isda bukod sa pinirito lang. Yun lang ang gusto ko at yun lang ang kinakain ko.

Mahilig ako sa manok, kahit anong klase ng luto sa manok kinakain ko. Adobong manok, piniritong manok, afritadang manok at kahit tubuan pa ako ng pakpak, okay lang sa akin dahil mukha naman akong anghel (naks, gumaganun ka drake!). Basta paborito ko pa rin ang manok. Mahilig din ako sa baboy, kahit siguro araw araw kong ulam ang piniritong baboy,wala kang reklamong makukuha sa akin.Pwera lang kung baboy na binaboy! Ayoko ko nun!

Kahit ano kinakain ko, kahit palaka, bayawak, ahas,aso, pusa, camel, kalabaw, kambing , kuneho, at lahat ng hayop sa zoo. Nakakain na din ako ng langaw at lamok (bwisit na langaw kasi yan eh, kala ata ng langaw na yun dumpsite ang loob ng bibig ko. Siraulo yun! ano akala nya dun may lamang basura ang esophagus ko?Suntukan na lang eh). Kaya ang maipapayo ko lang sa iyo “wag nyong subukan kumain ng langaw, hindi masarap dahil mapait sya! Pero kung bubudburan ng asukal, pwede na rin- bukayong langaw”.

Kaya hindi ko alam kung maselan ako sa pagkain?

Sa buhay natin, marami tayong mga choices (parang mga panlasa natin sa pagkain).Minsan kung ano pa ang mabuti yun pa ang hindi natin pinipili (katulad ng hindi ko pagkain ng gulay). At kung ano pa ang nakakasama sa atin yun pa ang gusto natin (tulad ng hilig ko sa pinirito).Namimili tayo batay sa sarili nating panlasa. Pero ika nga hindi lahat ng gusto natin ay nakakabuti sa atin. Kung minsan nabubulagan tayo ng sarili nating kagustuhan at nakakalimutan na natin ang mga bagay na nararapat at mabuti. Dahil sa ito anng hilig ng katawan natin, nagiging iresponsable na tayo sa mga bagay na mabuti at tama. Huwag tayong maging makasarili.

Ngayon pinipilit ko ang sarili na tanggapin ng palasa ko ang gulay kahit hindi ako nasasarapan. Dahil alam kong nakakabuti iyon para sa akin at iniiwasan ko na ang prito dahil baka bigla na lang ako mastroke dahil sa taas ng cholesterol ko sa katawan.

Tulad ng mga kagustuhan ko sa buhay, pinipilit kong balansehan kung ito ba ay makakatulong sa akin at kung ito ba ay tama. Hindi lang dahil sa gusto ko yon, pero dahil ito ang nakakabuti para sa akin at sa iba. Minsan mahirap tanggapin ang mga bagay na taliwas sa kagustuhan natin, pero kung pipilitin nating intindihan ang lahat mas makikita natin ang magandang epekto nito sa atin sa hinaharap.

Kaya ngayon kakain na ako ng gulay at iniiwas-iwasan ko na ang pagkain ng…………..langaw!

Yun lamang po at maraming salamat.

Ano ba ang kaibahan ng blog mo??

2010-04-06T02:19:00.000-07:00

Isang araw biglang may nagtanong sa akin “Ano ba ang kaibahan ng blog mo sa blog ng ibang blogger?”. Uhmmmm napaisip ako ng konti at ginamit ang natitira pang 4MB ng utak ko.

Aamin ko nagsusulat ako hindi para lang sa sarili ko kundi para rin sa mga nagbabasa ng blog ko. Masarap magkwento ng karanasan ko sa buhay pero mas gusto kong ibahagi ang mga natutunan ko sa buhay sa aking mambabasa. Naniniwala ako na mula sa mga ideya, opinyon at kuro-kuro ng ibang tao mas marami ako natutunan sa buhay. Mahilig akong makipagkwentuhan sa ibang tao dahil marami akong nalalaman mula sa karanasan nila. At tulad ng mga aral na nakuha ko mula sa kanila, nais ko rin itong ibahagi sa ibang tao.

Naniniwala ako na ang tunay na kaalaman sa buhay ay hindi matatagpuan sa libro o eswelahan, kundi nasa ating mga karanasan at napagdaanan sa buhay.

Bakit puro kalokohan at kagaguhan ang blog ko?Dahil ito ang pinakamabisang paraan para makakuha ng atensyon ng ibang tao, pero sinusigurado ko na sa bawat halakhak o tawa na maari kong maibigay sa mambabasa ay ang mga butil ng aking kaisipan at pag-asa para sa kanila.

Nagsimula akong magsulat ng mga seryosong mga sulatin at ang iba naman ay tungkol sa relihiyon. Subalit nakakalungkot isipin na iilan lamang ang may ganang bumasa nito. Siguro nga may mga bagay na mahirap kasing tanggapin lalo na kung ibibigay sa iyo ito sa isang seryosong paraan. Ang paglalagay ng humor sa bawat sulatin ang nagbigay sa akin ng magandang paraan para maging kumportable ang bawat mambabasa at matanggap ang mga maliit na butil ng aral na natutunan ko sa buhay. Kung hindi man ako nakapagbigay ng inspirasyon, masaya na rin ako na kahit sa impit na halakhak at ngiti napagaan ko ang kanilang kalooban.

Karamihan sa mga blog ngayon ay mga diary-type o journal type ng blog. Pagkukuwento ng bagong pangyayari sa kanilang buhay. Sa akin karamihan sa aking mga post ko ay ang mga karanasan ko noon pa. Binabalikan ko kasi sa aking memorya ,ang mga karanasan kong nagbigay sa akin ng aral sa buhay. Ito ang mga bagay na gusto kong ibahagi sa iba na baka pwedeng kapulutan din ng aral.

Madalas din akong magbigay ng kwento na may kaugnayan sa sosyal at polikal na aspeto ng ating bansa. Pagpapahayag ng aking sariling opinyon na baka makatulong para mapansin natin ang ating kapaligiran at mabigyan tayo ng ibang pagtingin tungkol sa mga bagay bagay.

Ako, hindi ko hangad maging sikat, kaya nga piniling kong magkubli na lang sa mata ng nakararami. Hindi ko nais na ako mismo ang mabigyan ng atensyon kundi sana ang aking mga naisulat. Hindi ko rin hangad ang napakaraming komento, dahil kung iyun lang ang nais ko eh di sana nang-away na lang ako ng ibang blogger o di kaya gumawa ng mga topic na gusto ng nakararami tulad ng pag-usapan ang buhay ng ibang tao o usaping may temang sekswal. Kung mapapansin nyo halos puro karanasan ko ang aking mga sinusulat. Ang nais ko lang kasi ay magbahagi ng aking mga natutunan sa buhay dahil baka sakaling makatulong ako sa iba. Hangad ko lang na sa munting kaparaanan, makapagbigay ako ng kahit konting inspirasyon sa ibang tao. Sapat na sa akin yion.

Hindi ako napapagod sa pagsusulat dahil bawat gabing lumilipas sa buhay ko ay panibagong aral na natutunanan ko. At ang bawat araw na dumarating sa akin at panibagong pag-asa na pwede kong ibahagi sa iba.

Kapag tayo ay namatay, hindi naman sasabihin ng mga tao “Naku magaling na tao yan o mayaman na tao yan” . Hindi nila titingnan ang mga nakuha mo sa buhay . Mas tinitingnan nila kung anong klaseng tao ka o kung ano ang naibahagi mo sa iba. Iyon ang maiiwan sa kanila at iyon ang lagi nilang maalala.

Tulad din sa pagharap natin sa Dyos, tyak hindi naman Nya tatanunging kung gaanong karami ang kayamanan mo o gaano ka kasikat o kung gaano kalawak ang talino mo?Bagkus mas nais malaman kung “GAANO BA KARAMING TAO ANG NATULUNGAN MO AT NABIGYAN MO NG INSPIRASYON?”

Sana naipaliwag kong mahusay kung ano ang layunin ng blog ko o kung ano ang kaibahan ko sa iba. At para sa inyong lahat na sumusubaysay at bumabasa ng mga sulatin ko.

MARAMING MARAMING SALAMAT

Ikaw tatanungin kita ano ang kaibahan ng blog mo sa ibang blog?

P.S
Hindi po ako nagpapaalam gusto ko pa ring magsulat ng magsulat.Hehehe! Heto nga pala ang link ng isa ko pang blog. Wag kayong magugulat sa inyong matutuklasan!hahahaha!

AKING KWARTO

Matakpan lang!

2010-04-03T00:52:00.001-07:00

Kailangan gumawa ng bagong post para matakpan ang previous post ko tungkol sa magtyuhin na sina Jepoy “Ang nagsasalitang Ponkan” at Glentot “ Ang Itim na Dewende”. Dahil ngayon alam na natin na puro lang kapuwitan at kaartehan ang sinabi nilang pagsasara ng kanilang blog. Papansin lang ang dalawang yun.

Nga pala yung tribute ko sa dalawang yun ay bahagi rin ng April Fool’s Day, kaya pinagluluko ko lang yung dalawang yon! Makabawi lang ba sa mga taragis na yon!

At para matakpan lang ang entry ko na yun! Magrerepost ako (sorry naman!)
________________________

Anu-ano ba ang mga una mo sa buhay?Ako, marami akong una o first na naranasan ko sa aking buhay, at isasambulat ko dito na parang tae sa blog ko ang tatlong mahahalagang una sa buhay ko:

UNANG HALIK (FIRST KISS)

May kalaro ako nun na itatago nating sa pangalang Nene, isang taon ang tanda nya sa akin. Anim na taon ako noon at sya pitong taon. Iyon ang mga panahong supot pa ako, di nagbibrief at bunge bunge pa ang ngipin. Naglalaro kami ni Nene ng paborito naming laro.....tenen...... ang antigong “BAHAY BAHAYAN”.

Obviously, sya ang nanay at ako ang tatay. Madalas akong pakainin ni Nene noon ng niluluto nyang nilagang dahon ng kaymito o di kaya ang malinamnam na sinigang na bato Ako naman madalas ko syang pasalubungan ng kuwintas galing sa dahon ng kamoteng kahoy at singsing mula sa “pritos ring” na tig pipiso kina Aling Lumeng.

Heto ang siste, naglalaro laro kami ng bahay bahay, at syempe kunwari gabi na kaya matutulog na kami. Humiga ako sa maliit na kama sa loob ng bahay bahayan namin, tapos sumunod sya. Syempre matutulog ako kaya pinikit ko ang aking mga mata . Pero nagulat na lang ako nang may biglang dumampi sa aking labi, akala ko lamok lang at balak ko sanang hampasin ng ubod ng lakas. Pero pagdilat ko si Nene pala ang humahalik sa akin (Porno??) Wala naman akong kamali-malisya noon kaya nag-iiyak ako (Malay ko bang may pagnanasa pala sa akin si Nene).

Kaya nagtatakbo ako at sinumbong ko sya sa nanay . Sabi ko kay nanay “Bad si Nene kase ni-kiss nya ako sa lips, huhuhu!(sabay singhot para bumalik ang uhog). Hayun tumawa lang ng pagkalakas lakas ang nanay at nanakot pa “HALA LAGOT KA, MABUBUNTIS SI NENE”. Kaya naman lalo akong umiiyak, syempre nakakatakot baka magmukhang bukayo ang anak ko (maitim kasi si Nene noon).

UPDATE: Si Nene ay isa ng titser ngayon,hindi pa sya nag-aasawa (eh baka iniintay ako) medyo pumusyaw pusyaw na sya ngayon.(Pero kung tinatanong nyo kung gumanda sya, eh masasabi ko lang ay ............“MABAIT SYA”)

UNANG GELPREN (FIRST GF)

Una akong nagkasyota noong Port Dyir hayskul ako, bale ex-gelpren yun ng bespren ko. Eh nagkasawaan na kaya ako naman ang nanligaw. At di naman ako nabigo at sinagot nya ako bago kami mag Field trip sa Enchanted Kingdom. Tanda tanda nya yung araw na yun kasi nga iyon ang araw na sinukahan ko sya sa bus ,dahil sa hilo dulot ng mga dyaskaheng mga “RIDES” na yan sa EK. Sama kamo non, sinubukan kong pigilan ang pagsuka pero para palang bulkang Pinatubo ang bibig ko dahil sumambulat ang durog durog na Nagaraya (yun kasi baon ko), Chippy at kanin sa pagmumukha ang aking gelpren. (ang sweet ko noh)

Medyo okay naman sya kaso yun nga lang mas kilos lalaki pa sya kesa sa akin, boyish kasi sya (pero di sya tomboy). Madalas pag nakaupo yun eh nakabukaka at parang pinapahanginan ang ………. (alam nyo na!). Kaya sinasaway ko, sabi ko isara sara nya yun kasi baka sya kabagan o di kaya pasukan ng langaw. Pero madalas di naman sya nakikinig at binabatukan pa ako sabay konyot.

Nagbreak kami kasi napakaselosa nya, at nasasakal na ako. Sabi nya isip bata daw ako, eh di naman totoo yun at wala syang pruweba. Sya ang selosa kasi madalas nyang pagselosan yung teks, holen, gagamba at goma ko. O kaya pag hindi ko sya inahahatid kasi nga busy ako sa pagtataching, kara krus at pag hinahabol ko yung palabas sa TV na “VOLTRON” tuwing alas kwarto.Kaya nakipagbreak na ako sa kanya kasi napakaselosa nya talaga. Kaya wag nyang sabihing isip bata ako, dahil sya ang immature. Ayaw ko sa ganung gelpren na immature, kaya hindi ko SYA BATE!!!

UPDATE: Ikakasal na sya sa December, 2010. Nasa Japan sya ngayon (hindi sya Japayuki dun, banker sya….BANKER!!! )

UNANG PAG-IBIG (FIRST LOVE)

Si Lynette ang aking unang pag-ibig (pinangalanan na talaga), halos tatlong taon ko syang niligawan. Halos maging hampas lupa na ako sa kanya , kasi di ako kumakain , tinitipid ko yung baon ko para maihatid ko lang sya sa kanila (Pampanga kasi bahay nya). Kung sakaling medyo kulang na kulang talaga sa pera, eh nag wawantutri na lang ako sa dyip(di ako nagbabayad ng pamasahe pauwi).

Kaya lahat ng gimik nagawa ko na tulad ng matulog kunwa-kunwarian, magtatakbo pag huminto na sa tapat namin yung dyip, magtago sa likod ng pasahero o di kaya maging dakilang taga-abot ng bayad at tagapagkwento ng driver.Minsan nabulyawan na ako sabi sa akin “HOY TOTO, ANG KAPAL NG MUKHA MO!!MAGBAYAD KA!!”, hayun tinakbuhan ko sya at naghabulan kami. Malas nya, eh matagal ko nang pinagpraktisan yun.

Biruin nyo halos tatlong taon ko syang niligawan. Inaway ko na ang mga barkada kong naging karibal ko sa kanya. Umuwi ng hatinggabi maihatid ko lang sya (dulo kasi sya ng Pampanga, ako naman dulo ng Bulacan) at mag wantu tri gabi gabi, pero sa huli BINASTED din nya ako at nauwi sya sa isang barkada kong simple kung umatake. Kaya halos pagsakluban ako ng langit at lupa nun, ayaw ko na ngang pumasok sa skul noon eh. Pinag-isipan ko na rin syang reypin (joke lang, di pa naman akong desperadong tao)

Kung tuusin din naman sya gaanong maganda (alangan pa nga sa akin eh, hahahhaha kapal ng mukha ). Kamukha nya si Sugar Mercado ng sex bomb, pero meron talagang mga babaeng malakas ang appeal. At aaminin kong malakas talaga ang appeal nya. Sya ang una kong pag-ibig at sya rin ang unang bumasted sa akin. Pero ganun talaga ang buhay , pinag NOVENA ko pa yun kay Lord na sana maghiwalay agad sila. Pero mukhang mahina ako kay Lord, hehehe!!

UPDATE: Sila pa rin ng barkada ko, eh malamang malapit na rin silang ikasal. Magkaibigan pa rin naman kami pare-pareho. Medyo nung nakita ko yung latest picture nya sa Friendster ,eh kamukha nya pa rin si Sugar Mercado.

**********************************************************************
Yan ang mga una ko sa aking buhay, sabi nga nila sa ingles , there’s always “first”in our life. Laging may una sa buhay natin, lahat naman ng bagay ay kailangan may una. Kumbaga sa unang pagkakataon duon natin masusubukan ang ating mga sarili.. Maaring sa unang beses pa lang mabigo na tayo, pero okay lang yun kasi sa ikalawang beses susubukan na nating magtagumpay. Maaring sa mga unang subok natin sa buhay mahirapan tayo pero alam ko sa susunod sisiguraduhin natin madadalian na tayo.

Tandaan sana natin na sa mga una nating karanasan dun tayo madalas matuto. Duon natin naiintindihan ang bagay bagay. Duon tayo nakakahanap ng solusyon, duon tayo nakakita ng paraan at duon tayo mas tumatatag bilang isang tao. Huwag tayong matakot kung ito ay una palang sa ating buhay, sabi nga nila “mas mabuting sumubok ka at mabigo kesa maging bigo ka kasi di ka sumubok”.
Salamat po.

Jepoy at Glentot

2010-03-31T00:38:00.000-07:00

Itong post ko na ito ay iaalay ko sa aking dalawang mabubuting kaibigan sa Blogosphere, at sila din ang unang mga tao (tao nga ba??) na nameet ko ng personal...... SI JEPOY AT GLENTOT

Bago pa lang ako noon sa mundo ng blog, at halos ang bumabasa lang ng blog ko ay mga lamok at langaw . Wala pa akong mga PWENS noon, dahil nga medyo suplado ako (artista eh, pakealam nyo ba). Habang ako ay kumakandirit dirit sa mundo ng blog, napadpad ako sa blog ni Jepoy. Medyo natuwa ako sa mga hirit ni PONKAN (tawag ko kay Jepoy) dahil nga kakaiba at talaga namang nakakagaan ng pakiramdam (yung tipong pagkatapos mong umutot, ang sarap sa feeling). Tapos sobra akong tawa ng tawa noon (na kita ang gums) sa mga pinopost nya,minsan nga binatukan ako ng kasama ko dahil mukha daw akong tanga (sya naman mukhang bayabas). Eh kasi nga sobra akong naaaliw sa mga hirit ng “Nagsasalitang Ponkan” na si Jepoy.

Akala ko nga isa ng batikang blogger itong si Jepoy dahil nga ang daming nyang FANS, tapos ang dami nyang followerseseseseses (see watusi, madami talaga), kaya nga nahiya akong magcomment sa kanya kasi nga sino ba naman ako para pansinin ng isang sikat na blogger. Kaya nilakasan ko ang loob ko, lumunok ng laway at presto nagcomment ako. At natuwa ako sa kanya dahil hindi nya ako pinahiya.

Tawa ako ng tawa sa post nyang BAKIT KUMAKATI ANG SINGIT KO. Tapos nasingit pa ang blog ko dun. Sobrang lumundag ang aking esophagus sa sobrang tuwa ko sa kanya.

.Kaya sino ba namang reader ang talagang hindi mamimiss ang isang blogger na katulad ni Jepoy?

Si Glentot naman, nakita ko sya sa bakuran ni Paps (Pablong Pabling). Medyo natuwa ako sa mga hirit nyang comment kay Paps. Kaya naman sinubukan kong puntahan ang blogsite nya. Medyo umpisa akala ko isang HOODLUM si Glentot, kasi nga puro mura ang nababasa ko sa kanya. Tapos akala ko rin isa syang RAPIST kasi nga puro bastos rin ang nababasa ko sa blog site nya. Tapos tawa ako ng tawa sa nickname ng kaibigan nyang si………………. KHIKHI (sino ba namang hindi matatawa dyan). Para akong kinikiliti sa kuwan…. sa kilikili pag nababasa ko ang nickname ni……KHIKHI (inulet pa talaga). Kaya naman binasa ko talaga ang buong blogsite ni Glentot, at tawa ako ng tawa talaga sa mga nababasa ko sa kanya. Tapos alam mong isa syang special child… sori gifted pala dahil nga alam mong matalinong lamang lupa itong si Glentot. Magling pang magdrowing (Okay ikaw na ang batang promil!!)

Pero nalaman ko na sa likod ng isang maangas at bastos na Glentot, ay ang isang mabait at mapagmahal na tao. Medyo nung nabasa ko ang kwento nyang KATRINA, nalaman ko na may puso talaga si Glentot (kahit hindi sya saging). At alam ko na isang mabuti at mabait na kaibigan talaga itong si Glentot. (Totoo yun walang halong stir)

Noong nagkita kaming tatlo sa MOA (ang peyborit place ni Jepoy), nag-click kaming tatlo agad. Dahil siguro pare-parehong may tagas ang mga bumbunan namin kaya naman swak agad kami sa isat-isa. Dahil pasko noon, nagpalitan pa kami ng regalo sa isat-sa. Yung dalawa niregaluhan ko ng keychain na galing Saudi ( na alam mong kakalawangin after 5 days) tapos pabango kay Jepoy at bag kay Glentot (request nila yun). Ako naman brief ang hiningi ko sa kanila para pag suot ko yun maalala ko sila (pero totoo kasi nyan, kulang kasi ang dala kong brief nung umuwi ako sa Pinas). Tapos T-Shirt din na 3 stars and a sun ni Francis M.

Kain dito, nood ng sine doon ang ginawa namin noong nag-EB kami. Tapos inom ng kape sa istarbaks, kwentuhan at gaguhan. Halos lahat na ata napag-usapan namin, kaya naman napakasaya ng nangyaring EB na yun. Tapos nung bumalik ako sa Saudi, sobra akong na-tats nung nagbigay ng HOPIAng ENG BEE TEN si Jepoy. At wag ka limang box ng Hopia yun (mayaman) tapos si Glentot naman binigyan nya ako ng book ni Bob Ong. Ako naman binigyan ko sila ng………TENK YOU at MALUTONG NA KISS!!

Wala akong masabi sa kabaitan ng dalawang nilalang na yan. Kaya nga naging kaibigan ko na sila dito sa mundo ng blogosphere. At hanggang sa ngayon naggaguhan pa kami. Pero sabi nga nila ang lahat ng bagay ay may katapusan.

Nakakalungkot na parehong magsasara ang dalawa sa mga paboritong kong mga blogs sa mundong ito. Dahil na rin siguro sa mga hindi naasahang pagkakataon, nagpagdesisyunan nilang tapusin ang kanilang blog. Malungkot pero wala tayong magagawa kasi desisyon nila yun.

Pero ang bawat katapusan ay umpisa ng panibagong pagsisimula. Marahil natapos man ang blog nila, baka naman may magbukas ng magandang simula para sa kanila. Siguro dapat na lang nating gawin ay igalang kung ano man ang desisyon nila at maghangad na lang tayo ng mabuti sa kanila.

Salamat sa mga tawa binigay nyo sa akin at sa iba pang reader. Salamat sa libre mo Jepoy at Glentot. Salamat sa mga masasayang post na sinusulat nyo. Salamat sa magagandang comment na binibigay nyo sa akin. Salamat sa pambuburaot nyo sa akin. Salamat sa brief na bigay nyo sa akin. Salamat sa Tshirt, Hopia, at book na bigay nyo sa akin. At salamat sa pagkakaibigan na meron tayong tatlo.

Mamiss ko ang mga tawang idinulot sa akin ng blog nila, mamiss ko sila bilang blogger. At namimiss ko sila bilang aking mga kaibigan. Kung natapos man ang blog nila, sana hindi matapos ang pagkakaibigan na meron kaming tatlo.

Ayokong magpapaalam sa inyo dahil alam kong magkikita kita pa tayo hindi man sa blog baka sa ibang pagkataon, lugar at panahon. Siguro ang pwede kong sabihin ay SEE YOU LATER. At kung sakalaing maisipan nyong bumalik, tyak marami ang matutuwa at marami ang masisiyahan muli. Pero sa ngayon mabuting intindihin na lang namin ang mga dahilan nyo.

Kaya para sa inyo JEPOY at GLENTOT ang masasabi ko sa inyo ay…………………… UTOT NYO BLUE joke lang .......................Mamimiss ko talaga kayo ng sobra!!!! (sana bumalik kayo agad!!)

Ingat at maraming salamat.

SUICIDE

2010-03-27T01:10:00.000-07:00

Okay hindi maganda ang pag-uusapan natin ngayon, dahil usapang SUICIDE ang ating tatalakayin. Alam nyo ba kung bakit ko naisip ang isyu na ito? Dahil napanood ko sa TV na nagsuicide ang anak ni Cezar Montano kamakailan lamang.

Alam nyo ba naisip ko dati, , ano kaya ang pinamabisang paraan para madiretso tigok ? Teka, teka, teka…. Wala akong balak tapusin ang buhay ko, masarap kayang mabuhay. Naisip ko lang yan dahil wala akong maisip noon. Kaya wag kayong mag-alala sa akin, dahil magpaparami pa ako ng lahi at gusto ko pang yumaman.

So hayun na nga, naisip ko kung magpakalunod kaya?? Nyemas mahirap yun, aba mahirap kaya mawalan ng oxygen sa katawan, takpan mo nga lang ang ilong mo ng 3 minuto hindi mo na kaya, pahihirapan mo pa ba ang sarili mo! Isa pa ang panget mo pag naahon ka na sa tubig. Tyak magiging kamukha mo si Arnold Clavio o si Arn-arn dahil namanas ang buong mukha mo sa tubig. Siguro naman ayaw mong magmukhang siopao o plastic baloon.

Naisip ko, sa paglaslas kaya ng pulso madali kaya yun. Medyo mahirap din yun, kasi nga medyo matagal pa bago ka matigok. At karamihan sa naglalaslas ng pulso, naabutan pang buhay. Tuloy nalalaman ng ibang tao ang mga kadramahan mo sa buhay. Kokonti ang nagiging successful sa paraan ng pagsusuicide na ito. Kumbaga pan TV o pampelikula lang ito, dahil nagpapansin lang kasi yung bida. Kaya wag na ito ang gawin mo dahil hindi ka naman siguro KSP at lalong hindi ka naman artista.

Lason kaya? Kaso alam naman natin na hindi masarap ang lasa ng lason. Kaya katulad ng nanay ko, para makain ng daga ang Dora Rat Killer, hinahaluan nya ito ng Piatos (sosyal na daga). So kung maglalason ka ng sarili, haluan ng chocolate para diretso ang lagok. Tingnan din ang expiration date ng lason baka expired na (baka hindi umepek yun) Kung napurnada pa rin ang pagkakamatay mo sa pag-inom ng lason, malas mo dahil mahihirapan ka ng kumain, dahil tunaw na ang lalamunan mo. Kaya baka sa puwet na lang padaanin ang pagkain mo.

Magbigti kaya?Pero siguraduhin na matibay ang kisame. Dahil baka imbes na mamatay ka sa bigti eh mamatay ka dahil nabagsakan ka ng kisame. Kaya malas mo patay ka na, sabog pa mukha mo. Panget naman nun! Hindi tuloy matutupad ang pangarap mong mamatay ng parang natutulog lang (pwera na lang kung bihisan ka ng pajama saka takpan ng unan ang wasak mong mukha)

OKAY TAMA NA NGA YANG USAPANG SUICIDE NA YAN!!!

Kaya ko lang naman nailabas itong usapan na ito ay para ipabatid sa iba na hindi “cool” ang pagsusuicide. Maigsi lang buhay kaya imbes na sayangin ito, gamitin na lang ang maigsing buhay na ito sa kapani-kapanibang na bagay.

Isipin mo na lang, kung gusto mong mamatay, marami naman ang gustong mabuhay. Yung iba nga dyan kumakain na ng basura, mabuhay lang. Yung iba naman halos ubusin ang kayamanan at dumugo ang tuhod kakadasal, madugtungan lang ang buhay nila. Samantalang ikaw iniiwan lang ng gerlpren/boypren akala mo namang inalisan ng hininga. Sarap mong batukan ng isa!

Tandaan natin “Walang permanante sa mundo, ang lahat ay lumilipas din”. Kung ano man ang problema mo sa buhay, lilipas din yan. Siguro marami ang hindi makaalis sa kalungkutan ay dahil naging komportable na sila sa kalungkutan. Kung nasaktan ka, payn! Malungkot ka, umiiyak ka, at magemo ka. Pero kung nag-eemo ka pa kahit lumipas na ang mahabang panahon, aba kapuwitan na yun.

Gumising ka nga, subukan mong pumunta sa Children Cancer Foundation. Isipin mo na itong mga batang ito, bata palang nakakaramdam na ng hirap at sobrang sakit, pero masasaya pa rin sila at hindi pa rin nawawalan ng pag-asa. Bakit hindi mo subukang ikumpara ang sakit ng puso mo sa sakit nila. Baka wala ka pa sa kalingkingan sa paghihirap nila, mapahiya ka pa!

Kung nalulungkot ka dahil iniwan ka ng taong mahal mo. Sampalin mo ang sarili mo ng isangdaan beses. Isipin mo na lang na may siyam na bilyong tao sa mundo na pwedeng mahalin at pwede ka ring mahalin. Kung ang aso, pusa o daga nga may nag-aalaga, sa iyo pa kaya?Siguro naman di hamak na mas masarap kang mahalin kaysa sa mga hayop na ito? Kaya wag kang papayag sa ganun?

.
Kung miserable ka dahil sa problema, aba wag ka ngang epal dyan. Sino bang taong walang problema?Lahat may problema, depende lang yan sa pagdadala. Ngayon kung pinoproblema mo ang buhay mo, isipin mo na lang kung ang mga ibon nga na walang isip nabubuhay, ikaw pa kayang may isip. Baka maisulto ang ibon sa iyo kapag sinabing “bird brain” ka, kasi ang totoo mukhang mas may isip pa ang mga ibon kaysa sa iyo. Kaya gumawa ka ng paraan, imbes na magmukmok sa kadiliman.

“DON’T BE A SLAVE TO YOUR EMOTIONS, BE A MASTER OF YOUR EMOTIONS”.

Tayo dapat ang kokontrol sa emosyon natin, at huwag tayo ang kokontrolin ng emosyon natin. Ikaw ang may utak, ikaw ang may puso kaya nasa sa iyo kung paano mo ito kokontrolin. Ang emosyon ay produkto lamang ng ating utak (pati puso rin), kaya hindi dapat mas dominante ang emosyon kaysa sa utak natin ( at puso natin). Ikaw ang may hawak ng “remote” kaya dapat ikaw ang kokontrol dito. Walang sariling buhay ang emosyon kaya huwag kang magagapi dito. Kasama lamang ang emosyon sa buhay kaya hindi pwedeng mabuhay tayo sa emosyon.Parte sya ng buhay at hindi sya ang ating buhay.

.
Maraming bagay kasi ang hindi natin nakikita pag napangungunahan tayo ng emosyon. Kung hahayaan natin bulagin tayo ng emosyon, hindi natin makikita ang kagandahan ng buhay. Malaki ang mundo at marami ka pang hindi nakikita dito. Malawak ang daigdig kaya wag mong ikulong ang sarili mo sa madilim na kwarto ng kalungkutan. Huwag mong ipagkait sa sarili ang maging masaya, hindi iniintay ang saya dahil anuman oras pwede kang maging masaya. Hindi pwedeng pangarapin ang kaligayahan dahil wala ngang permanente sa mundo, pero pwede mo itong makamtam ngayon din at ienjoy ang kasiyahan hanggang sa huli.Maigsi lang ang buhay, kaya wag kang masyado atat na matapos ito. Dahil minsan sa pagmamadali natin sa buhay, nawawala sa atin ang tsansa at oportunidad na maging.....……MASAYA.

SARAP MAGING BATA

2010-03-23T01:26:00.000-07:00

Medyo maganda ang aking pagkabata, dahil kahit 15 anyos na ako eh pakiramdam ko bata pa rin ako. Madalas pinagpapalit ko ang aking gelpren noon kay Doraemon, Blue Blink, Zenki at kay Mojaco.Nakakipag-away pa ako sa pinsang kong 9 na taon, kasi ginugulangan pa nya ako sa teks (sa tanda ko na yun, ginugulangan pa nya ako).Nakikipagbugbugan pa rin ako sa mga kalaro kong kay dudupang sa tatsing.

Okay back tayo sa pagkabata ko, alam nyo ba dati mayroon akong isang box ng sapatos na teks ,isang supot na holen, 8 gagambang panabong, dalawang trumpo, gabrasong goma at kung ano ano pang laruan.

Madalas din akong mamulot ng balat ng sigarilyo dahil napingot na ako ng nanay noong minsang nagtatsing ako ng totoong pera. Dahil nga bawal ang pera-pera, yung balat ng sigarilyo na lang ang ginagawa naming taya. Heto pa nga yung denomination noon eh :

Evergreen – 5 pesos, Camel/Hope- 10 pesos, Marlboro- 50 pesos at Phillip - 100 peso

Madalas amoy araw ako at mukhang pabrika ng kuto ang ulo ko ,kasi nga masarap maglaro ng ipunang langgam, moro-moro, putbal, at patintero. Tuwing gabi naman naglalaro ako ng taguang pung, piko, hali-halimawan at taguang singsing. Kapag medyo nagkapikunan na, may laro rin kaming….. paduguan ng nguso, sabugan ng ilong at pilipitin ang ngala-ngala ng kalaban.

Madalas akong dumalaw sa mga lolo dahil malaki ang taniman nila ng mangga, santol, bayabas, duhat at kaymito. Aakyatin ko ang bawat puno at manginginain ako na parang unggoy. At kapag nakarami na, doon din ako……….. tenen…… tumatae. Ang saya kaya kapag nakikita mong nahuhulog ang tae mo sa lupa tapos imbes maghugas ng tubig dahon na lang ng bayabas. Sing linis ngunit hindi sing mahal! Malas mo lang kung may pulang langgam ang dahon na kinuha mo, kikimbot ang puwet mo sa kati at sakit. Minsan naman pag may sumasama pang tae sa kamay, pinapahid na lang namin sa puno saka nagdodrowing ng aso o di kaya taong patpat (how gross namen!!)

Tuwing umuulan naman, tuwang tuwa ako! Bakit? Eh kasi pwede na kaming maminlit ng palaka. Una muna naming ihahanda aang bulateng gagamitin naming pain. Madalas kaming makakita ng matatabang bulate sa likod ng babuyan namin. Syempre atraksyon kaya sa mga bulate ang masasarap na tae ng baboy. Kaya hayun na nga, matapos maihanda ang pain, diretso na kami sa bukid at mamiminlit na kami ng palaka.

Kaso nagkaroon ako ng phobia, nung minsan namiminlit ako sa may bukid namin (kumakanta pa nga ako noon ng “alin-alin, alin ang naaiba” ng Batibot) biglang may kumagat ng pain ko. Tuwang tuwa ako dahil mukhang malaking palaka ang makukuha ko, paghatak ko ng patpat at dadakmain ko na ng kamay…. Nagulat na isa palang ubod ng laking BUBULE ang kumagat ng pain ko (at kumindat pa sya sa akin). Nagtatakbo ako sa takot kaya mula noon ayaw ko ng maminlit ng palaka. Kumakain na lang ako ng adobong palaka, sinampalukang palaka at crispy palaka.

Madalas naming laruin ang SYATO, at madalas akong atchoy o taga sigaw ng SIIIIYYYYYAAAATTOOO!! Tapos madalas din akong maglaro ng putik, mula sa NUNO sa PUNSO (o bahay ng anay). Masarap kayang gumawa ng kotse-kotsehan, truck saka refrigerator mula sa putik. Kapag medyo sawa na kami dyan, maglalaro na kami ng bangka-bangkaan sa may pusalian. Ihip doon, ihip dito, minsna sa pag-ihip ko nahalikan ko na pala yung pusaling kulay black.YUCKKKKK talaga, dahil may kasama pang TAE ni KA IKANG yun.

Madalas din akong bumili noon ng krispap na may kasamang sunda-sundaluhan at mga superheroes. Kahit magkada ubos ubos ang baon ko, magkasakit sa bato at tiisin ang lasa ng krispap na lasang gaas, okay lang! Kailangan kayanin kasi gagawin kong taya sa tatsing namin mamaya.

Halos mabulok naman ang ipin ko kakain ng CHOKOBOT, o yung choknat na may litrato ng transformer sa balat. Kapag kasi nabuo mo ang A-Z sa likod ng balat ng CHOKOBOT , makakakuha ka ng TRANSFORMER ROBOT. Eh adik na adik ako sa palabas na yun (okay na yun kesa naman rugby o katol), kaya naman ubos din ang baon ko doon. Sa huli hindi ko nabuo ang alphabet na yun kasi puro letter A ang nakukuha ko. Pnujemas na yan.Pero yung kapitbahay namin meron na syang OPTIMUS PRIME. Kaya naman halos mamatay ako sa inggit sa kanya. Kinakaibigan ko nga sya eh kahit pa bulok bulok ang ipin nya saka amoy bulok na sibuyas ang hininga nya tinitiis ko malaro ang Transformer Robot nya. Pero sa huli puro yung robot nyang walang kamay at ulo ang pinapahiram nya sa akin. Letche sya!

Prrrrttttttttttttttt (okay tama na yan)

Ang dami ko pang kwento tungkol dyan pero sa susunod na lang uli ako magkwekwento.
Alam nyo minsan masarap maging bata uli, bakit? Kasi kung bata ka, kapag may nanakit sa iyo, pagkalipas ng ilang araw, BATI na uli kayo. Kapag nasugatan ka at sinabi ng nanay mo na “gagaling din yan anak”, titigil ka na sa pag-iyak at makakalimutan mo na lang na masakit pala ang sugat mo. Pero bakit kung kailan na tayo lumaki saka pa nagiging kumplikado ang lahat?

Bakit nga ba ang hirap magpatawad at ang hirap kalimutan ang sakit?Bakit nga ba?

Sana bata na lang uli tayo………….

Yun lamang po at maraming salamat.

MAHIRAP KUMITA NG PERA

2010-03-20T06:29:00.000-07:00

Sa maniwala kayo o sa hinde (malamang hinde!!) eh maaga akong namulat sa pagbabanat ng buto. At narito ang ilan sa mga trabahong pinasukan ko:

TAGABENTA NG PRUTAS

Palibhasa bata palang ako mahilig na talaga ako sa…..PERA (okay payn mukhang pera na ako!). At dahil madalas nagbabaon lang ako ng Rebisco (yung butter flavor pa!yuckk) at Orange juice na putlang putla (basta magkulay orange sya, orange juice na ang tawag), kaya naman gusto kong magkapera pambili ng POMPOMS (chiz curls yun tange!) at Bazooka Bebelgam! Kaya naisipan kong magbisnes, at ang naisip ko ay magbenta ng.....tenen....... mga prutas.

Tuwing Sabado at Linggo dumadayo ako sa mga Lolo para manungkit at manguha ng bayabas, mangga, mabolo, alatiris, duhat at santol. At tuwing hapon naman ay nagnunungkit ako ng kaymito sa kapitbahay naming mukhang RAKETA NG PINGPONG , para may ibenta ako sa mga kaklase kong may baon na pera. Kaya kahit magkadasugat sugat kakakuha ng mga alatiris, mangati sa dami ng higad sa puno ng mabolo at magkandakulani kakasungit ng bayabas......wala akong pakialam, basta kailangan kong kumita ng pera. Yun lang! At dahil mga mukhang unggoy ang mga kaklase ko…. madalas maubos ang bayabas na tinitinda ko, at matagal namang maubos ang kaymito na ninenok ko sa kapitbahay namin.

TAGAPASTOL NG ITIK

Siguro alam nyo naman ang “itik”, ito yung bibeng kulay brown. Yung itlog nya ginagawang balot at penoy! Tuwing bakasyon naman noong elementary pa ako, sumasama ako sa mga pinsan kong magpastol ng ITIK. At kada madaling araw naman, tagapulot ako ng itlog ng itik. Kahit pa mukha akong nognog dahil bilad na bilad ako sa araw, wala akong pakialam basta gusto kong kumita ng pera pambili naman ng ROBOT na BIOMAN. Kumita din naman ako ng mga 200 piso sa loob ng dalawang buwan kong bakasyon.Pero natigil lang ang raket ko na yan nung nagpaTULE na ako. Syempre nakakahiya namang magpastol ng itik kapag binata ka na. Kaya di na ako sumama sa mga pinsan ko kasi binata na nga ako, kaya nilaro ko na lang yung ROBOT na BIOMAN na binili ko. Chungggg chunggg barabambambamam (tunog ng laser sword ng robot ko yan! )

TRICYCLE DRIVER

Tama ang nabasa nyo, nagtrabaho din ako bilang tricycle driver. Tuwing bakasyon noong hayskul pa ako, madalas akong rumaket sa pilihan ng tricycle namin.Dahil myembro ang tatay ko ng TODA, ako ang naglalabas ng tricycle ng tatay. Talagang patyagaan ang pagpila dahil halos kalahati ng araw, wala kang ginagawa kundi pumila ng pumila. Tapos habang nag-iintay ka ng byahe, kailangan mong libangin ang sarili, kaya wala akong inatupag kundi ngumuya ng CEDIE (kornik yun), at SUGO (maning kalbo naman yan). Dyan din ako natutong magkara-krus, magbidyo games, at magbidyo karera. Kumikita ako ng 150 pesos kada araw, at 100 binibigay ko sa nanay at 50 naman napupunta sa akin pambaon at gamit ko sa eskwela sa susunod na pasukan.

FACTORY WORKER SA PAGGAWAAN NG CERAMICS

May programa sa gobyerno noon na na ang tawag ay SPECIAL PROGRAM FOR EMPLOYMENT OF STUDENTS (SPES). So kagagraduate ko lang noon ng port dyir, at wala akong perang pang tuition sa kolehiyo , uniporme, sapatos at bag kaya naisipan kong patulan ang programa ng gobyerno na yan. Isipin nyo walo kaming nag-aaral at apat na kaming kolehiyo kaya wala talagang pera ang nanay ko kahit itaktak nyo pa sya na parang Ajinomoto, wala talaga. Kaya sa loob ng 3 buwan...... naging "factory worker ako".Ako ang naglalagay sa molde ng malabnaw na putik. Halos maubos ang dugo ko sa dami ng lamok at magka-cholera sa dami ng langaw sa“workplace” namin. Tapos lagi pa akong sinisigawan ng matandang tagapagturo sa akin. Kaya nakakaliit at nakababa ng moral, pero tiis tiis lang. Ganun talaga kailangan kumita ng pera.

Ang sunod na naging trabaho ko ay yun nga sa Jollibee, isang taon ako dun tapos nagtrabaho rin ako sa Burger King.

.
Sa tuwing kinukwento ko ito sa mga kakilala ko walang naniniwala.Paano daw mangyayari yun eh maputi daw ako saka mukhang kay tamad tamad ko.(GANUN??). Bakit naman ako magsisinungaling ?Bakit naman ako magiimbento ng ganito? May premyo ba yun?? Wala naman di ba!!Pero bahala sila!hehhe
.

Alam nyo pinilit ko lang maging magaan ang pagkwento ko sa inyo ,ayaw ko na kasing maging madrama, at lalong ayaw ko namang iparamdam sa inyo ang mga paghihirap ko noon. Okay na sa akin na nalaman nyo ang napagdaan ko. Di naman ako nagpapaawa dito, pero siguro magbigay ng kaunting parte ng buhay ko.Sapat na yun sa akin. Marahil inspirasyon na rin.

Maaga akong namulat sa kahirapan kaya maaga din akong namulat sa katotohanang”MAHIRAP KUMITA NG PERA”. Masasabi kong maswerte ako, dahil naranasan ko ang ganitong bagay dahil natuto akong magpursige pa sa buhay. Bawat sentimong kinkita ko ay binibigyan ko ng importansya at halaga.

Ang mga natutunan ko noon ang ginagamit kong sandata ngayon. Mas masarap ang tagumpay kapag nilagyan mo ng ito ng sakripisyo, pagod, pawis, pagsisikap at mananalig sa Dyos. Wala pa man akong napapatunayan sa ngayon pero masaya na ako na hanggang ngayon may bitbit pa rin akong pangarap at pag-asa sa buhay.

Sabi nga nila “KUNG MAY TYAGA, MAY NILAGA”, siguro di pa luto ang nilaga ko sa ngayon, pero sana pagdating ng araw matitikman ko na ang nilagang bunga ng pagtyatyaga ko. Alam kong mas masarap yun dahil matagal itong pinakuluan para mas lumabas ang lasa. Alam kong matitikman ko rin sya, siguro hindi pa nga ngayon, pero baka bukas na! Sana..........

Yun lang po ingat!

JABI! JABI!!

2010-03-16T01:23:00.000-07:00

* Parang nakakaloko si Jollibee dito, mukhang syang nang-uuto!!!

Teka sa pagpapatuloy na aking Kwentong Jollibee, heto ikukuwento ko ang aking karanasan dyan.

Natanggap ako sa Grill Area, bilang dakilang tagaprito ng patty para sa burger. Ako din ang gumagawa ng Jolly Hotdog, Aloha, Cheese Burger at kung ano ano pang burger doon.

Unang araw palang ng aking pagtatrabaho, may umepal nang crew ng Jollibee. Isang bading na ubod ng selan, mukha syang contruction worker na may makeup at sabog na labi dahil sa lipistik! Kaya nakakatakot ang itsura nya , heto ang eksena noon:

Manager: Okay Samantha (pangalan ng bading), ito ang magiging trainee mo, si Drake

Samantha: Ma’am bakit naman yan, hindi ba pwede yung isang gwapo kanina? (mukha ba akong may buni sa gilagid para pandirihan)

Manager: Sa Dining Area yun, turuan mo na ito gwapo din nman to ah (sabay tawa)

Samantha: Ma’am naman! Wag na kayong mag joke! Hindi sya nakakatawa! O sya , sya sya! dito ka na ngang hito ka! (sabay hablot sa akin)

Ako: Opo Sir!

Sa hitsura ng bading na yun, halatang masamang masama ang loob nya dahil mukhang hito ang magiging trainee nya (oo ako nga yun, letche sya). Sarap bigwasan sa ngala-ngala ang bading na yun. At maniwala kayo at sa hindi, sa loob na isang buwang training, puro sigaw ang inabot ko sa kanya at mangmamaltrato. Hindi sya makarecover sa kras na kras nyang gwapong trainee kaya sa akin binubunton ang galit nya sa mundo.

Buti naman at madali akong natuto (hindi nauto), dahil makalipas ang isang buwan eh humanga naman ang Manager namin sa akin dahil kaya kong magbalot ng sampung burger sa loob ng isanng minuto. San ka pa! Pang PINOY RECORDS ang dating!!

Dahil Franchise lang, ang Jollibee sa amin, kaya hayun medyo tinitipid kami. Hindi tulad ng ibang Jollibee store na libre ang lunch o dinner, sa amin libre naman kaso kailangan mong tiisin kung ano ang luto sa Mini Canteen namin. (Kamusta naman yun Mini-Canteen sa loob ng fastfood)

Ako: Ate ano ulam natin ngayon?

Ate: Heto sopas?

Ako: Ate di naman ulam yan eh!

Ate: naku ganun din yun, lagyan mo na lang ng kanin!Ulam na yan!

Ako: Ganun ba yun so mag-iimagin na lang ako!

Ate: Ganun na nga, eh wala tayong magagawa kuripot ang may-ari

Sa ganun na nga, sa loob ng isang taong kong pagtatrabaho sa Jollibee, madalas ang ulam ko ay sopas, miswa na may patola at lucky me. (Ulam ba yun??) Minsan naman BABOY NA BINABOY dahil ubod sa baboy ng pagkakaluto. Para kaming nasa Evacuation Center o hindi kaya mga preso sa Muntilupa. Nyemas naman oh!Kung gusto namin ng produkto ng Jollibee kailangan naming bumili na may discount na 3%. Ano yun???

Madalas din ang nakawan sa mga locker, ultimo suklay at sanitary napkin ninakaw! Langya, may klepto atang crew sa amin, at pati ang panyo kong puro uhog hindi pinatawad ninakaw din (Kahit may uhog yun Caruso naman yun!Sosyal). Kaya hayun kada pasok namin kailangan isulat naming sa notepad ang mga nakalagay sa bag namin, at chechekin naman ni Manong Guard mamayang pag-out namin.

Madalas ding panggabi ang duty ko, dahil nga pumapasok ako sa school sa umaga. Dahil hindi nman 24 hours ang dyip sa amin, madalas wala akong masakyan pauwi. Kaya ang ginagawa ko, iniintay ko na lang ang mga dyip na nagdadala ng gulay sa palengke malapit sa Jollibee. Kaya hayun inaabot ako ng 3 ng madaling araw at sanayin ang sarili ko sa amoy ng nabubulok na kamatis, sibuyas at............. paa ng katabi ko! Ganyan talaga kailangan pagtyagaan.

Nakakauwi ako ng mga 3:30 ng umaga at gumigising ako ng 5:30 dahil may pasok ako ngn 7AM (oo dalawang oras lang ang tulog ko). Kaya hayun pagdating ko sa school tinutulugan ko na lang ang prof ko. Madalas akong binabato ng chalk na shoot na shoot sa nakanganga kong bunganga ( na may laway pa on the side). Kaya tawanan ang buong klase pero wala akong pakialam, dahil lalabas na lang ako ng klase para ipagpatuloy ang pananaginip ko kasama si Pamela Anderson. Hehhe!

Kaya hayun dumami ang bagsak ko, dahil nga kung hindi ako late, lagi akong napapaalis ng titser ko sa klase. Hindi ko naman mahinto ang pagjo-jollibee dahil wala naman akong baon. Saka isa pa di ko panabibili ang pinapangarap kong Nokia 5110. Na ngayon ay pwede ng pamukpok ng pako o di kaya pamalo sa pwet ng batang maepal.

Marami pa akong karanasan dyan sa Jollibee,siguro sa susunod na lang uli. Pero ang masasabi ko lang ay hindi naman ako nagsisisi dahil nararanasan ko ang mga ganung mga bagay. Siguro kung hindi ko naranasang maghirap hindi ko siguro pahahalagahan kung ano ang meron ako sa ngayon. Ganun naman nga talaga eh, mas lalo mong malalasap ang tamis at sarap ng isang bagay, kung hindi mo muna natitikman ang pait at hirap ng para makuha . Kaya di ako nagsisisi dahil marami akong natutunan sa loob ng Jollibee.

Ingat

SOSI MO NAMAN!!!

2010-03-15T00:11:00.000-07:00

Alam nyo bang bahagi na ng kulturang Pilipino ang pagiging “SOSYAL” at “FEELING MAYAMAN”. Bakit?? Eh hindi nyo ba napapansin na halos ng lahat ng Filipino ( mga 70%) ay gustong maging sosyal at magmukhang mayaman. Hindi ko alam baka may kinalaman ito sa ating kasaysayan, dahil nga nasakop tayo ng mga Kastila, Amerikano at Hapon. Kaya hanggang ngayon mayroon tayong ganyan mentalidad.

Napansin ko lang na karamihan sa atin ,nabubuhay na lagpas sa kanyang katatayuan sa buhay. Kaya naman halos kahit magkanda baon-baon sa credit card at mangutang kung kani-kanino mabili lang ng mga gamit na pang- “SOSYAL”.

Bakit kapag may bagong gadget, hindi magpapahuli ang mga Filipino? Bakit punong puno ang mga kapehang pangmayaman tulad ng Starbucks? Bakit nauuso ang mga konyo o salitang pangmongoloid? Well dahil dyan sa kaisipang “SOSYAL” at “ FEELING MAYAMAN”.

Narito ang mga palatandaan ng mga taong nagpapa-SOSYAL

1. Namimili sa Mall na nakapamasko ang mga damit (pupunta langn sa mall para pumorma)

2. Laging nakashades kahit nasa loob naman sya ng isang mall o building (feeling artista ba, mas malaking shades mas mukhang sosyal)

3. English ng English (Kahit alam mong hirap na hirap na ang dila at sumasabog na ang ilong nya kakaenglish)

4. Ginagawang studio ang Starbucks at kung ano ano pang restaurant na mamahalin (syempre kailangang ipopost yun sa Facebook at Friendster na kumakain at umiinom sila ng mamahalin,ebidnesya yun)

5. Kailangan ipangalandakan ang kanyang ubod sa mahal na cellphone, ipod, laptop at kung ano ano pang gadget.

6. Kailangang alam na alam nya ang mga sikat na American TV shows at kabisado nya ang MTV. .
7. Kailangan may mga kaibigan din silang sosyal, sikat at mayaman.

8. Magsalita ng may MAKE saka pandiwa sa lahat ng sentence nya.

9. Conscious na conscious sa tatak ng kanilang damit, bag , sapatos at kung ano ano pa.

.
10. Pinagtatawanan ang mga jologs at baduy.

Pag mayaman ka talaga (yun tunay na mayaman) karamihan simple lang silang umasta. Tingnan nyo si Bill Gates, si Zobel de Ayala, si Gokengwei at si Danding Cojuangco. Simple lang sila at hindi sila masyado nagpapanggap na mayaman kasi mayaman talaga sila.

Aminin natin pag SOSYAL ka, parang tanggap ka ng lipunan. Pag sosyal ka sikat ka. Iniisip ko nga siguro kaya nauso ang pagpapasosyal ng mga Filipino dahil para tanggapin sya ng nakakararami, tumaas ang tingin sa kanya ng iba at magkaroon sya ng respeto dahil sa kanyang status sa buhay.

Pero marami din sa atin dahil sa kagustuhang maging sosyal, mas lalong silang nahihirapan. Nabubuhay sila malayo sa kanilang kakatayuan sa buhay. Marahil dala na rin siguro ito ng midya. Mga nakikita natin sa TV at magazine, at mga napapakinggan natin sa radyo. Pagpapakita na kapag sosyal ka, hinahangaan ka ng ibang tao. Kapag sosyal ka, kalevel mo na ang mga artista. Kapag sosyal ka, angat ka sa iba.

Siguro sa malaliman pang pagtingin, marahil ang kaisipang SOSYAL, ay dahil na rin sa mga “frustrations “natin bilang Filipino. Dahil pilit natin tinatakasan ang katotohanang naghihirap ang bansa natin. Pilit nating pinipikit ang mga mata sa mga nangyayari sa ating lipunan sa ngayon. Maari rin kayang likas sa ating mga Filipino ang pagiging “ingitero/ingetera” at “pagalingan (wala ka sa lolo ko)?”

Ako rin naman naging biktima ng kaisipang “SOSYAL” o "PAG-AASTANG MAYAMAN", marahil kayo din naman. Pero ngayon, pinipilit kong buksan ang mata ko sa katotohanan. Pinipilit ko ring maging praktikal at huwag mabuhay sa isang mababaw na pagtingin ng lipunan. Pero minsan napapasabay pa rin ako sa agos ng kaisipang ito, marahil ito'y sakit na matagal gamutin.

Ang sinulat ko na ito ay hindi pangungutya sa mga “SOSYAL” at NAGFEFEELING MAYAMAN dahil lahat naman tayo ay guilty dyan (ako din naman, weh). Pero ito’y isang pagtingin lamang at marahil paggising na rin sa iba na nabubuhay lagpas sa kanilang kakatayuan sa buhay.

Ikaw ,tatanungin kita sosyal ka ba?Bakit mo gustong maging sosyal? (Guilty naman ang lahat eh, kaya okay lang yan)

Ingat

P.S

Ano ang kinalaman ng picture ni Mystica sa post ko na ito?? Wala naman , pero di ba napakasosyal nyang tingnan! LOLS

Isang Napakagandang Kwento

2010-03-12T23:44:00.000-08:00

Hindi ka ba minsan naiinis na kung ano anong chain letters ang pumapasok sa email mo, pati ang Bulletin Board sa friendster o facebook ay hindi pinatawad. Minsan nakakabuwist na excited mo pa man ding buksan at basahin ang email ng isang kaibigan tapos makita kita mo “chain letter” lang pala. Hindi ba nakakasira ng araw yun.

Noong minsan may pinadalang email sa akin yung kras ko noong grade two pa ako, ang nakalagay sa subject ” I have a secret to tell, I like you…” eh di kumakabog kabog na yung puso ko, atat na atat kong buksan yung email! Pagbukas ko………. PUNYEMAS Chain letter lang pala. Ang sarap pagmumurahin ang mga taong walang magawa kundi magpost at magpadala ng mga chain letters na ito
.
Minsan naman kung hindi mo raw pinansin yung chain letter na iyun mamatay ang mga mahal mo sa buhay. PUTCHA!! Nakakabuwang naman yun, ano ba ito DEATH THREAT?? Siraulo pala sila eh. At heto pa, hindi pa sila masaya dun, isusumpa ka pa nila at sasabihing mamalasin ka raw ng buong isang taon, pati pamilya mo pinagbantaan din ang buhay!!!Ano sila Dyos??? Kaya paano ka naman hindi mabwibwisit dun, tinakot ka na nga, inaabala pa ang oras mo kababasa ng mga hinayupak na mga chain letters na yun.

Madalas sa mga text din uso yan, sasabihing promo ng Globe, ipadala ang message n aiyon sa sampung Globe subscribers at bibigyan ka raw ng autoload na 1,000 pesos mula sa Globe. Eh uto uto lang at tanga ang kakagat dyan eh.

Kaya payo ko lang, wag kayong papauto sa mga chain letters na kumakalat sa internet o cellphone. Maluwag ang turnilyo ang sino mang magfoforward ng mga chain letters na yun. At tanga lang ang naniniwala sa mga chain letters na iyan. At sa mga nagpopost ng mga chain letters na yan ang masasabi ko lang…. MGA TIMANG KAYO!

Salamat,

P.S

Pagkabasa ng letter na ito ay ipadala sa pito mong kaibigan sa loob ng pitong araw at ipost mo sa subject ang: Isang Napakagandang Kwento, kung hindi mo susundin ito, pitong taon kang mamalasin kaya wag balewalain ang babalang ito!!

Mayaman na ako!!!

2010-03-09T23:30:00.000-08:00

To be rich is not about money; it is more about your worth as an individual to the extent that you help others succeed, grow and become more than they were previously." -Byron Pulsifer

Batid ko ang kalalagayan ng buhay naming dati, alam kong hindi kami mayaman. Nagsimula akong magkaroon ng insecurities tungkol sa pagiging mahirap namin, noong nag-aaral ako noong elementary. Karamihan sa mga kaklase ko may mga lunchbox, samantala sa akin eh supot lang ng pandesal. Madalas ang baon nila chicken sandwich saka juice (minsan zesto pa nga eh, sosyal) samantala sa akin naman, eh Rebisco lang saka tubig mula sa poso na may kala-kalawang pa. (Totoo yan ,hindi drama yan). Sila may piano pa ang kanilang mga pencil case, samantala sa akin eh kahon lang ng pretzel na binalutan ko lang ng art paper. Alam ko na ang buhay namin noon, kaya naman ganun na lang ako kainggit sa mga kaklase ko dati.

Noong naghighschool naman ako, mas lalong lumakas ang insecurities ko sa buhay. Bibihira lang akong bilhan ng nanay ko ng sapatos. Sa loob ng apat na taon ko sa highschool, eh isang beses lang akong nabilhan ng sapatos. Madalas suot suot ko ang sapatos ng tatay, pero mukha akong boyoyong (o si Mcdonald) dahil sa laki ng sapatos ko. Basta papalitan lang ni nanay yun kapag nakita nyang upod na upod ang swelas nito, biyak na biyak na, at nakakanganga na ito. Palibhasa binili lang yun ni nanay sa tyangge! 300 pesos lang kaya yun at tinawaran pa nya ng 250. Kaya naman inggit na inggit ako sa mga kaklase kong bago ang sapatos lalo na yung may tatak pa.

Hindi ako sumasakay sa dyip, kasi nilalakad ko lang ang skul namin at bahay, kahit medyo tirik na tirik ang araw, eh talaga naman naglalakad ako pauwi. Kaya nga hayun kinuto ako! Tapos nung minsan sumakay ako ng dyip, nakasabay ko yung mga estudyante ng isang pribadong paaralan (na kung saan mga mayayaman lang ang nag-aaral dun). Pagsakay ko ng dyip, akala mong nakakita ng pulubi, dahil diring diri, tapos nagtatawanan pa. May nagsasabi pa na “Ano ba yan amoy araw!!”. Kaya halos manliit ako ng sobra sa kanila. Yung uniporme nila puting puti samantala yung sa akin parang may HEPA, dilaw na dilaw.Tapos tawanan sila ng tawanan sa loob. Sino ba ang nakakatawa? Ako ba?

Noong nagkolehiyo naman ako, inggit na inggit ako sa mga kaklase kong kay gaganda ng mga bag at sapatos. Sa akin biyak pa rin ang sapatos ko, at yung bag ko, bag pa yun ng kuya ko. Kaya para makaiwas ako sa panunukso ng mga kaklase ko tungkol sa sapatos ko, bumili na lang ako ng mumurahing sandals at nagsasandals na lang ako na may medyas (jologs na jologs).

Wala kaming computer noon, alam nyo bang 2nd year college lang ako nakahawak ng computer (Di ako nagsisinungaling, totoo!). At nanginginig pa ako na gamitin yung computer kasi baka masira ko sya! Kaya madalas pag may term paper kami sa school, makinilya (o typewriter) lang ang gamit ko. Ang baon ko noon 50 pesos lang at 40 pesos ang pamasahe. So yung sampung piso pilit kong pinagkakasya sa loob ng isang araw. Minsan fishball at kwek-kwek lang ang kinakain ko makatawid lang sa gutom. Kaya sobrang awang awa ako sa sarili ko noon. Dahil ni minsan hindi ko naranasang maging mayaman, ni minsan hindi ako nakaramdam ng ginhawa sa pag-aaral.

Kaya heto ngayon ako, nagsisikap at pilit na bigyan ng kaginhawahan ang nanay at tatay ko sa abot ng aking makakaya. Aaminin ko kung makasarili ako, siguro mayaman na ako. Pero dahil ayaw kong maranasan ng mga kapatid ko ang hirap na naranasan ko noon. Kaya pinipilit kong mapag-aral sila.Pinilit kong suportahan ang kanilang pag-aaral at kalimutan panandalian ang mga kagustuhan ko sa buhay.

Kaya nga sinagot ko na ang lahat ng gastusin sa pag-aaral ng apat kong kapatid sa kolehiyo. Mahirap pero pilit kong kinaya. Sinsikap kong hindi sila nakaramdam ng kagipitan sa araw ng enrollment, at lalong hindi nila naranasang magbaon na halos pamasahe lang . Pinupursige ko at ipinatitikim sa kanila ang mga hindi ko naranasan noong ako’y nag-aaral pa. Lahat ng gastusin nila sa kanilang pag-aaral ay pilit kong punan, bago lagi ang kanilang mga sapatos at bag kada taon. Binilhan ko rin sila ng LAPTOP para magamit nila sa kanilang pag-aaral. Ayokong maranasan nila ang hirap ko noon para magpasa lang ng mga research at term paper Ayokong problemahin nila ang gastos sa pag-aaral miski ang mga gamit nila sa pag-aaral , ang tanging gusto ko ay mag-aral lang sila. Yun lang.

Nakaka-proud lang na nakakatatlo na akong napagtapos sa pag-aaral. Yung kapatid kong nurse ay nagkapasa sa board exam at nagvovolunteer na sa isang pampublikong ospital. Yung 2 kapatid kong inhinyero at arkitekto ay kapwa nagtatrabaho na rin at tumutulong sa aking mga magulang. At ang isa ko pang kapatid na kumukuha ng nursing ay nasa huling taon na nya sa pag-aaral. At kay gaganda ng mga grades.

Sa tuwing sinasabi nilang “KUYA MARAMING MARAMING SALAMAT”, gusto kong mapaiyak sa sobrang sarap sa pakiramdam. Hindi ko maipaliwanag ang kasiyahan ko. Alam ko sa sarili ko na kahit paaano naging bahagi ako ng tagumpay nila sa buhay. Alam ko sa sarili ko na naging parte ako ng kanilang kinabukasan.

Hindi man ako mayaman, hindi man ako nagkaroon ng maraming pera ngayon. Masaya na ako na makatanggap ng simpleng pasasalamat mula sa mga kapatid na kong labis kong pinagmamalaki. Sapat na sa akin yun! Parang lahat ng pagod, sakripisyo, paghihirap at kalungkutan ko ay talagang sulit na sulit!

Hehehe! Parang ang drama ko ata ngayon ah!

Nga pala heto latest pic namin! Ayaw din nilang magpakashowbiz kaya ganyan ang kuha nila!hahaha!

Ingat!

NI-REJECT AKO NI JOLLIBEE

2010-03-08T06:21:00.000-08:00

Naranasan nyo na bang mareject?Well hindi naman ito tungkol sa pambabasted kaya hindi yun ang ikukuwento ko sa inyo. Basta tungkol pa rin sa reject-reject puwet na yan.

Kung di nyo naitatanong,eh alam nyo bang nagtrabaho ako sa Jollibee?(eh ano naman ngayon??). Okay ganito yan! Dati bibihira ang nakakapasok bilang Service Crew sa Jollibee. Marami silang qualifications at masyado silang mapili.

Ganito, kagagraduate ko lang ng Port Dyir noon. At dahil pangarap kong makapasok sa Jollibee noon, kaya nagkukumarat akong nag-apply, noong nagkaroon sila ng HIRING para sa mga estudyante. Kaya naman binibitbit ko na ang BIO DATA ko.Kailangan daw ng 1X1 piktyur kaya ginupit ko lang yung piktyur ko noong nagfield trip kami sa Manila Zoo. Kaya naman may umekstra pang unggoy sa background. At dinikit ko sya sa pamamagitan ng …..tenen….…kanin.

So heto na nga, nag-apply na ako, binigay ko na yung BIO-DATA ko kay Manong Guard. Iisa isahin daw nya kaming tatawagin.

Manong Guard: Okay nasan si Mr. Drake Kula
.

AKo: Ako po yun (tuwang tuwa pa ako, kala mong nanalo sa raffle)

.
Manong Guard: Ikaw ba yun? naku bata! Mukha ka lang pinabili ng suka ng nanay mo ah! (Tumawa sya, saka ang ibang aplikante)

.
Ako: Eh hindi po! mag-aaplay po talaga ako, saka nabili ko na po yun suka ng nanay kaninang umaga!

.
Manong Guard: Naku totoy!Umuwi ka na lang! Saka may height requirement oh, 5’5 dapat!

Ako: Hindi po! 5’5 po ako!(naiiyak na ako)

Kinuha nya ang ruler nya at sinukat ang height ko.

Manong Guard: Naku,totoy 5’3 ka lang! Bumalik ka na lang kapag TULE ka na!

Ako: Binata na po ako Manong, saka tule na po ako nung grade por pa!Please Manong!!!Please(Namula at namugto ang mata)!

Masyadong masama ang budhi ni Manong at hindi sya naantig sa akin. Binata na kaya ako noon at hindi Totoy! Dahil sabi nya mukha lang daw akong pinabili ng suka saka hindi pa daw ako tule,gustong gusto kong isumbong kay nanay si Manong Guard . Pero dahil "BIG BOY" na ako di ko na sya sinumbong kasi hindi na nga ako bata , Pero ang masasabi ko sa kanya ay …….hindi ko na sya bate!!.

Makalipas ang 2 buwan, hiring uli sila. Kaya naman hindi na rin ako nagpatumpik tumpik pa. Nag-apply uli ako. Pero this time pinaghandaan ko na sya. Naglagay ako ng uling sa may bibig para magmukha akong may bigote tapos sinuot ko din yung sapatos ng kuya dahil may takong yun para umabot ako sa height requirement na 5’5. At higit sa lahat……… nagpatule na rin ako!LOLS! Joke lang…… inayos ko na rin yung BIODATA ko.

Awa ng Dyos ,nakalusot ako kay Manong Guard. At dito nagsimula ang interview ko, pero mukhang talagang ayaw nila sa akin.Nireject na naman nila ako kasi matapos akong interbyuhin narinig ko ang “magic word” na

Interviewer: Okay Mr. Kula, we will call you if you are qualified.

.
Ako: Ha?Ma’am wala naman po akong landline at cellphone ah paano nyo po ako matatawagan?
Interviewer: Ah ganun ba?eh ano ehhhhh

Alam ko sasabihin na nyang “Sorry di ka tanggap”, pero bago pa man nyang sabihin yun.Nagdrama na ako:

Ako: Ma’am parang awa nyo na! Kailangan ko po ng trabaho dahil di na po ako makakapag-aral! Yung ate ko po pumasok na lang pong katulong para lang makatulong. Wala na rin po kaming pagkain,nagdidildil lang po kami ng asin para makain. (sino ba namang di maantig sa mala MMK kong istorya)

Interviewer: Sige na nga (naiyak sya!) punta ka bukas sa Final Interview.

Okay payn, nagdrama lang ako!Dahil kaya pumasok ako ng Jollibee ay para makabili ng………. cellphone. At ang ate ko hindi katulong talaga! Heheh! Kailangang magdrama kasi desperado na ako.

Awa uli ng Dyos nakapasa ako sa Final Interview (ng walang drama-drama hehhee! )Kaya naman tuwang tuwa ako kasi at last makakapasok na rin ako sa Jollibee (Nyemas! taas ng pangarap ko).Okay na sana ang lahat pero bigla uli ako nireject. Bakit? kasi ganito:

Baklang Manager: Okay , Mr. Drake san mo gustong malagay?

.
Ako: Pwede po bang sa Dining na lang po ako? (Dining ang tawag sa mga waiter sa Jollibee)
.

Baklang Manager: Ganun, Mr. Kula, gwapo ang kailangan dun!Gwapo ka ba?(sabay tawa) dun ka na lang sa KITCHEN!!Wag ng ambisosyo! (Tawa uli)

Ako:Opo! (hiyang hiya)

Tinanong pa ako, eh pang KITCHEN lang pala ang pagmumukha ko!Hay! Reject-reject at reject!Pero masasabi ko lang ang taong nirereject nila noon ay ang mismong taong din ginawaran nila ng “BEST CREW” at pinagkatiwalaan nila ng isang buong taon.Katibayan lang na kahit reject ako, hindi ako BASURA!

Sa totoong lang iba ang pakiramdam pag nirereject ka. Lalong masakit kapag nirereject ka dahil sa iyong mga kakulangan. Wala naman taong perpekto di ba? Ang rejection ay pagkabigo din, pero doble lang ang sakit nito nabibigo ka dahil hindi ka lang umabot sa “standards” ng ibang tao.Tinapon ka nila sa madaling salita!

Panuntunan ko sa buhay, ang “rejection” ay hindi dapat maging hadlang para magtagumpay. Kung na-reject ka nila,patunayan mo na hindi ka basura. Pero kung nireject ka nila at nagmukmok ka sa isang tabi, parang pinatunayan mo na rin sa kanila na basura ka nga! Gawin nating motivation ang rejection, Dahil sa pagsuko doon tayo nabibigo pero sa pagpupursige doon tayo nagtatagumpay!

Salamat po!

TALENT SHOWS!!!

2010-03-05T22:58:00.000-08:00

Mayroon na namang trend sa TV ngayon. Kung dati halos parang mabentang hotcake ang mga “REALITY SHOWS” ngayon naman parang mga nagsulputang ukay ukay ang mga “TALENT SHOWS”. Nandyan ang Talentadong Pinoy, Pinoy Extreme Talent, Kahit Sino Pwede, Showtime, Diz ziz it, at Pilipinas Got Talent. Ang dami nga talagang talento ang mga kababayan nating mga Pinoy, ibang klase! Kaya naman medyo napaisip ako ng konti, iniisip ko kung sasali ako sa mga Talent shows na ito, ano kaya ipapakita ko…………… isip…….. isip…….(after 10 minutes)………… Punyemas naman wala akong maisip. Puwet lang ang kaya kong ipakita!

Hindi ako marunong kumanta, syete !!!. Di ko alam kung anong nangyari sa boses ko. Eh myembro ako ng choir noong bata at madalas din akong pakantahin ni Lolo ng “Blue Jeans” sa harap ng mga kumpare nya. Pero ngayon…………… langya naman oh,ang silbi lang ng bibig ko ay panglamon at pangnguya lang!Hays!

Sinubukan ko ding tumugtog ng Keyboard at Piano. Nagkaroon ako ng Piano Lesson tuwing sabado ng hapon, pero hayun …dahil adik na adik ako sa Bioman, Mask Rider Black at Buknoy (ang nagsasalitang bola) eh hindi ako umaaten ng praktis namin. Kaya makalipas ang ilang buwan, lahat ng ng kasabayan ko kay gagaling tumugtog, ako wala. Hays (butong hininga uli)
.
Okay, wala rin akong future sa pagsayaw. Tae naman oh!! Dahil sa aking mahiwang beywang at paa na ubod ng titigas. Parang may sariling buhay ang mga bwisit na beywang at paa na yan. Ayaw makisama at gusto lang nilang umepal. Sinubukan ko naman! pwamis! Kaya noong grade 2 ako, sumali ako sa program ng school namin. At sumali ako sa isang dance number.

Ang sayaw naming ay ICE ICE BABY (okay payn, luma na yan nahahalata ang edad ko! Kayo na fetus!!). Syempre nagpabili ako ng bagong sapatos sa nanay ko. Matagal pa akong naglulupasay sa simbahan (pasikat kumbaga tinapat kong nagsisimba para walang kawala si nanay) para lang ibili nya ako ng SHAIDER shoes na umiilaw ilaw pa.. At epektib naman sya dahil binili nya ako, yun nga lang may kasamang kurot yun na maliliit. at batok na pasimple (syempre nasa loob kaya kami ng simbahan para di halata). Pero okay lang at least may Shaider shoes na ako.

Hayun na nga sumayaw na ako, dahil bago ang aking sapatos nagpakitang gilas ako. Feeling ko nun ang ganda ganda ng sayaw ko. Magkatapos naming magsayaw sa stage, nilapitan ako ng ate kong grade six na noon. Sabi nya “ano bang nangyari sa iyo? Bat nagwawala ka sa stage. Baluga ka ba? Pinagtatawanan ka kaya ng mga kaklase ko!Para ka daw tanga. Kakahiya ka!”.
.
At natauhan ako noong mga araw na yun! Nalaman ko na wala talaga akong future sa pagsasayaw. Kaya hayun simula noon hindi mo na ako mapapasayaw. Kung sumayaw man ako, mukha akong TIMANG!!

Ngayon minamaster ko na ang paglulon ng apoy, habang ngumunguya ng bubog. Ayaw ko ng tumulay sa alambre dahil luma na yan, tutulay na lang ako sa barb wire para astig. Basta bwisit na yan! Wala talaga akong talent. Kaya ang lakas ng insecurities ko pagdating sa talent talent na yan.

Hays (ikatlong butong hininga). Sige okay na ako! Siguro nga hindi naman pwedeng ibigay ng Dyos lahat sa isang tao. Yun nga lang “wala” naman binigay sa akin si Lord kahit isang talent.Hahaha!Joke lang

Eh sabagay naiisip ko, ang lahat naman ay pwedeng pag-aralan. Siguro kung bibigyan ko lang ang time ang sarili ko, matuto rin akong kumanta at sumayaw tulad ng napapanood ko sa mga Talent Shows na yan!

Ganun naman nga talaga eh, ang lahat ng bagay ay pinagsisikapan at pinaghihirapan. Tulad ng talent o kakayahan itoy pinagsisikapan din. Ang lahat ay hindi nakukuha ng bigla bigla, kung gusto kong gumaling kailangan kong pagsumikapan ito. Di pa naman huli ang lahat eh! Baka may isa pang purpose ang bibig ko bukod sa paglamon, baka pwede ko naman itong ipangkanta. At siguro may silbi pa naman ang paa at baywang ko, baka pwede ko iton pagkakitaan pa (mag mamacho dancer ako)

Pero siguro sa ngayon manood muna ako ng mga Talent Shows na ito. Nga pala! Ang galing nito oh! Lalo na yun keyboardist!Partida kulang pa daliri ng keyboardist! (Teka bakit parang nahiya naman ako dun!Kumpleto pa kamay ko ah!)

Heto pa:

Ingat

HAYSKUL LAYP

2010-03-02T01:21:00.000-08:00

High school life, oh my high school life

Ev'ry memory, kay ganda

High school days, oh my high school days

Are exciting, kay saya

High school life, ba't ang high school life

Ay walang kasing saya?

Bakit kung Graduation na'yLuluha kang talaga?

Hindi ba si ate Shawie ang kumanta nyan, nung mga panahong medyo di pa sya nakakalulon ng pakwan at lumulobo na parang siopao ang pisngi.

Siguro kung tatanungin nyo ako kung anong stage sa buhay ko ang aalisin ko, siguro sasabihin ko yung HAYSKUL LAYP, gulat kayo noh, ipapaliwanag ko kung bakit.

Noong hayskul ako, na kung saan nagsisimula akong tubuan ng kung ano anong buhok sa katawan, at pumipiyok piyok ang boses, naranasan ko ang mga ganitong mga bagay;

AKO RAW AY ISANG LATAK

Alam nyo ba yung latak? Impurity sa Ingles. Natatandaan ko nun mayroon kaming “School Play” at ka-partner ko yung kras na kras kong kaklase (greyd por pa lang ako eh pinapantasya ko na sya.) Aba walang kaabog abog ba namang sabihin,

“Alam mo Drake, ikaw lang ang latak sa pamilya mo. Kasi mga kapatid mo gwapo, mapuputi at magaganda, ikaw payatot, maitim saka pangit.” Sabi nyang ganun

Aba medyo nabingi ako sa lakas ng dating ng mga salita nya, kaya pinaulit ko para makuha ko ng maayos baka kasi mali lang ang dinig ko. Kaya inulit nya, aba iyon din ang sinabi may dagdag pa kamo, UNANO daw ako, at di pa sya nasiyahan hinigan pa nya ng komento yung isa ko pang kaklaseng babae.

“ Diba noh, ibang iba ang mukha ni Drake?”

“Ay, Oo nga” (sabay tawa na parang mga mangkukulam)

Noong mga araw na yun gustong gusto kong pagbuhol-buholin at gawing pretzel ang mga lungs at esophagus ng mga kaklase ko na yan sa sobrang inis. Kung may hawak lang akong bolpen nun malamang tinusok ko na ang mga mata nila at ipapagulong ko sa haraninang kulay orange para gawing KWEK KWEK

Basta ang sarap bangasan ng isa ang mukha ng KRAS ko. At batukan ng dalawa yung sidekick nya. Aba sabihin ba naman yun INMAY PEYS.

CADET OFFICER TAE

Naku ngayon ko lang isasambulat ang isang ito, buti na lang at walang nakakakilala sa akin dito. Well di naman sya ganun kahiya hiya, Ganito ang kwento, HELL DAY namin sa COCC. So isang araw ng pagpapahirap para patunayan ang “TEAMWORK” naming mga cadet officer. So dahil kamo ako yung mukhang uto uto. AKo yung kinustaba ng aming Commandant.

Ang sitwasyon: Habang nasa kalagitnaan kami ng aming Drill, Magkukunwari akong sasakit ang tyan at tatae sa damuhan, at para mapatunayan DAW ang aming “Teamwork”, ipapakain ang kunwari kuwariang tae ko (pinagsasama samang kornik, tinapay at puti ng itlog, medyo magaling ang pagkakagawa ng japek na tae, kasi may mais mais pa). At walang magawa ang mga ka-officer ko kundi lasapin at kainin ang aking madilaw dilaw na TAE. Hahahaha!!

Halos isumpa ako ng mga kasamahan ko, pati yung EKS GERLPREN na kasamahan ko rin, halos murahin ako nang pagkalutong lutong.

Okay sana kung hanggang ganun lang ang nangyari, kasi naipaliwanag naman ng Commandant namin sa mga kasamahan ko na paepek lang nya yun. Pero ang hindi ko kinaya eh, nung kinabukasan SUMAMBULAT na parang tae ang chismis, na natae daw ako sa aming Room, at lahat ng nakasalubong ko ang tawag sa akin ay “BOY TAE” sabay tawa ng pagkalakas lakas. Lahat ng kaskulmeyt pag nakikita akokung hindi nandidiri eh tumatawa sa akin na halos lumubo ang sipon.Eh sige nga sino ba naman ang matutuwa sa ganung pangyayari, halos isumpa ko ang buong iskwelahan namin, kasi napahiya ako ng sobra sobra, eh nagbibinata na ako nun, tapos pagtutuksuhin ka ba namang “BOY TAE”.

Talaga namang isinusumpa ko yung pangyayari na iyun.

DAKILANG TALUNAN

PERS DYIR palang ako nun medyo aktibo na ako sa klase, dahil nga medyo lider lideran ako noong elementary at Onor istyudent mula greyd wan hanggang greyd siks, kaya naman pinangarap kong maupo sa aming pinagpipitagang “ ISTYUDENT KAWNSIL” .

KAMPEYNDEY na, at halos lahat na ata ng gimik na pwede kong gawin ay ginawa ko na. Nandyan kumanta ako ng piyok piyok para maaliw ang mga baluga kong kaklase, magpasirko sirko na parang unggong nakasinghot ng acetone o rugby, sumayaw kahit parehong kaliwa ang paa ko at matigas pa sa adobe ang beywang ko,at maubos ang lahat ng kapangyarihan ko para idakdak ang mga plataporma namin(tulad ng pahabain ang oras ng recess, walang pasok tuwing exam day, at pwedeng mangulangot habang recitation, hehehe, joke lang).

Basta lahat lahat ay ginawa ko na makuha ko lang ang boto ng mga hinayupak kong mga kaklase. Pero talagang gusto lang nila akong pagtawanan, kasi hindi naman ako binoto. Ang nakakainis pa eto sasabihin sa iyo

“Congratulation siguradong panalo ka na”

Sasagot naman ako “ Salamat po”.

Pagkatapos malalaman mo na milya milya ang lamang ng kalaban at ikaw ang kulelat. Eh mga plastik pala sila eh. Ang sama pa nyan dadalawa dalawa kaming lumaban ako pa ang natalo.

So unang pagkabigo, iniisip ko nun ,eh baka sa una lang yun, kaya nung nag SEKON DYIR lumaban uli ako, at nangampanya, pero dis taym medyo itinaas ko na yung level ng pangangampanya ko, meaning kumain na ako ng buhay na manok, naglalakad sa baga at tumulay sa alambre.At maraming nagsasabi na dis taym, syur win na daw. Eh medyo pakiramdam ko nga panalo na ako, pero talagang puro kalahi pala ni Hudas ang mga kalsmeyt ko, kasi hayun kulelat uli ako.

Kaya nung kinukuha uli ako noong TERD DYIR para lumaban, eh umaayaw na ako. Syempre kailangan ko namang isalba ang maganda kong pangalan. Pakiramdam ko kasi ginagawa akong UTO-UTO o kaya clown tuwing nangangampanya.

TITSER ENEMINAMBER WAN

Eh komo, nawala na ang gana ko sa pag-aaral, lahat naman ng kagaguhan ay ginawa ko na. Ako ang suki ng pagdadamo at paglilinis ng buong skul namin kasi lagi akong leyt .Hindi na ako nag-aaral, nagnungulakot na lang ako buong maghapon, at iniintay ko na lang mag-bel. Pero sabi nila natural daw ang katalinuhan ko (Naks naman!), kasi kahit bulakbol at di ako nag-aaral eh lagi akong nasa Top Ten (hehehe!!). Ako kasi yung tipong “GUD BOY” ang dating, kahit na daw magpakagago at magpakabulakbol ako sa klase mukha pa rin daw akong uto-uto.Kaya hindi sineseryoso ng mga titser ko ang pagkabulakbol at pagiging leyt ko. Madalas sa akin pa rin inuutos ang pagtitinda ng pulburon at yema, sabay sulat sa “Class Record” ng plus 5 sa bawat pulburon at yemang bibilhin nila.

Ngayon kungtatanungin mo daw ang mga Hays skul titser ko kung ano ang naalala nila sa akin sasabihin nila:

“Ah si Drake, yung batang maliit na nahulog sa sapa at gumulong sa pilapil, whahahhaha” sabay tawa na kita ang wisdom tooth at ang maliit na bituka” iyon ang naalala nila sa akin, hindi ko alam kung bakit, gusto ko sanang sabihin:

“Ma’am ako po yung nanalong Best Presentor sa buong prabins natin, at ako rin po ang pinanlalaban nyo sa mga Quiz Bee at contest, Best in Science po ako Ma’am”

Eh sa dinami-dami rin naman ng mga binigay kong karangalan sa skwelahan namin, ewan ko ba kung bakit yun ang lagi nilang naalala sa akin. Ginagawa na naman akong katatawanan at UTO UTO. Kawawang Drake. Hahahah

Ngayon, medyo kahit papaano eh nagbago na ang lahat, medyo hindi na akong tinatawag na latak, kasi pumusyaw pusyaw na ang kulay ko, tumangkad at gumwapo na (walang pakialamanan blog ko ito!!!), Marami nga ang nagtatanong sa mga nanay at tatay
“ Anak nyo ba ito? bakit mukhang artista” hahahaha, dagdag ko na yun. Joke lang!!
Yung pagiging loser ko naman ay nakatulong para di ako sumuko agad sa buhay, kumbaga minsan kailangan nating maranasang mabigo para magtagumpay,tanggapin ang bawat pagsubok ay hamon para sa ikabubuti at ikakaunlad mo. (Naks may lesson pala!!!)

Yung pagiging Cadet Officer Tae ko naman………………. hayun wala namang naitulong sa buhay ko, hahaha!!Minsan ganyan talaga, may bahagi sa buhay natin na masarap burahin ng eraser o kaya lagyan ng LIKWIDPAPER, pero sabi nga nila kung hindi dahil sa mga kabiguan natin at mga paghihirap natin hindi tayo magtatagumpay. Masasabi ko na yung mga naranasan ko noong hayskul ang naging daan ko para makuha ko kung ano ang meron ako ngayon.
Totoong gusto kong alisin ang yugto nayan sa buhay ko pero ano pa man ang nangyari sa nakaraan ko sisiguraduhin kong hindi sya magiging balakid para sa buhay ko ngayon at sa hinaharap pa. Tandaan “Minsan kailangan natin matikman ang pait bago natin mas lalong manamnam ang tamis ng isang bagay”. Maramdaman nating magiging mababa para kung mapunta ka naman sa mataas marunong tayong abutin at maintindihan ang mga nakakababa sa atin at ituntong ang mga paa natin sa lupa.

Ngayon tinatawanan ko na lang ang lahat ng mga nangyari sa akin noon, alam ko kasi kung hindi dahil sa UTO UTONG DRAKE na yan, hindi siguro lilitaw ang totoong DRAKE ngayon.

Sige po, salamat sa time nyo,

Sebong Naglalakad

2010-02-26T23:16:00.000-08:00

Medyo kahapon halos maduling ako kakatakbo sa loob ng aking kwarto. Wala pa kasi akong nabibiling treadmill kaya inikot ko na lang yung buong kwarto. At habang ginagawa ko yan naalala ko ang karanasan ko dati (***Please insert background music here****)

Mataba ako dati (naks may dati pa!), sabihin nating umabot ang timbang ko sa 90 kilos o 198 pounds. Dahil sa kahiligan kong lumamon ng lumamon, medyo hindi ko napigilan ang sarili kong lumobo. Natatandaan ko pa nun, halos hindi ako makakain ng walang POP Cola 800ml (mahal ang coke kaya okay na yan!) tuwing kakain. Tapos may sarili din akong plato na kasing laki ng palanggana. Magana ako sa paglamon noon, sabihin na nating kahit inaamag na cake kinakain ko pa at mapanis-panis na spaghetti ay pinapatulan ko din.

Medyo nag-double chin din ako nun, at umabot ang waistline ko ng 37inches. Tapos hindi rin ako nagbibrip ng may garter (tange!alam kong lahat ng brief may garter, pero yung malapad na garter ang sinasabi ko), dahil nagbabacon sya dahil sa mga bilbil ko. Tinatawag din ako ng mga kapatid ko na “PATBOY” o patabaing baboy. Tapos minsan pinagtawanan na rin ako ng tatay ko dahil sinabi nyang mukha na raw akong may 3 anak ( 2 lalaki at 1 babae, naks may gender pa!) at mukha din daw akong MANGINGINOM.

Sa ofis naman ang tawag nila sa akin ay “PRINCE CHUBBY”, dahil mukha daw akong matabang bullfrog. Minsan nga pinipisil-pisil nila ang pisngi at braso ko , akala ko nakukyutan sila sa akin pero nagulat ako kasi sumesegway pa sila ng “Naku ang lutong lutong na ng balat mo!Sarap isawsaw sa Mang Tomas” . Gusto ko sanang hambalusin ng aparador ang pagmumukha nya sa sinabi nyang yun.

Nung minsan naman nakikipagkwentuhan ako sa mga babae kong ka-ofismate. Bigla syang lumitanya ng.

Ofismate: Uyyyy, ang ganda ganda naman pala ng LIPS mo

Ako: Tenk u (sabay byutipol eyes)

Ofismate: ang ganda ng lips mo...... sarap lagyan ng mansanas.hahahhaha (sabay tawa na parang demonya)

Eh nagwalkout na ako, kasi syempre may pilings din naman ako.Ano aakala nila sa akin LITSON para lagyan ng mansanas sa bibig? Lakas nilang mang-asar ah!

Pero alam nyo mas lalo akong nasaktan nung minsang nakasalubong ko ang ex-gelpren ko sa TYANGGE:

Ex GF: Hoy. Drake ikaw ba yan?

Ako: Uyyy! Ikaw pala yan! Kamusta na?

Ex GF: Okay naman! Gosh, anong nangyari sa iyo?

Ako: Uh? Bakit di naman ako naaksidente ah?

Ex GF: Ewwww!! Mukha kang “sebong naglalakad” at “Litsong may dalawang paa”

Ako: Sobra ka naman! (napahiya na ako)

Ex GF: Eh totoo naman! (aba galit pa)

Ako:Sori naman dahil tumaba ako, bakit ikaw pa galit dyan?Inaano ka ba ng bilbil ko? (mangiyak-ngiyak na ako)

Medyo umalis na akong bigla, dahil napahiya na ako sa kanya. Masakit kaya yun?kung hindi ko lang dating minamahal yun malamang sinalaksak ko na ngala-ngala nya. Sobrang apekted na apekted ako sa mga sinabi nya.

Pinilit kong kalimutan ang lahat pero nagising ako sa katotohanan nung nag-aaplay ako ng trabaho sa Qatar.Natanggap ako sa trabaho at sobrang impress na impress sa akin yung nagiinterview. Sabi nya sa akin, kailangan ko lang daw ipasa ang Medical Examination at next week week makakaalis na ako. Kaya atat na ata akong pumunta sa Polyclinic at nagpamedical.

Makalipas ang ilang araw bumalik ako para kunin ang resulta. At nagulat ako ng sinabi ng doktor na bumagsak daw ako. Nung tinanong ko kung bakit ako bumagsak, wala syang sinabi kundi “Eh kasi HIGHBLOOD ka dahil sa iyong KATABAAN!!MAGDIET KA NGA” Dumadagundong sa tenga ang pagsasabi nya ng “KATABAAN” at nangaral pa!

Kaya naman sobrang bagsak na bagsak ang moral ko noon. Masyado na nga akong nilalait ng mga tao sa paligid ko, napurnada pa ang trabaho ko sa Qatar. Kaya sinabi ko na sa aking sarili na kailangan ko ng magpapayat.At iyon na nga ang simula.

Hindi na ako nagpatumpik tumpik pa, nag-enroll na ako sa isang GYM malapit sa amin. Halos araw-araw akong naggym (ikukuwento ko minsan dito ang experience ko sa GYM), tapos nagdiet din ako.Hindi na ako uminom ng POP cola, at pinalitan ko na lang ng ICE TEA. Kung dati isang palanggana ako kumain, nung nagdiet ko halos 5 kutsarang kanin lang ang kinakain ko. Kaya naman halos mahilo hilo ako sa ginagawa ko na yun. Pero determinado talaga akong pumayat.

Kaya makalipas ang dalawang buwan, hindi ko inaasahan ang pagbabago sa aking katawan. Nag-loose ako ng 20 pounds within two months at nagkaroon din naman ng masel-masel kahit papaano. Medyo nadagdagan ng konti ang confidence ko sa katawan.

Sa ngayon medyo maintain-maintain na lang. Mahirap pa ring magpigil sa paglamon, pero sa tuwing naiisip ko ang mga panlalait nila sa akin noon, kahit paano ay namomotivate ko.Binago ko talaga ang lifestyle ko dahil dito. Hindi dahil para lang makaiwas sa panlalait kundi para ring maging healthy ako, lalo pat may “history” kami ng hypertension.

Tandaan natin: Ingatan ang kalusugan sapagkat ang kalusugan ay isang kayamanan. (Naks, pang Mr. Pogi ang atake!)

Salamat,

P.S

Para makita nyo ang latest picture ko suot ang tight-fitting spiderman costume (syempre para makita nyo ang bukol este yung porma ng katawan ko). Kayo na ang humusga kung gaano na kalaki ang aking pinayat:

OKAY WAG KA NG ATAT! PINDOT NA!!

WANTED TEXTMATE

2010-02-22T23:42:00.000-08:00

Hindi ba usong uso ang mga textmate-textmate na yan sa atin? Eh di ba halos tadtad ng mga cellphone number ang mga upuan ng bus, CR at kung ano ano pang pwedeng sulatan. At dahil tungkol sa textmate-texmate nay an ang pinag-uusapan natin, may ikukuwento ako sa inyo. Naks

Kwento 1:

Mayroon akong kabarkadang babae na itago natin sa pangalang Me-an. Si Mean medyo isang babaeng mahilig magtextmate, palibhasa naka-unlimited call sya kaya malakas ang loob nyang makipag fonepal/textmate. Dahil maganda ang boses ng barkada ko na yun eh meron syang naging katextmate/fonepal, at itatago natin sa pangalang “Loverboy”. Medyo hindi kasi kagandahan si Mean, kaya naman nahihilig sya pakikipagfonepal/textmate na yan.

So to cut the story short, naisipan nilang mag-EB (eyeball). So heto na, dahil babae si Me-an, nagpasama sya sa akin para meron daw syang bodyguard. Usapan nila magtatagpo sa SM-Cubao (wow sosyal na sosyal), sabi nya sa akin magtago daw ako para hindi isipin ni “Loverboy” eh may kasama sya.

Napag-usapan nila na magre RED sila, para madaling magkakilanlan. So si Mean, suot suot nya ang paborito nyang TSHIRT na Red na may Power Ranger sa gitna este may Winnie the Pooh Character pala. Red kung red ang suot nya, para madali raw syang makilala, pulang pula din ang lips nya at kuntodo make-up din sya (mukha syang nakipagbangasan ng mukha sa hitsura nyang yun). So usapan 3:00PM sa tapat ng Jolibee.

Heto na alas 3:00 na ng hapon, pero wala pa rin si Loverboy. Medyo kinakaba-kabahan pa nga si Me-an eh. Makalipas ang 30 minuto wala pa rin si Loverboy. Kaya duon na ako nagduda, na baka hindi sinipot ni Loverboy si Mean dahil nakita na nya na hindi maganda ito.

Kaya iginala ko na ang aking mata , at may nakita akong 2 lalaking, nagtatawanan sa gilid ng Jolibee. Medyo nagduda ako sa dalawang yun, at ang malakas ang kutob kong isa sa kanila si Loverboy. Kung tatanungin nyo ako kung ano hitsura nila, ang masasabi ko lang ay…………mukha silang TAKURE. (kapal ng mukha nilang indyanin ang barkada ko)

So lumapit na ako sa isa sa dalawang lalaki

AKO: Hoy!!! Ikaw ba si Loverboy?

Lalaki 1: Hello???? Naka RED ba ako?? Tingnan mo nga blung-blue ang suot ko.

AKO: Eh gago ka pala eh paano mo nalamang RED ang dapat mong isuot.

Lalaki 1: huh?? (natuliro ang gago)

Hayun nagtatakbo sa takot ang dalawang kumag, dahil kung hindi pupulutin nila sa sahig ang ngala-ngala at gilagid nila. Pinuntahan ko na si Me-an dahil wala na syang tatagpuin pa. Medyo ayaw pa nga nya eh, pero nung sinabi kong ililibre ko na lang sya sa Greenwich hayun wala ng sabi sabi, sumama na. Eh makaraan ang isang araw hayun umiiyak si Mean dahil di na raw sya tinetext at tinawagan ni Lover boy. Kaya sabi ko manghula na lang uli sya ng number para may bago syang textmate.Hehhe

Kwento 2:

Si Caloy (di tunay na pangalan) isang barkada ko ring mahilig sa textmate. Feeling nya masyado syang ma-appeal kahit alam kong sya lang ang nakakaalam nun. Medyo mahangin at pakiramdam nya eh kamukha nya si Dingdong Dantes, kahit alam naman ng mundo na mukha syang……. tenen.....DOORBELL ( Dingdong rin naman). So heto na nga dahil nga nagkaroon sila ng usapan ng textmate nyang si “Pinky Pink” (hulaan ko peyborit nyang color….RED). Mag-eeyeball sila sa Odyssey Music Store sa SM North Edsa (SM na naman?), usapan nila magsusuot naman sila ng PINK (suggestion yan ni Caloy).

So heto na dumating na kami sa Odyssey ng mga 5:00 PM, pero may napansin ako kay Caloy.

Ako: Tae ka pare, eh di ba pink ang usapan nyo, bakit ka naka Green?

Caloy: Gago ka ba, eh paano kung panget si Pinky, eh di lugi ako!

Ako: eh paano kung maganda, eh naka-green ka naman.

Caloy: Wais to bro, may baon naman akong poloshirt na pink!

Ako: Okay !ikaw na ang matalino!

So heto na alas 5:20 wala pa akong nakikitang nakakapink sa loob ng Odyssey, at para kaming mga shoplifter na tingin ng tingin sa mga tao sa loob. Habang naglalakad lakad kami, may napansin naman akong dalawang babae na bulungan ng bulungan sa may kanto ng Odyssey. Pakiramdam ko sya si Pinky Pink, pero nagulat ako kasi………………… naka-VIOLET sila. Kung itatanong nyo ang hitusra ni Pinky Pink, ang masasabi ko lang ay…… bagay na bagay sila ni Caloy! Pakiramdam din nya maganda sya,kahit alam ng mundo na mukha lang syang nagdedeliryo! hehehe

Nagtataguan silang dalawa, at dahil nakahalata na rin si Caloy na si Pinky Pink ang babaeng nakaViolet, Kinumpirma nya sa pamamagitan ng pagtawag nito. At nung biglang nag-ring ang cellphone ni Pinky Pink, nagtatakbo si Pinky Pink palabas habang tumatawa.(parang mga tanga lang!)

Ako: Ano pre natanso ka no?

Caloy: Oo nga pre buti na lang di ako nag Pink!

Ako: Ganun! (nagkagaguhan na nga sila eh yung kulay ng damit pa ang inisip!hehe)
______________________________
Ngayon syempre ang bawat istorya may moral lesson, kaya ang moral lesson na masasabi ko ay

WAG MAKIKIPAGTEXTMATE,!!

KUNG MAG-EEB MAN KAYO, WAG NG MAGSABI KUNG ANONG KULAY NG DAMIT ANG DAPAT ISUOT!

Yun lamang po!

Maraming salamat!

BROWNOUT

2010-02-20T00:59:00.000-08:00

Medyo nakakaalarma na pala ang “El Nino” sa atin sa Pilipinas. Ito yung tagtuyot na tinatawag, at bakit El Nino, ang tawag dyan? Ewan ko, di ko alam, baka trip lang nilang yun ang pangalan nya!Joke lang! “El Nino” daw dahil kalimitang tuwing panahon ng kapaskuhan nangyayari ang abnormal na pagbabago ng panahon na yan!

Medyo may krisis tayo sa kuryente at tubig ngayon. Medyo paubos na raw kasi ang tubig sa Angat Dam, ang ikatlong pinakamalaking Dam sa Pilipinas na pinagkukunan natin ng kuryente at tubig. Ngayon, kung itatanong nyo kung ano ang una at ikalawang pinakamalaking dam, hindi ko alam! Wag ako ang tanungin nyo dahil hindi ako si WIKIPEDIA, okay! Basta kailangan nating magtipid sa paggamit ng tubig at kuryente dahil sa pangyayaring ito.

.
Natatandaan ko noong panahon ni Pangulong Aquino, medyo umutot lang ang daga, brownout na! Bibihira tuloy akong makapanood noon ng “Batibot” at “Mara Clara” dahil sa brownout na yan. Kaya pinagtyatyagaan ko na lang panoorin ang “Kapwa ko Mahal ko” na pinapalabas tuwing umaga (basta may mapanood lang okay na). Ginawa na lang din naming aparador ang aming ref, dahil sinira din ng brownout na yan! Pakiramdam mo rin ay nakajackpot ka kapag nakabili ka ng yelo sa kapitbahay mo! Bubwisitin ka lang din na bakit tuwing gabi saka walang kuryente? Kung kelan kailangan mo ng ilaw at bentilador saka pa nagbobrown out. At ang ilaw noon ay isang malaking pandispley lang.

Dahil nga bata pa ako noon, okay lang sa akin na walang kuryente. Basta naglalaro lang ako sa labas ng patintero at taguan pung, tapos gumagawa ng aso, kuneho at ibon mula sa mga anino ng mga nanlilimahid na kamay at nakikipagtakutan sa mga kalaro kong mga mukhang BANGKA. Dahil walang TV ,puro laro ang inaatupag namin noon habang ang mga matatanda naman ay nakikisali din paminsan –minsan, nanghihinguto sa ulo ng may ulo, at nakikipagkwentuhan (ng buhay ng may buhay)

At kapag nagkailaw na,kumakanta pa nga kami ng sabay sabay ng “MAY KURYENTE NA! MAY KURYENTE NA!”. Tapos nakikipagpatayan rin ako sa aking mga kapatid para lang maka-ihip ng kandila ,habang kumanta rin ng Happy Birthday to you (ng nakapikit pa para magwish) . Sabog ang ilong nila kung inunahan akong umihip ng kandila.

Sabay sabay din kaming kumain noon tuwing hapunan dahil kailangan magtipid sa kandila. Para ka ring nasa isang mahahaling restaurant kumbaga “dinner with candlelight “ SOSYAL! Kahit ang kinakain nyo lang ay tinapa nagmumukhang lapu-lapu yun dahil nga madilim. Masarap ang kwentuhan at masarap din ang kainan.Tapos maaga din matulog ang mga tao noon, at nakakabingi na rin ang katahimikan sa labas. Kaya medyo mahimbing talaga ang tulog mo.

Noong maupo si Presidente Ramos, medyo nasolusyunan ang problema natin sa kuryente. At simula rin noon, bibihira na rin magkaroon ng brownout. Pero ito rin ang simula, na naging sobrang nakadepende na ang mga Pilipino sa kuryente. Kung mapansin nyo, bibihira na rin ang mga batang naglalaro tuwing gabi, dahil masyado silang nakatutok sa TV, naglalaro ng PSP at online games. Medyo hindi na nga nila alam ang mga larong Pilipino eh dahil nauubos na ang panahon nila sa mga de-kuryenteng larong ito.

Bibihira na rin magkasama sama ang Pamilyang Pilipino sa hapagkainan, dahil nga nahuhumaling sa pagtetext, panood ng tv, pagcocomputer at kung ano ano pa. Dahil hindi na nila kailangang magsamasama para sa ilaw ng kandila.

Hindi na rin maaga matulog ang tao kundi mag-uumaga na kung sila ay matulog, dahil yung iba nagvivideoke pa,kagagaling lang sa mga party, tapos yung iba nakikinig pa ng radyo (na kala mong galit sa volume), tapos yung iba busing –busy kaka chat, facebook ,farmville at friendster (may friendster pa ba?). Para silang mga autistic at mongoloid na may sariling mundo.

Alam nyo kung tutuusin simple lang naman ang buhay noon eh, binago lang ng mga de-kuryenteng gamit ngayon.Kaya nga heto, nauubusan na tayo ng kuryente ngdahil masyado nating inaabuso ito. Halos nawawala na rin ang oras natin sa ating pamilya at pakikisalamuha sa tao , mas malaki pa ang ginugugol nating oras sa ating mga cellphone, mp3 players, computer at telebisyon. Oo nga’t pinapagaan nito ang ating buhay pero binabago naman nito ang paraan ng ating pamumuhay.

Nakakatakot din na isang araw mawalan na lang tayo ng kuryente, pero tayo naman kasi ang may kasalanan nito dahil masyado nating idinepende ang ating buhay sa kuryente.Kaya ngayong nagkakaroon ng krisis, pakiramdam natin malalaki ang mawawala sa buhay natin.

.
Huwag nating abusihin ang isang bagay na alam nating may katapusan at hangganan din. Kaya maiging huwag nating idepende ang buhay natin sa mga bagay na ito. Maraming mga bagay ang ating nawawalang bahala dahil sa mga ito at marami din ang nakokompromiso dahil din ito.

Kung ikokonekta ko ang usaping kuryente sa buhay ng tao ang masasabi ko ay

“Minsan maiisip natin na bakit hindi na lang tayo bumalik sa pagiging SIMPLE, dahil minsan sa paghahangad nating mapagaan ang ating buhay mas ginagawa pa pala natin itong KUMPLIKADO. Bakit hindi lang tayo bumalik sa BASIC,dahil ang akala nating nagpapadali sa ating buhay yun pala ang nagpapaHIRAP sa atin?Kung minsan nakakalimutan natin kung ANO ANG BUHAY dahil mas pinapahalagahan natin kung PAANO MABUHAY ”

Yun lamang po at paalala : MAGTIPID NG KURYENTE AT TUBIG

Salamat po!

Hindi ito isang blog, pero tungkol ito sa blog

2010-02-17T01:41:00.000-08:00

Ang internet ay ibang mundo, masyadong malawak at masyadong malaki. Pwede kang maging sino dito, pwede kang maging ano dito. Kaya nga madalas naglalagay tayo ng kanya-kanyang mga maskara para sa mga pansarili nating kadahilanan.

Alam nyo maraming mga blogger ang nagtatago sa ibat-ibang maskara. Marami sa kanila ang nag-iiba ng karakter at nagagawa nilang ibahin ang kanilang mga personalidad. Sa mundo ng internet, pwede nilang buuin ang katauhang gustong gusto nilang maging sila. Sa internet nila nagagawa ang mga bagay na hindi nila nagagawa sa totoong buhay.

Marami na rin naman akong nakilalang mga bloggers na ikinagulat ko sapagkat hindi sila ang inaakala kong sila. Kakaiba ang kanilang katauhan sa kanilang blog at iba din ang katauhan nila sa totoong buhay. Tulad ng isang blogger na nakilala ko akala ko isa yang napakamalulungkuting tao, pero ang totoo isa pala syang masiyahing tao. Yung isang blogger na akala ko ubod nya ng warfreak pero isa pala syang madiplomasyang tao sa toong buhay. Yung isang blogger akala ko napakamasiyahing tao yun pala isa syang “loner” at malulungkuting tao.

May kanya-kanya tayong kadahilanan, may kanya-kaya din tayong rason kung bakit natin iniiba ang personalidad natin sa blog natin. Ako, kung tatanungin nyo ako kung ganito rin ba ako sa totoong buhay?Ang sasabihin ko “HINDI” ,at pinili ko yun.Pinili kong ipakilala sa buong mundo kung sino talaga si DRAKE na blogger, at hindi kung sino si Drake sa tunay na buhay.

Kagustuhan kong ipahayag ang mga bagay na hindi ko kayang sabihin sa totoong buhay. Sarili ko ring kapasyahan na ikuwento ang mga bagay na hindi ko kayang ikwento sa ibang tao. Ito ang kwartong nilikha ko sa mundo ng internet at ito rin ang kwartong gusto kong ipakita sa mundo.
.

Hindi ako naglalagay ng piktyur, dahil masyado maraming bagay na ang naikuwento ko sa blog na ito at kalabisan para sa akin kung ipagsisigawan ko pa sa mundo ang aking hitsura o mukha. May mga bagay na kailangan protektahan para hindi ka mahusgahan o pag-isipan ng masama,tulad ng mga nakikita natin sa TV nilaglagyan ng itim ang kanilang mata para itago ang kanilang identidad sa publiko. NAKILALA nyo ako bilang si Drake sa likod ng aking mga kwento, at hindi na kailangan pang MAKITA si Drake sa likod ng mga mga kwento ito.

Tulad ng mga artista may kanya-kanya role sa TV at pelikula,pero maraming manonood ang hindi kayang ihiwalay ang role ng isang artista sa toong buhay ng isang artista. Kaya nga kung isa kang magaling na kontrabida sa telebisyon malamang maraming galit na tao sa iyo kahit wala ka namang ginagawa sa kanila at kahit alam mong tapos na ang palabas. Sa blogging din ganun, may mga role ka gusto mong gampanan, may mga katauhan kang gusto mong maging, at may mga bagay nais mong gawin. At para maiwasan mo ang pag-uugnay nit,o sa totoo mong buhay at iiwas ang sarili sa panghuhusga lalo na sa mga taong hindi ka personal na kilala, protektahan mo ang iyong sarili.

Oo alam kong maraming mga blogger naman ang hinahayaan nilang ipakita sa kanilang mambabasa ang kanilang tunay na sarili at identidad. Kagustuhan nila iyo at sariling desisyon nila yun ang ipahayag sa publiko ang sarili nilang buhay, kaya nga dapat itong igalang. Subalit tandaan din natin hindi naman ibig sabihin na kapag hindi mo pinapakita ang iyong tunay na sarili at personalidad, ay hindi na dapat ito igalang. Kagustuhan at sariling desisyon din nila iyon, may kanya kanya silang kadihalanan at rason. Hindi mo na kailangan malaman ang mga dahilan na ito ang tanging kailangan mong gawin ay igalang at irespeto.

Minsan ang sarap alamin ang tunay na mukha sa likod ng maskara. Nakakadadag sa “excitement” mo ang pagtuklas sa misteryong bumabalot dito. Kakaiba rin ang pakiramdam mo kapag may nakikita kang regalo ,masyadong malikot ang imahinasyon mo tungkol sa nilalaman nito ,kaya ganun na lang ang kagustuhan mong buksan ito.

Subalit kapag nabunyag na ang mukha sa likod ng maskara, baka bigla kang manlumo sa iyong natuklasan. Kapag nalaman mo na ang katotohanan sa likod ng mga misteryo, baka sa isang iglap nawawala na ang excitement na nararamdaman mo. At kapag nabuksan mo na ang regalo at iba ito sa inaasahan mo baka bigla mo na lang itong itapon at umalis na lang.

At doon ka magsisisi, na sana hindi mo na nakita ang mukha sa likod ng maskara para hindi ka nanlumo. Na sana hindi mo na inalam ang misteryo para lagi kang maeexcite sa paglutas ng misteryong ito . sana hinayaan mo na lang ang sarili mong paliparin ng iyong imahinasyon ng mga bagay sa loob ng regalo para mas makaramdam ka ng kasiyahan sa pag-aantay na buksan ang reaglong ito. At sana hinayaan na lang dapat ang isang bagay at huwag ipilit ang kagustuhan mo, disin sana’y hanggang ngayon naeenjoy mo pa ang mga pakiramdam na ito.

Sa blog, hindi mahaga kung ano sya at kung sino sya bilang blogger. Mas mahalaga kung ano ang sinusulat nya at kung ano ang nakukuha mo sa pagsusulat nya. Back tayo sa basic, ika nga!

Masarap magblog at may kanya-kanya tayong dahilan kung bakit tayo nagboblog! Ang layunin ng blog ay para ipahayag ang nasa loob mo, opinion, karanasan, ideya at kung ano ano pa.Nasa atin din kung ano ang gusto nating maging katauhan sa nilikha nating blog. At tayo pa rin ang magdedesisyon ang kung ano ang gusto nating isulat dito. Gawin natin ang gusto natin sa ating blog, dahil dito lang tayo nagiging malaya at nagiging masaya. Kung sa totoong buhay ay nahaharang tayo ng mga limitasyon natin , dito sa mundong ginawa mo sa iyong blog wala kang limitasyon.

Kaya ienjoy mo lang ang pagboblog !

IKAW BAKIT KA NAGBOBLOG?

.
Yun lamang po at maraming salamat.

ILIKSYUN!!!

2010-02-14T23:54:00.000-08:00

Eleksyon na naman, at tyak marami na namang mga pulitikong nag-fe-feeling artista, singer, dancer at tagaperya. Marami na namang Pilipino ang kikita ngayong panahon na ito, dahil sa mga pinapagawang sombrero, Tshirt, kalendaryo, mug at kung ano ano pang mga give aways (minsan pati condom may nakalagay na VOTE FOR *Name of the Politician*). Sabi nga ng mga ekonomista, eh gaganda ang takbo ng ekonomiya natin dahil lalabas ang pera ng mga Pulitikong ito. Wow parang pasko lang ah!

Medyo magtataka nga ako dahil halos magkada-ubos ubos ang mga pera ng mga pulitikong ito para lang mananalo o maluklok sa pwesto . Eh alam nyo ba kung magkano ang sweldo ng mga opisyal na ito bawat buwan:

Mayor : P25,000 plus

Governor: P35,000 plus

Congressman: P40,000 plus

President: P60,000 plus

Yung “PLUS” ay KURAKOT na tinatawag,kaya maaring plus 2 million,plus 3 million depende yan sa tigas ng pagmumukha ng mga pulitikong gustong bumawi sa puhunan nya sa eleksyon. Kaya pwede na rin pala!

“Politics is a dirty business “, ika nga! Eh puro siraan ang mga maririnig mo kabi-kabilaan. Medyo nahulog nga yung sipon ko nung sinabi ni Sen. Mirriam Defensor sa mga kalaban nya sa pulitika

“MUKHA SILANG MGA BUTIKE!!” (okay payn sya lang ang maganda at kamukha nya si Megan Fox).

Nung minsan naman tinanong si Sen. Jamby Madrigal sa isang Presidential Forum kung magkano ang presyo ng galungong. Natameme sya at tila natinik dahil di nya alam ang presyo nito (Di ba dapat alam nya yun kasi public servant sya eh!). Eh tanungin mo ang presyo ng “steak” alam nya yun!pwamis!

Tapos galit na galit din sya sa mga pulitikong may mga kasamang artista ngayon, eh di ba kaya nga s'yang nanalong Senador noon ay dahil kay Judy Ann Santos. Dahil akala ng mga tao ay magkapatid sila ........ dahil mukha silang pinagbiyak na putok este monay pala.

Nung minsan namang tinanong ko yung tita ko kung sino ang iboboto nya sa eleksyon, sabi nya sa akin:

"Iboboto ko si Manny Villar dahil idol ko si Willie, at ayoko ko kay Nonoy, dahil kapatid nya si Kris! At ayaw ko kay Kris dahil kerengkeng sya at tabingi ang ilong nya!!”

Buwal ako sa Tita ko nung marinig ko yun, dahil hindi nya iboboto si Nonoy dahil tabinge ang ilong ni Kris!Ano naman ang kinilaman ng tabingeng ilong ni Kris sa kapalaran ni Nonoy?? Adik ka tita!!

Tapos naman yung mga nanalong Governor ng Bulacan, Pampanga at Isabela, eh hindi naman daw talaga sila ang totoong nanalo kaya pinapababa sila sa pwesto. Ang gulo di ba?! Pero di ba mag-eeleksyon na at matatapos na rin ang termino nila kaya para saan pa yang mga kapuwitan na yan. (Grabe, parang lang silang mga nakasinghot ng dahon ng kamoteng kahoy)

Hindi kaya nakakabuwang talaga ang pulitika, at malaki ang kinakalaman nito sa kautakan ng bawat tao? (living proofs: Merriam at Tita kong galit sa tabinging ilong ni Kris)

Alam nyo magulo talaga ang pulitika sa ating bansa. At alam ko yan dahil nagtrabaho ako sa Munisipyo dati. Alam ko din ang mga mababahong lihim ng mga pulitiko sa atin. Kumbaga kung pabahuan ang labanan, talo nila ang baho ng nabubulok na bagoong na nakababad sa tae tapos nakulob sa garapon ng mayonnaise sa loob ng 5 taon. Ganun ang baho nila!! (Ewwww, you’re so gross drake!!! So bantot naman nun!Ewwww).

Naalala ko tuloy sinabi ni Cardinal Rosales noon sa isang homilya nya sa Simbahan na huwag natin isisi sa ibang tao kung bakit ganito kapangit at kadumi ang nangyayari sa ating kapaligiran. Dahil bawat isa sa atin ay naging bahagi kung bakit ganito ang nangyayari sa atin. Bawat isa sa atin ay may kontribusyon sa takbo ng pulitika sa atin. Kaya kaysa magturuan kung sino ang may sala mas maiging gumawa ng mga hakbang para sa ikagaganda at ikabubuti nito at ng kapwa natin.

Sana ito na nga ang pagkakataon nating mabago ang kapaligiran o ang bansa natin. Mahirap pa ring umasa at mahirap pa ring mangarap. Pero mas mahirap naman na wala tayong gagawin para mabago ito di ba?Huwag tayong sumunod na lang sa agos ng pusaling kinabibilangan natin. Kaya maging maingat tayo sa iboboto natin, maging mapili tayokung sino ang bibigyan natin ng manibela para paandarin ang naghihingalong bansa natin. Hindi man para sa atin kundi para na lang sa mga anak natin at apo.

Yun lang mga kautak at maraming salamat sa inyo (Ano kamusta ang putukan pagkatapos ng Valentines Day este ng Chinese New Year pala??)

Ingat

KONG HEI FAT CHOI TABATCHOY!!

2010-02-13T00:25:00.000-08:00

Wow! Chinese New Year na naman! Medyo namimiss ko tuloy yang TIKOY, HOPIA (Eng bee ten lang ang kinakain ko), at mga MOONCAKES. At akalain mong saktong sakto pa sa Valetines Day ang Chinese New Year. At dahil magkasabay ang dalawang okasyon na yan, tyak napakaswerte mo kung magsusuot ka ng panty o brief na kulay RED. Alam nyo ba na ang kulay pula, ay kulay na nakaka-L (libog). Ayon yan sa mga scientist na mae-el na aking natsismisan nung isang araw. Totoo yan pwamis!

Okay back tayo sa Chinese New Year, kung hindi nyo naitatanong eh , isinilang ako sa Year of the Dog. At ayon sa aking nabasa ang mga isinilang sa “Year of the Dog” ay mga mukhang aso este mga “loyal” daw. Okay kapani-paniwala naman yang katangian na yan dahil nga …ehem… loyal ako. Kaya kung pagbabasehan ang mga katangian ng tao ayon sa katangian ng hayuppppppp (may poot??) na sumisimbulo ng taon ng kapanangakan nila, marahil ganito yun

YEAR OF THE….

Dragon- Mainit ang bunganga (madaldal), magagalitin (dragon nga eh), at mukhang hito (dahil may bigote)

Horse – sila yung mga bayolente (dahil laging naninipa), mga mahihilig sa sports ( lalo na sa track and field) at mae-EL (totoy mola ikaw ba yan?)

Monkey- mga mandurugas ( lagi kasing nangdedenggoy), matatalino (matalino man ang matsing, matsing pa rin), at palabiro (monkey monkey Anabel, Anabel!!).Kumokorni ka na naman.

Pig – Mga mahihilig sa pagkain (pinagandang salita sa word na “masisiba”), mga makakalat (baboy nga eh), at ubod na babait na tao (pambawi lang!hayan pinuri ko na kayo ha! Kwits na tayo)

OX (parang kalabaw yan di ba?)- mga masisipag (naks ganda ng umpisa), matyatyaga (heto pa uli) at mahihilig sa Marijuana ( eh di ba mahihilig ang OX sa damo? Ang mais ko grabe)

Rabbit- tulad ng horse maee-EL din sila (di na kailangan ng proof), mga kyut sila at malalambing (yung mukhang uto-uto lang) at sila ang mga taong malalaki ang….. IPIN sa gitna.

Rat – mga poor (joke lang), mga matatalino din (yung TUSO ba!), at mga maliliksi

Rooster – sila yung mga maagap ( laging nauuna sa bilihinan ng NFA rice), mga madadaldal (putak ng putak) at mga matatapang (lagi kasing pinangsasabong)

Sheep – Mga mababait na tao ( naks, parang tunay), mga tahimik (kahit hipuan mo di yan iimik), at hindi gaanong mga pakialamero/pakialamera (basta mind your own business ika nga)

Snake- Ayokong magsabi ng kung ano ano dyan dahil hindi magaganda ang naiisip ko!Pero ang magandang katangian nila ay ano….. basta.. ano… basta…. Basta!

Tiger (taon ngayon yan) – mga matatapang (mala tigre nga eh), mga malalambing pero pag nagalit lagot ka, at higit sa lahat…… mahilig sa damit na kulay orange. Sanggang dikit sila ng susunod na taon na sasabihin ko kaya maswerte yun......

Dog (Year ko ito) - Loyal, mabait, kyut, mapagkakatiwalaan, at wala akong maisip na panget tungkol sa kanya (bakit ba year ko ito at blog ko ito!walang pakialamanan! Kung may reklamo ka pumunta ka sa presinto o gumawa ka ng sarili mong blog at purihin mo ng purihin ang sarili mo!okay!)

Oo nga pala mga kautak, wag nyong masyadong seryosohin ang sinabi ko sa itaas. Biro lang naman yan! Pero kung nagagalit ka sa mga sinabi ko sa itaas at masyado kang apekted dyan........ ang masasabi ko lang ay .................

"Hoy!!!!!huwag kang ngang BITTER dyan dahil hindi ko kasalanan kung bakit wala ka Balentayms ngayon. Kaya wag kang magalit sa akin at huwag din ako ang pagdiskitahan mo."

Ngayon kung hindi mo naman ugali yung nasa itaas, at magaganda pala ang katangian mo talaga ! okay payn….. .....ikaw na ang perpekto!! Ikaw na ang peyborit son/daughter ni Papa Jesas.

Alam nyo mga kautak medyo nagtataka lang ako kasi bakit walang Year of the Elephant, Year of Zebra at Year of the Giraffe (ito ang tamang pagbigkas nyan. JI-RAP-PI). Bakit kaya napili yang mga animal na yan na nasa itaas? Ano kayang kwalipikasyon ng mga Chinese Astrologer na ito para mapasama dito?At bakit hindi nila sinama ang peyborit animale ko! Bakit kaya??Wala lang! naitanong ko lang naman!Masama??

Yun lang mga kautak HAPPY VALENTINES DAY AT KONG HEI FAT CHOI!!!!

Ingat lagi,

KORNI MO!

2010-02-11T00:13:00.000-08:00

Okay in charge na ngayon ako, si Drake na ito at hindi na si Doc.Leng. Okay payn ,alam kong korni sya! At natatawa ako sa kakornihan ni Doc Leng dahil para lang akong nanonood ng pelikula ni Dolphy noon na sinasabuyan ng ihi ang mga extra at binabambo ng dyaryo si Panchito.

Sa totoo lang, takot ako sa mga “Clown” noong bata pa ako. Hindi ko nga alam kung bakit sya ang mascot ng “Mc Donald” dahil mukha syang MANDURUGAS. Hindi sya nakakatuwa at hindi sya nakakatawa, basta nakakatakot ang pagmumukha nya.

Tuloy ubod ng daming umiiyak na bata tuwing may clown sa children’s party. Dahil pakiramdam nila kakainin sila ng ubod laki nyang bunganga (syempre make-up lang yun) at iilaw ang ilong nilang kulay RED.

Kaya nga nilagnat ako noong grade three pa ako , noong minsang umaten ako sa birthday party ni Shiela (yung kaklase kong mukhang patatas). Epal kasi yang si Shiela, lakas mambuska. So hayun nga umaten ako sa birthday nya dahil gusto kong kumain ng hotdog in stick, pasta na may ketchup (nagpapanggap na spaghetti), at super dirty ice cream ( as in kumakatas ang kamay ni manong sa ice cream) .

Nag-iisip na rin ako ng taktika noon kung paano ko babasagin ang palayok at paano ko makukuha ang trak-trakan sa “pabitin” ni Shiela. Nagpapapraktis na rin ako noon kung paano ko mapapahaba ang salitang “HAPI BERTDEY SHIELLLLAAAAAAAAAAAAAAAAAAA” . Ika nga Kariran kung kariran at buwis-buhay na ito!

Habang nag-iisip isip ng taktika at pasimpleng nagpaparaktis ng “Hapi bertdey Shiela”, bigla akong hinila ni Shiela at idinukdok ang pagmumukha ko sa Clown na nakatago sa may pinto. (alam ko kinuntsaba nya yung clown).

Nagulat ako sa nakita ko!Nandidilat ang mata ni Manong Clown, tapos puting puti pa ang mukha nya dahil sa Chinchansu (korni). Kaya naman sobrang takot na takot ako noon, at nagtatakbo ako sa Ate kong nagpapapraktis din ng “Hapi Bertdey Shiela” (pokus na pokus pa sya noon habang bumubulong bulong na kita ang litid sa leeg).
.

Tawa ng tawa ang mukhang patatas na si Shiela, habang ako naman ay mukhang lalagnatin na sa takot. Hindi ako sumali sa mga palaro dahil sa takot.Nakuha ni Apeng (yung kaklase kong mukhang pusa naman) yung trak-trakan na pinapangarap ko at si ate naman ang nanalo sa pahabaan ng “hapi bertdey Shiela” .Nakakuha sya ng isang kahong Pretzel at isang supot na Bazooka Bubble Gum na isang buwan nya atang nginuya (at di sya namigay ang bwisit).

Heto ang piktyur ko noong bertdey ni Shiela (suot ko pa ang maswerteng party hat na kulay red)

<------ Pamatay sa bangs! (bangs kung bangs)

Galit na galit ako kay Shiela, dahil mukhang pinagplanuhan nya yun. Doon din nagsimula ang takot ko sa Clown. Mula noon, hindi na ako pumupunta sa party kapag may clown akong nakita, umuuwi na agad ako. Nagpapabalot na lang ako ng handa sa ate kong tirador ng “birthday party”.
.

Ngayon na lang noong lumaki at nagka-isip na ako (ng konti) eh saka ko lang naunawaan ang lahat. Maari ngang nakakakatawa ang mga clown at maari ring nakakatakot sya. Pero ang layunin talaga nila ay magpasiya ng tao. Kaya may clown at kaya sila nasa Birthday party. Pero ibat- ibang bata, iba iba din ang pagtanggap nila sa clown.
.
Okay bakit ko nabanggit itong Clown? Wala lang gusto ko lang din sabihin na hindi lahat ng nakakatawa sa akin ay nakakatawa sa iba. Kumbaga sa clown hindi lahat ng bata ay natutuwa sa kanya, yung ibang bata natatakot sa kanya. Kaya kung ang kagandahan ay depende sa tumitingin. Ang “humor” ay depende din sa taong nanonood, nakikinig o bumabasa nito. Ika nga ni pareng wiki: .
.
“The question of whether or not something is humorous is a matter of personal taste”

Ako madalas korni talaga ako, madalas din pilit ang patawa ko. Pero ano pa man yun masaya ako kasi may mga taong napapasaya ng mga kwento ko. Okay na ako, kahit di kayo humagalpak sa tawa, o umutot sa sobra katuwaan, o lumabas ang utak nyo sa laki ng pagtawa nyo. Masaya na akong ngumiti kayo dahil sa kakornihan ko. Hahaha!

Iba-iba ang tao, magkakaiba din ang lebel ng kanilang kasiyahan. Marami sa atin ang mababaw, marami rin sa atin ang kahit kumain ka pa ng apoy habang tumutugtog ng plawta eh hindi mo man lang mapapangiti. Pero ano pa man yun, nasa kanilang paghuhusga kung ano ang nakakatawa at kung ano ang hindi. Maigsi lang ang buhay, tumawa ka lang at maging masaya.Hindi mo na kailangan mag-isip o humanap pa ng rason para tumawa .Basta tumawa kung natatawa ka talaga , dahil libre naman ito at walang bayad.

Mga kautak gusto kong iwanan sa inyo ang linyang ito:

“A sense of humor... is needed armor. Joy in one's heart and some laughter on one's lips is a sign that the person down deep has a pretty good grasp of life" - Clifton Paul Fadiman

Ingat,

ITANONG MO KAY DOC. LENG

2010-02-08T01:57:00.000-08:00

Dahil malapit na ang BALENTAYMS DEY,syempre usaping puso ang pag-uusapan natin. Dahil medyo allergic ang iba sa aking pagkaseryoso mode eh medyo “PA-COOL” muna ako! Kaya ibinabalik ko ang aking isa pang katauhan si………..tenen……………… DOC. LENG (pangalan palang baduy na baduy na!Tae!).

DOC LENG: Magandang umaga/Tanghali/Gabi (wateber) sa inyong lahat, at narito na naman po tayo sa ating palatuntunang………………… ITANONG MO KAY DOC.LENG (Tae ang korni talaga).

Okay bukas uli ang linya ng telepono para sa mga may problema sa usaping puso dahil malapit na ang araw ng mga puso.

KRINGGGGGGGGGG ( aba’y kay bilis namang magring)

Caller 1: Doc, may problema po ako ngayon, kasi po iniwan ako ng boypren ko at pinagpalit ako sa iba. Ano po ba ang gagawin ko para mapabalik sya sa aking piling ? (singhot uhog, singa panyo )

DOC LENG: Iha !ang isang taong umalis na, tyak magfefeeling importante yun kung pipilitin bumalik sya sa piling mo. Baka lumaki ang ulo nya at isiping kamukha nya si Brad Pitt (Kapal ng mukha nya) .Kapag lagi mong pinipilit ang isang tao sa isang bagay laging NAGPAPAKAPAMPAM at lalong MAGEEPAL yan(Tae sya!) Kaya kung ako sa iyo, hayaan mo na lang sya. Kung ang pusa nga kahit iligaw mo nakakabalik pa sa bahay eh yung boyfriend mo pa kaya. Kaya babalik yan kung gusto nyang bumalik .Nasa iyo rin kung gusto mo syang tanggapin o hindi, pero kung ako sa iyo gagawin ko na lang SIOPAO yang boypren mo!!Yun lang IHA!

Caller1: Salamat po Doc, at Doc hindi po ako IHA, IHO po ako!

DOC LENG: Okay payn!Madali akong kausap

KURINGGGGGGGGGGG ( naks may second caller na!)

Caller2: Doc, pwede po bang magtanong?

DOC LENG: Eh nagtatanong ka na kaya, Adik ka ba? Sige ano tanong mo IHO?IHA? (nanigurado)

Caller2: IHO po! Ano po ba ang mabisang paraan para magustuhan ako ng mga babae?

DOC LENG: Okay ganito yan, gwapo ka ba?kung hindi ka gwapo, magpakyut ka! Kung hindi ka kyut magpacharming ka!Kung hindi ka charming, maging mabait ka! Kung hindi ka mabait, maging respansable ka. Kung hindi ka responsable……………………………………….magpatawa ka na lang! basta magpatawa ka, kahit hindi ka nakakatawa basta magpapatawa ka!Pleaseeee!

Caller2: Sige po Doc, magpapatawa na lang ako tutal kalbo naman po ako.

DOC LENG: Tsk tsk tsk KORNI , (Lord have mercy!) Next caller please……..

KURIRINNGGGGGGGGG

Caller3: Doc, paano mo malalaman kung inlab ka?

DOC LENG: Ganito, inlab ka kung sakaling iipunin nya sa kamay ang utot nya sabay iipapaamoy sa iyo at sasagot kang “ANG SWEET mo naman”. Inlab ka nun! Kung sakaling dumighay sya ng ubod ng lakas habang nakaharap sa iyo pagkatapos kumain at sasagot ka ng “HAY ang kyut naman ng SOUNDS!”, Inlab ka nun. Kung sakaling mangulangot sya at pinitik sa iyo ang binilot na kulangot at sa sasagot kang “ Ikaw ang lambing lambing mo sa akin!!” Inlab ka nun. At kung sakaling minumura ka na at sinasaktan ka nya…… hindi na lab yun!Kamartiran na yun! At masyado na syang abusado!Kaya wag kang masyado paabuso! (Tampalin mo sa nguso para magtanda!)

Caller3: Tenks Doc,palagay ko inlab nga ako!

DOC LENG Bakit naman?

Caller3: Dahil lahat yan ginagawa ng boypren ko sa akin!

DOC LENG: Ganun! Langya. Monica ikaw ba yan?Tae naman oh! bakit tumawag ka pa dito! Syang ang load!Sana pinasaload mo na lang sa akin, Tange!

Caller3: Si Hunnybunny naman!At least alam ko na na LAB mo ako kaya mo yun ginagawa sa akin!

DOC LENG: Utot mo blue!

KURIRINGKURIRINGGGGGGGGGGGG (buti may tumawag uli!)

Caller4: Doc, sino po ba nag-imbento ng balentayms, kailan ang unang balentayms, at ano po ba ang balentayms

DOC LENG: Ahhhhh........ ang labo ng signal mo iha, ulitin mo nga! (drama na lang di ko alam sagot eh)

Caller4: Doc, sino po ba nag-imbento ng balentayms, kailan ang unang balentayms, at ano po ba ang balentayms

DOC LENG: ahhh choppy -choppy ang linya!!

Caller4: Gwapo nyo Doc!

DOC LENG: Salamat sa papuri mo matagal ko ng alam yan!

Caller4: Kala ko ba choppy linya ko bat narinig nyo yun!

DOC LENG: Ano ulit yun! Sorry choppy talaga.........toootttttt....tooottttt (bwisit na yun ano akala nya si Erni eBaron ako!buti magaling ako sa drama!hehehe)

KURRINGGGGGGGGGGGGGGG !! !............Yung kape ko nasan na!! (sori di telepono iyun, pangalan ng P.A ko si Kuring)

Okay tapos na naman po ang isang edisyon ng “ITANONG MO KAY DOC.LENG” Sana naibigan nyo ang aking palatuntunan. Ako'y iinom muna ng kape kasi puyat na ako kakatulog.

Maraming salamat sa kautak na Drake sa pagbibigay sa akin ng espasyo sa kanyang blog. Kung nais balikan ang nakaraan kong mga episodes narito ang link:

EPISODE 1 (PASKO EDITION)

EPISODE2 (PROBLEMA EDITION)

Okay back to you KAUTAK NA DRAKE

(Ako na ito)

Huwag kayong magpapaniwala kay DOC LENG mga kautak, nagpapadiscover lang yan! Kaya nagpapakabibo kasi masyadong nag-aambisyong sumikat! Kaya wag gagaanong pansinin yang si Doc!

Iyon lang at maraming salamat!

Standard Electric Fan

2010-02-05T23:33:00.000-08:00

Hindi usaping bentelidor ito! Trip ko lang na ganun ang title, pero usaping “standard” pa rin naman ang pag-uusapan natin.

Gusto ko lang i-expound (naks!) yung naisulat ko about “setting standards” (paki-refresh lang ang RAM ng inyong utak)

heto ang sinabi ko noon:

4. Huwag kang maglagay ng panuntunan (standards) sa iba, lalo’t hindi mo alam kung naabot mo ang panuntunan ng ibang tao sa iyo

Medyo bibigyan ko kayo muna ng mga senaryo tungkol dyan!

SENARYO No. 1

Naalala ko nung college pa ako, sumali yung ka-section ko sa “Miss U-Bet” (beauty contest sa loob ng school namin). Syempre mandatory na suportahan ang kaklase namin na iyon. Kaya naman todo “cheer” ang ginawa namin para sa Audience Impact daw (at dahil may plus 5 sa exam!).

Medyo nauuhaw ako noon kaya bumili ako ng samalamig sa labas. At pagbalik ko, nakita ko ang kaklase naming nasa entablado. Nang biglang may malakas na usapan ng dalawang babae sa gilid ko:

Babae1: Hoy!!Tingnan mo naman yung Contestant No2 (ito yung kaklase ko), paanong napasama dyan eh napakapanget naman!

Babae2: Oo nga, eh kay panget panget sumali pa, eh mukhang nagbebenta ng turon sa kanto! Hahaha (sabay tawa na kita ang mga utak)

Hindi na ako kumibo noong mga panahon na iyon, dahil nung makita ko ang pagmumukha ng dalawang babae yon, gustong gusto ko silang regaluhan ng ubod laking “salamin”.

Ako ang napahiya sa mga sinasabi nila at tyak kapag sumagot ako ng "Ate wala bang salamin sa inyo?" malamang mag-asawang (na may anak pa) na sampal ang aabutin ko sa kanila .Hehehe!

Kaya hindi na ako kumibo at inubos ko na lang ang samalamig na lasang tubig lang na may asukal (sabi ng tindera pineapple juice daw yun)

SENARYO No. 2

Nung minsan namang bumili ako ng suka sa tindahan malapit sa amin, may grupo ng mga kalalakihang nag-iinuman. Niyaya ako, pero di naman ako sumama dahil iniintay ng nanay ko ang suka para gawing sawsawan ng kanyang paboritong chitcharon na tig-pipiso. Habang nag-aantay ako ng sukang binili ko, narito ang usapan ng mga kalakihan doon

Note: Pinag-uusapan nila ang tipo nilang babae

Lalaki1: Alam nyo mga pare ang gusto ko sa mga babae maganda ang ngipin.Kapag pustiso ang ngipin nya, wala OLATS na yun!

(nung tiningnan ko sino nagsasalita, nakita ko puro bulok naman ang ngipin nya at manilaw nilaw pa)

Lalaki2: Ako naman pare gusto ko sa babae, yung seksi at malaki ang suso!!

(nung tiningnan ko naman kung sino ang nagsabi nun, napahiya ako sa laki ng tiyan nya na parang nakalulon ng bola ng volleyball at may peklat pa sya sa mukha)

Lalaki3: Ako naman gusto ko yung babaeng mayaman, kahit hindi na seksi at maganda

(galing naman yan sa dakilang tambay sa kanto namin!Nagfufull time syang tambay at nagpapart time palamunin)

Napakamot na lang ako sa ulo, nung marinig ko yung mg tipo nilang mga babae. Napailing na naman ako na may tunog pang TSIK..TSIK (yung sa butike) nung makita ko naman kung kanino nanggagaling yung matataas na standards na iyon!

Naisip ko, buti na lang kay tataas ng mga standards nila sa babae dahil sigurado ako na ang mga babaeng gusto nila ay ang mga babae ding tyak HINDI sila magugustuhan.

SENARYO NO2

Nanood ako ng isang “Amateur Singing Contest” noong fiesta sa amin.Kaya naman pumwesto ako malapit sa entablado. At nakatabi ko si Aling Merly. Kung di nyo naitatanong si Aling Merly ang dakilang tsismosa sa amin. Madalas tuwing nagsisimba kami, halos mabingi kami sa lakas ng boses nya pag kumakanta. At parang kampanang nilalagare ang boses sa sobrang sintunado.

Basta pasikat yan pag kumakanta sa simbahan, at halos lahat ng nakakatabi nya nakatakip ang tenga at nakangiwi. (akala mo may miting de avanse ng mga palaka, kapag kumakanta si Aling Merly)

Habang kumakanta ang isang Contestant sa entablado, biglang sumigaw si Aling Merly

Aling Merly: Boooooooo!!! Sintunado ka, bikaka ang boses mo! (halos maputol ang litid ng leeg nya kakasigaw, at muntik na nyang batuhin ng bote ng mineral water ang contestant sa sobrang apekted!!)

Ako: huh? (kamusta naman yun!)

Wala sigurong tenga itong si Aling Merly! Kung meron man hindi kaya galon galong ng tutuli ang meron sa tenga nya para hindi marinig ang boses nya sa simbahan . Ngayon naman nag-aala SIMON COWELL sya sa sobrang gigil sa contestant!
_______________

Gusto ko sanang bigyan pa kayo ng marami pang senaryo pero palagay ko sapat nay an para maintindihan nyo yung punto ko.

Hindi masamang magset tayo ng mga standards para sa ibang tao, pero siguraduhin na maging tayo ay pasok sa mga standards natin. Katulad nung mga babae sa Senaryo No.1, mas malinaw ang mata nila sa ibang tao samantalang bulag naman sila sa kanilang mga sarili. Madalas nakikita natin ang kapangitan ng iba, kaysa sa kapangitan natin. Subukan mong ibalik sa kanila ang panghuhusga magagalit naman sila. Minsan kasi madali tayong manghusga pero nahihirapan naman tayong tanggapin ang panghuhusga ng ibang tao sa atin.

Sa SENARYO No.2, madalas nagseset tayo ng mga standards sa gusto nating makasama sa buhay. Kumbaga may mga ideal man o woman tayo . Wala namang masama din doon, pero isipin muna natin kung gusto natin ng ganitong ugali dapat tayo rin ganun. Kung may ideal man o woman tayo, dapat “ideal man/woman” din tayo para sa kanya. Suriin ang kapasidad at ating mga ugali bago tayo maghanap sa ibang tao. Tingnan natin kung pareho ba tayong makikinabang o baka tayo lang ang makikinabang. Subukan muna nating i-assess ang ating sarili bago gumawa ng mga panuntunan o standards sa iba. Kung kaabot abot ba ito o masyado tayong nagseset ng mataas ng standards na maging tayo at hindi natin kayang abutin

Sa Senaryo 3, madalas kung sino pa ang walang karapatang magbigay ng “judgment” ay sila pa yung malakas manlait. Kumbaga paano ka papaniwalaan ng ibang tao kung wala ka namang kredibiladad sa mga sinasabi mo. Kung nais mo na “perfection”, dapat maging perfect ka muna sa lahat ng gingawa mo. Ikaw muna ang mag set ng standards para sa sarili mo, at abutin mo muna yun bago mo iaaplay sa ibang tao.

Tandaan natin, walang masama sa pagseset ng standards, pero dapat attainable ito at maging tayo ay kaya nating abutin ito. Walang masama sa paglalagay ng panuntunan o magbibigay ng intelehenteng opinyon tungkol sa isang tao, pero dapat may kredibilidad tayo at responsable tayo sa sasabihin natin.

Kung marunong kang humusga, matuto ka ring tumanggap ng panghuhusga! Sabi nga sa bibliya at sabi ng iba:

“Kung ano ang takalang ginamit mo sa iyong kapwa ay syang din takalang gagamitin sa iyo”.

Sana matutong nating gamitin ang takalang ito. Tingnan ang mga bagay na kaya nating ibigay at saka na lang isipin ang mga bagay na pwede nating tanggapin. Magbigay muna tayo bago tumanggap!

Yun lamang po at maraming salamat

Ano?? Pag-ibig na naman!!!

2010-02-03T01:09:00.000-08:00

Ayokong pag-usapan ang usaping puso,dahil nababaduyan ako. At dahil pakiramdam ko gasgas na gasgas na ang mga ito. Hindi rin ako gaanong nanonood ng mga “romantic movies" dahil kinakahon nito ang kaisipan at ideya natin tungkol sa pagmamahal. Mahilig ako sa musika pero napapansin ko halos lahat ng tugtugin ngayon ay puro kasawian at kabiguan ng pagmamahal. Tuloy binibigyan din tayo ng maling impresyon tungol sa pag-ibig.

Hindi ako nagbabasa ng mga romantic novel, dahil pakiramdam ko masyado nilang ine-exaggerate ang pagmamahal para lamang makabenta sila ng kanilang mga akda.

Sa matagal na panahon umiikot ang persepyon natin sa pag-ibig ayon sa napapanood natin sa pelikula, base na naririnig natin sa musika at mula sa mga nababasa natin sa mga nobela. Tuloy hindi na natin makita ang tunay na katotohanan tungkol sa pag-ibig.

Hindi ako perpekto sa larangan ng pag-ibig dahil ako man ay naging biktima nito. Subalit nitong mga nakaraang araw nabigyan ako ng bagong pananaw tungkol sa pag-ibig. Para sa akin,

1. Huwag mong ibase ang pag-ibig ayon sa iyong emosyon. Hindi ka nagmamahal dahil sa masaya ka at dahil sumasaya ka kasama nya. Dahil kung sakaling hindi ka na masaya kasunod din bang mawawala ang pagmamahal? Kung sakaling galit ka sa iyong minamahal kasunod na rin bang kasusuklaman mo ang pag-ibig? Ang pag-ibig ay isang pangako, na kahit ano pa ang emosyon mo mangangako kang mahalin sya at mananatili ka para sa kanya.

2. Huwag mong ipangsangkalan ang “pag-ibig” kaya ka naging miserable. Ito’y isang desisyon at hindi bunga ng pagkakataon. Kung nasaktan ka umiyak ka, walang masama sa pagiging malungkot pero ang ipamuhay ang kalungkutan sa ating buhay, iyon ang kailanman ay hindi nakakabuti sa atin.

3. Huwag mong mahalin ang isang tao sa mga bagay na naibigay/nagawa nya sa iyo, mahalin sya sa mga bagay na hindi nya kayang ibigay /gawin sa iyo. . Ang pagmamahal sa kanyang kakulangan ay pagbibigay ng pagkakataon sa iyong punuin ito para sa ikakukumpleto ng pagsasamahan ninyo.

4. Huwag kang maglagay ng panuntunan (standards) sa iba, lalo’t hindi mo alam kung naabot mo ang panuntunan ng ibang tao sa iyo.

5. Huwag kang magtakda ng obligasyon o responsibiliad sa iyong minamahal. Ang pagmamahal ay hindi isang obligasyon o tungkuling kaakibat ng pagmamal, kundi ito ay ugnayan sa bawat isa. Mula sa unawaan doon makikita ang limitasyon ninyo at mula sa pagkakaintindihan matuto kang maging responsable sa iyong minamahal.

6. Huwag sukatin ang tagal ng pagsasama base lamang sa pag-ibig, dahil ang sikreto ng matagal na pagsasama ay hindi lang nakukuha sa pagmamahal kundi sa “pagkakaibigan”. Na kahit wala na kayong pagmamahal sa isat’isa, mananatili pa rin kayong magkasama dahil sa pagkakaibigan na mayroon kayo.

7. Huwag mong sukatin o bilangin ang iyong naibigay para sa iyong minamahal. Dahil kaya tayo napapagod sa pagmamahal kasi binibilang natin ang lahat ng ating ibinigay at kinakalkula ang mga bagay na hindi pa naibabalik sa atin. Hindi nasusukat ang pag-ibig at lalong hindi ito nilalagyan ng presyo.

8. Huwag mong sabihing “mas mahal kita” sa iyong minamahal, dahil wala kayo sa isang kumpetisyon at huwag mong ikumpara ang laki ng pagmamahal mo sa kanya.

9. Huwag kang maglagay ng “expectation” sa iyong minamahal at huwag ka ring mapaghanap. Sa taong mapaghanap kailanman ay hindi makukuntento, ang taong laging naglalagay ng expectation sa ibang tao kailanman ay hindi masisiyahan.

10. Huwag mong ibase ang pag-ibig dahil lang sa ito’y masarap sa pakiramdam at dahil kinikilig ka. Dahil kapag nawala ang “kilig”mawawala din ba ang pagmamahal? Isipin din na hindi lahat ng “masarap” sa pakiramdam ay nakakabuti sa katawan.

11. Huwag mong sabihing “mahalin mo ako kung ano ako” dahil ang totoong nagmamahal ay nagbabago para sa ikabubuti at ikakagaganda ng iyong samahan.

12. Huwag kang magmahal ng higit pa sa iyong sarili. Ibigay ang nararapat at ibigay lang ang sapat (lalo't hindi nya hinihingi na magbigay ka ng labis). Baka sa huli ikaw ang mawalan . Tandaan ang lahat ng labis ay nakakasama.

13. Huwag mong paikutin ang mundo mo sa isang tao, dahil kung nawala ang taong iyon kasunod din bang pagtigil ng mundo mo? Malaki ang mundo para ipaikot ito sa isang tao. Maraming tao para mahalin, at maraming tao din para mahalin ka.

14. Huwag kang magmahal sa taong hindi ka kayang mahalin. Nauubos din ang pagmamahal lalo na't wala naman syang ginagawang paraan para punuin ito.

15. Huwag mong mahalin ang isang tao dahil lamang sa magagandang katangian nya, mahalin mo ang hindi magagandang nyang katangian ,tanggapin ito at ipamuhay.

HUWAG KANG MAIN-LOVE SA PAKIRAMDAM LANG NG ISANG TAONG INLOVE!!!

(kaya ka tuloy miserable ka pag-iniwan at kaya ka nabubulagan sa tunay na depinisyon ng "pag-ibig")

******************

Hindi ako naniniwala sa “One True Love”, dahil ang tunay na pagmamahal ay pwedeng makuha hindi lang sa iisang tao at lalong pwedeng kang magbigay ng tunay na pag-ibig hindi lang rin sa iisa kundi pwede rin sa marami,

Hindi rin ako naniniwala sa “Love at First Sight”, dahil ang pag-ibig ay hindi nakukuha ng biglaan. Itoy pinagsisikapan at pinagtutulungan sa pagdaan ng panahon. Ang tunay na pagmamahal ay makukuha rin sa pagpupursigeng paunlarin at pagyabungan ang pagmamahalan,

Hindi ako naniniwala sa kasabihang “Love is Blind”, dahil ang tunay na nagmamahal hindi mata ang ginagamit para makakita, puso ang tumintingin . Kaya nya minamahal ang isang tao hindi dahil bulag sya kundi malinaw ang mata nya para makita ang hindi nakikita ng ibang tao sa kanya.

Hindi ako naniniwala sa “Soulmate”,. Ang pagkakaroon ng isang minamahal ay mula sa ating desisyon at nasa atin kung sino ang pipiliin natin .Hindi ito tinakda at lalong walang pang magpapatunay na may naitakda na sa atin bago pa man tayo isilang. Binigyan tayo ng Dyos ng “free will” para tayo ang pumili para sa sarili natin, kasama na riyan ang pagpili kung sino ang makakasama natin sa buhay. Baka sa pag-aantay sa “Soulmate” na ito, hindi na natin mabigyan ang pagkakataon ang ating sarili na pumili kung sino ang ating mamahalin.

Hindi rin ako naniniwala sa “Destiny”, dahil ang bawat pagkakataon ay likha o bunga ng ating mga desisyon sa buhay. Tayo ang magdidikta ng kapalaran at tayo ang may hawak ng sarili natin buhay.

Marami akong ideya tungkol sa “pag-ibig” na marahil iba ito sa karamihan. Maaari ring marami ang tumaas ng kilay. Pero hindi ko naman pipilit ito sa inyo. Nasa atin naman yun kung ano ang nakakabuti sa atin at kung ano ang hindi. Tayo pa rin ang magdedesisyon kung ano ang papaniwalaan natin.

Iiwanan ko sa iyo ang kahulugan ng pag-ibig na nakasaad sa bibliya, sana magamit natin ito para lalo nating maintihan ang kahulugan ng “pag-ibig”

Mga Taga-Corinto 13:4-13

4Ang pag-ibig ay matiyaga at mabait. Ang pag-ibig ay hindi naiinggit. Ang pag-ibig ay hindi nagmamapuri o nagmamataas. 5Ito ay hindi nag-uugali ng di-nararapat, hindi ito naghahangad ng sariling kapakinabangan, hindi madaling magalit at hindi nag-iisip ng masama. 6Hindi ito nagagalak sa kalikuan kundi nagagalak sa katotohanan. 7Ang pag-ibig ay nagtatakip ng lahat ng bagay. Ito ay naniniwala sa lahat ng bagay, umaasa sa lahat ng bagay, nagbabata sa lahat ng bagay.

Maraming salamat at Maligayang Araw ng mga Puso.

EKSENA SA AKING BAKASYON (huling hirit)

2010-01-30T05:07:00.000-08:00

Ito na nag last part ng “MGA EKSENA SA AKING BAKASYON”, di ko alam kung nag-enjoy kayo o wala lang sa inyo. Narito na aking kwento……………………….

Hindi ako mahilig sa party, lalong hindi ko trip ang makinig ng mga kay iingay na mga music. Di rin ako gaanong pumupunta sa mga comedy bar dahil puro laitan lang ang nandun (pero minsan masarap pa rin pumunta). Hilig ko ang tumambay sa mga “chill-out place” ko kung tawagin. Tamang ambience, tamang usap at tamang inom ng san mig light. At ito ang mga napuntahan ko noong nagbakasyon ako bukod sa Enchated Kigdom (Jologs ko!hahah)

Mogwai

Yan ang madalas kong puntahan tuwing uuwi ako (sa Cubao lang to) Masarap tumambay dyan, dahil walang basagan dyan ng trip. Karamihan mga indie film directors ang mga nandyan at may film showing din sa 2nd floor nito (mga indie films din). Kalimitang mga estudyante (yung mahihilig sa art) at mga stage actors/actresses ang madalas din tumambay dito. Masarap dito walang mangingialam kahit umutot ka, mangulangot, manghinunuli at kung ano ano pang trip mo. Basta kwento mo kwento ko. Walang gaanong music tamang usap lang talaga at malamig na beer. (Presyo ng San Mig Light 45)

Edsa Shangrila Hotel

Nagpunta kami sa pinakalobby ng hotel na ito na kung saan merong bar dun. Mahangin ang itaas at may overlooking pa ng cubao/ortigas dahil nasa itaas ka nga ng hotel (kulit mo ah!). Halos walang gaanong tao dito dahil konti lang din ang tumatambay. Kaya dito masarap makipagkwentuhan at kumain ng Dingdong. Karamihan puro mga foreigner ang makikita mong nandun (kasama ang mga asawa nilang Pilipina na mukhang katulong..... sa buhay! Hindi sa bahay, okay!Sama nyo!) kahit humilata ka sa upuan, walang mangingialam sa iyo. Yun nga lang mala ginto ang presyo ng mga pagkain dito (Presyo ng San Mig light 150)

Tagaytay

Napakasarap tumambay dito dahil bukod sa malamig talaga ang lugar medyo maganda rin yung mga music na mapapakinggan mo dito.Tapos makikita mula sa itaas ang mga mala-alitaptap na mga bahay sa ibaba.Medyo mahaba lang ang byahe pero sulit naman. Masarap ang mga pagkain at mukhang kay babait naman ng mga tao dun at kami lang ang hindi, hehehe! (Presyo ng San Mig light 45)

The Fort-Serendra

Medyo okay din dito kahit maraming tao pero masasarap naman yung mga pagkain nila dito lalo na yung mga pasta -the best. Saka yung mango icre cream cake ba yun!Sarap talaga! Maingay lang dahil nga halos napakaliit ng lugar pero solb naman nga sa pagkain, mura pa! kaya okay na rin (Presyo ng San Mig Light 45)

*Bakit may presyo ng San Mig Light dyan? dahil yan ang madalas kong inumin!Walang pakialaman.

Dyan ako madalas pumunta dahil ayaw ko talaga ng magulo!Kasama ng mga barakda kong mahilig din sa kwento.

Moving on…………………………………….

EB NG MGA BLOGGERS

Si Jepoy at Glentot ang aking kinontrata noong nagbakasyon ako. Medyo sila ang nakasama ko sa kaguguhan at kapuwitan. Dahil na rin isang RICH KID si Jepoy, nilibre nya kami ni Glentot sa ubod na sososyal na kainan.(ngayon, alam nyo na kung sino ang kikidnapin)

Tapos madalas din kaming tumambay sa paboritong tambayan ng mga Jologs ang dyaran……STARBUCKS!! Hindi naman ako mahilig sa kape pero mahilig ako sa hot chocolate nila kaya madalas yun at iyon lang ang inoorder ko.

Pagkatapos ay nagpapampam si Glentot at gustong gusto nyang manood ng Porno este ng AVATAR. At dahil dyan nagThreesome kami sa panonood ng Avatar. Nanood kami sa mumurahing sinehan lang naman ito ay ang…….. IMAX. At grabe sa ganda ng graphics tapos feeling mo pa tinatamaan ka ng boobs este ng pana ng bidang babae dahil nga 3D (you know). Sulit ang 500 pesos mo, tapos may libre pang shades (pero ibabalik mo rin pagkatapos).Medyo nakatulog lang ako sa una, pero kinurot ako ni Glentot (sa singit) kaya nagising naman ako. Astig talaga yung movie na yun panalo.

At dahil mga mongoloid kami, napagdesisyunan naming regaluhan ang isat isa(Eh kay swet namen!). Ang regalo ko kay Jepoy ay pabango ( na pinipilit nyang imitation daw!Tae ka Jepoy), Car magazine and poster, at keychain (Saudi Flag). Tapos kay Glentot naman ay bag na mamahalin (hoy hindi gawang Divisoria yan! utot ka!, DOCKERS yan!!) key chain at…. at… yun lang!Hahaha yun lang pala. Ako naman ang nakuha ko kay Glentot ay ang Tribal T-Shirt (na mukhang sa lolo nya dahil ubod ng laki), Bag Tag (nakalsulat ang blogsite nya! putares na yan ginawa pa kaming walking billboard), brief (request ko yun dahil konti lang uwi kong briefs) at Kapitan Sino Book (na hanggang ngayon ay nasa page 10 palang ako).

Si Jepoy naman naghihirap dahil binigyan lang naman nya ako ng 2 Tshirts na mamahalin (pero mukhang pinagliitan lang nya dahil malaki sa akin!joke lang), Eng Bee Ten na hopia (sarap nun grabe!) , Briefs uli (dahil wala talaga akong suot na brief noon) at kung ano ano pa (kasama dito ang panlilibre nya sa mga mamahaling resto).

Sobrang saya talaga ng EB na yun at sana maulit yun next December.Kaya nga ako nahohomesick dahil talagang nag-enjoy ko ang bakasyon kasama ang dalawang “MONGOLOID ALIENS” na sina Glentot at Jepoy!Salamat talaga sa oras nyo mga parekoy!! Maraming maraming salamat sa lahat.

REUNION

Dalawang reunion ang napuntahan ko, ito ay ang reunion namin ng mga kaklase ko nung hayskul at mga kaklase ko ng college. Nagkainan lang kami ng mga kaklase ko na yan. Kwento-kwentuhan ng mga kakaguhan noong estudyante pa kami. Sariwain kung sino ang mga titser o propesor na talagang nageepal sa amin nun, at balikan ang mga kaklase naming nagkaroon ng tatak sa amin.

Katulad ni Boy Tubol (kasi natae sa skul), Neneng Kuto (kasi parang hacienda ng mga kuto ang anit nya), si Mimi Nguso (kasi sipsip sya sa mga titser), si Totoy Pigsa (dahil nagkapigsa sya sa kilkili at pumutok yun habang recitation), si Karen Dukleng (kasi lagi syang binabato ng eraser dahil sa kadaldalan nya, nadukleng tuloy) at si Teteng Kabayo (Hindi dahil kasing laki ng Tete nya ang Tete ng kabayo, dahil ang totoo nya mukhang lang syang kabayo! Dahil dyan napahiya si Charles Darwin dahil hindi talaga galing sa unggoy ang mga tao, pagpapatunay ang existence ni Teteng!Sama ko!hehe)

____________________________________

Masarap balikan ang magagandang alaala na yan! Iyan ang mga bitbit ko sa aking pagbalik dito sa Saudi. Natutuwa ako na kahit sa 30 araw na pagbabakasyon ko sa Pinas naging masaya at makabuluhan ito. Aaminin ko nahohomesick pa rin ako,kahit na sabihin natin 4 na beses ko ng ginagawa itong pagbabalik bayan at pangingibang bansa, hindi pa rin yata ako masasanay sa pagsasabi ng “Goodbye”. Iba talaga ang bigat ng nagpapaalam at masakit pa rin ang kaisipang iiwan mo ang pamilya at mga kaibigan mo sa Pinas.

Ayokong mag-eemo dahil wala akong bangs,hehhe!Pinipilit ko na lang palitan ang aking pangungulila ng mga masasayang alaala ko sa Pilipinas. Okay na ako dun, masaya na ako dun. Alam kong darating din ang isang araw na hindi ko na kailangan magbakasyon pa sa Pilipinas, dahil sa Pilipinas na ako mananatili habambuhay. Kahit ano pa sabihin nilang hindi magagandang bagay tungol sa Pilipinas, para sa akin wala ng mas sasarap pa kundi ang makasama mo ang kapamilya, kaibigan, ka blogger, kaeskwela, at kapwa mo Pilipino sa bansang ating atin. Sa Pinas ako isinilang at sa Pinas din ako mamatay! Naks!

Sana nagustuhan nyo ang 4-Parts na kwento ko!Alam kong naboboringan na kayo at pipilit nyo lang basahin dahil sa pagmamahal nyo sa akin. MEGANUN! Sana wag kayong magbabago!

Ingat at maraming salamat sa pagbasa nyo!

EKSENA SA AKING BAKASYON (Part 3)

2010-01-26T02:49:00.000-08:00

Akalain mong nakapart 3 na ako! Para sa sumusubaybay ng kwentong bakasyon ko, maraming salamat.Oo nga pala mga kautak hanggang Part 4 lang ang “EKSENA SA AKING BAKASYON ” kaya isang hinga na lang ,tapos na rin ang epic na ito (hay salamat!!)

Matapos ang adbentyur ko with Nanay, syempre pagkakataon ko na para naman gumala, magliwaliw at mamasyal. Kaya narito ang mga eksena sa aking pamamasyal.

EKSENA SA MGA MALLS

Halos lahat ng malls ay nalibot ko na, mula sa SM, Trinoma, MOA, Gateway, Glorietta, Greenbelt, at Eastwood ay talagang hindi ko pinatawad. Maraming nagsasabi na naghihirap daw ang Pilipinas pero sa tingin ko kalokohan lang yun, bakit? Dahil halos lahat ng pinuntuhan kong mall, PUNO lahat. Miski ang MOA na pinakamalaking mall sa buong Asya ay puno din. Halos mahalikan ko na nga ang mga taong nakakasalubong ko eh (tinutuloy ko ang halik pag maganda at seksi ang kasalubong ko,hehehe). Pero syempre di mawawala ang mga eksena dyan.

EKSENA 1.

Habang ako'y nakatambay sa Trinoma may nakita akong grupo ng mga kabataan na nag-uusap:
(Mga pasosyal na mga kabataan sila)

Kabataan 1: Guys I’m so hungry na eh! Wer ba tau eat?

Kabataan2: Pizza hut na lang tayo mga frenz.

Kabataan3: Ayoko dun di masarap pizza dun?Yellow Cab na lang!

Kabataan4: Ewww! I don’t like there! Dencio or Max’s na lang!

Kabataan5: I’m so tired na eh! Sige lakad na lang tayo at hanap na lang tayo ng makakainan there!

Sinundan ko sila ng tingin kung saan sila pupunta at sa huli nakita ko silang sabay-sabay pumasok sa……(drumroll please)……… tenen……………JOLLIBEE (at mukhang burger steak lang ang kanilang binili)

EKSENA 2.

Dahil masyado akong nainip kakaintay sa ate kong bumili ng damit sa “bossini” (dumayo pa ng Trinoma para sosyal na sosyal na Bossini, siguro SALE dun!). Naisipan kong uminom ng “Signature Hot Chocolate”ng Starbucks na paboritong paborito ko talaga (mas masarap sya kaysa sa Milo at Ovaltine) kaya dun ako tumambay.

Habang ako’y nasa pila, bumibili rin ang isang babaeng nakabubuyog shades (yung malaki pa sa buwan ang shades nya) at magtataka ako kung bakit sya nakashades gayung nasa loob sya ng mall, walang araw doon at lalong wala naman siguro syang sore eyes.

Nasa harap sya ng cashier kasi turn na nya.

Miss Bubuyog: ahhmmm

(bwisit sya! tagal nakapila dun pa sa cashier namili ng bibilhin)

Cashier: Yes ma’am ano po yun

Miss Bubuyog: I would like to order a Frappucino.

Cashier: Ano pong Frappucino ma’am?

Miss Bubuyog: Uhmmm, I don’t know !All I know is that...... there’s a chip on it and it has a bitter-sweet taste, Sorry I really don’t know what kind of Frap is that…. (halos mangongo na sa pagka-slang)

Cashier: Baka Java Chip Frappucino Ma’am?

Miss Bubuyo: No! Lem'me choose for a moment? (Presidente ka?paimportante ka pala eh!)

Buwisit sya, dun pa namili. At huwag nga syang mag-eenglish ng mag-eenglish dahil nasa Pilipinas sya!Tinatagalog na nga sya ng cashier dahil mukha syang tindera sa Divisoria, tapos todo nosebleed pa sa kaka-English.

Makalipas ang 3 minuto nakuha din nya ang gusto nya (sa wakas, dahil kung hindi babasagin ko ang shades nya) . At syempre sinundan ko sya ng tingin. At hayun nakita ko syang picture ng picture ng kanyang sarili gamit ang cellphone habang nakadikit sa kanyang pagmumukha ang Frappucinong binili (siguro ipopost nya yung pix nya sa kanyang facebook o friendster). Tae pala sya, ano akala nya sa Starbucks, “Studio” kasi nagphotoshoot sya dun. At di lang yun, tinawag pa nya ako (kasi napadaan ako) at piktyuran ko raw sya. Feeling nya ata nasa parke sya at akala nya ata photographer ako!
____________________

Marami pang eksena sa mall ang talaga nakaagaw sa akin ng atensyon. Siguro gagawa na lang ako ng isang entry tungkol dito. Kaya diretso ko na muna ang kwento ko.

Moving on......................

EKSENA SA ENCHANTED KINGDOM

* Makuha nga si ate at gagawin kong keychain.

*Huli ka!!!

Kada bakasyon ko, hindi pwedeng wala kaming “bonding moments” ng aking mga kapatid. Kaya lagi ko silang tinatanong kung saan nila gustong pumunta.Medyo mababaw lang ang kaligayahan ng aking mga kapatid kaya naisipan nilang ilibre ko sila sa ……..DISNEYLAND, kaya dumeretso kami ng ENCHANTED KINGDOM (ganun din yun)

Huling punta ko pa sa Enchanted Kingdom ay noong first year college pa ako, kaya gusto ko ring makita kung ano ang bago sa Theme Park na yun.

Dumating kami sa Sta. Rosa, Laguna ng 11 A.M, katanghaliang tapat. At dahil dyan mistula akong magsasaka ng palay dahil nakabilad kami sa init ng araw. Tapos ubod dami pa ng tao sa loob (adik sa mga rides eh). At ang pila halos himatayin ka sa haba (daig ang pila ng bigas at MRT). At dahil nanghihinayang ako sa 500 pesos na binayad ko. Sinubukan kong pumila na lang at syempre may umeksena na naman.

Nasa gitna kami ng pila ng biglang may 2 binatilyong sumingit

AKO: Ronald may naamoy ka ba? (tanong ko sa kapatid ko)

Kapatid ko: Wala kuya, bakit?

Ako: Kasi mabaho ang SINGITTTTT (pinagdidiinan ko). At ayaw ko ng SINGITTTTT (pinaparinggan ko na)

Kapatid ko: Oo nga kuya ,ayaw ko rin ng singit (saby tingin sa 2 binatilyong sumingit)

Ako: Galit ako sa SINGIT, at pag galit ako pumapatay ako ng SINGIT!

Natakot din naman yung 2 binatilyong sumingit dahil tinitigan ko sila ng masama (yung parang tingin ng mangkukulam) kung hindi sila umalis sa pila sasabog ang mga ngala-ngala nila sa lupa (warfreak??, oo makikipagpatayan ako para sa bumped car)

Makalipas ang halos isang oras na pagpila, sa wakas kami na ang sumakay. Inabot lang ng hanggang 3 minuto ang “rides”. Nabwisit lang ako at nainis dahil sa haba ng pila ay ganun naman kaiksi tinatakbo ng rides at handa pa akong makipagpatayan para dun. (Tae!!)

Kaya nung niyaya na ako ng mga kapatid ko sa iba pang rides, di na ako sumama. Ayaw ko ng pumila at ayaw ko na ring makipag-away sa mga mababahong “singit”. Iikot na lang ako ng 3 minuto at hihiluhin ko na lang ang sarili ko ,tutal yun lang rin naman ang ginagawa ng mga dyaskaheng rides na yan.

Dahil sa gutom. Humanap ako ng resto para kainan. Dahil puno ang mga resto hindi na ako tumuloy .Isa pa, may nakita kasi akong booth ng “rice in a box” sa tabi ng “Merry go round”.

At muli may umeksena rin dyan

Habang bumibili ako ng pagkain:

Ako: Kuya pagbilan nga ng rice in a box.

Kuya Tindero: Sir, ano po ba Adobo Flavor , Chicken Ala King, o Beef Steak?

Ako: Adobo Kuya!!!

Kuya Tindero: Sir, wala na po eh!

Ako: Okay !Chicken ala King na lang

Kuya Tindero: Wala rin po sir

Ako: Langya naman eh ano ba available sa inyo?(umuusok na ilong ko sa inis)

Kuya Tindero: Beef Steak lang po!

Ako: Eh yun lang pala available sa inyo, tinanong mo pa ako kung ano gusto ko?Adik ka pala eh!

(pipigtasin ko na ang tenga nya saka ko ipiprito para gawing chitcharon sa galit ko)

Kuya Tindero: Eh sir, kaya ko po kayo tinatanong kasi sasagutin ko po yun kung “meron o wala” kaya may mga choices po Sir.

(aba nagpaliwanag pa ang luko)

Ako: eh pilosopo ka pala eh! (hahamunin ko na sana ng away buti napigilan ko sarili ko)

Kuya Tindero: Sir anything for drinks? (putcha, parang walang nangyari ah!)

Ako: C2 green tea! (nanlilisik na ang mga mata ko)

Kuya Tindero: Sir wala na po kaming C2 noon pa.
.

AKo: Eh mga biwist pla kayo, bakit nakalagay pa dito sa Menu nyo! Heto oh! ang laki laki ng pangalan at may picture pa! (sabay dutdot sa menu)

Kuya Tindero: Sorry Sir, di po updated yan!

Halos lumuwa na ang mata ko sa galit at hamunin na ng “square” si kuya Tindero. Gusto ko ng sunugin ang booth ni Kuya at gawing palaman sa tinapay ang dila ni Kuya sa sobra kong inis.Hinahayblad na ako sa kanya, at baka hindi ako makapagpigil eh masakal ko si kuya. Pinakalma ko na lang ang sarili at kumain ng bubblegum. Syete!

Okay, hindi ko gaanong naenjoy ang Enchanted Kingdom pero naenjoy naman ng mga kapatid ko! Kaya okay na ako dun! Tutal para sa kanila yun at hindi yun para sa akin. Pero kung tatanungin mo ako kung babalik pa ako dun ang sasabihin ko lang ay ………………….”ISANG MALAKING HINDEEEE”.

Itutuloy.....................................

P.S
Abangan ang last part ng kwentong bakasyon ko! Hanggang sa muli at maraming salamat sa pagbasa.

Ingat.