Maibabalik ba ang kahapon?

Father’s day noon ng biglang may nag-message sa akin. Mula ito sa aking matalik na kaibigan na nagtatrabaho sa China.

“Pare,nasa ICU ang tatay ko ngayon? “mensahe nya sa akin

“Ha?bakit ano ang nangyari” gulat kong tugon

“Pre, tumaas ang blood pressure nya, at sumabog ang isang ugat sa kanyang utak.Sabi ng doktor kailangan syang obserbahan sa loob ng isang linggo, sabi ng doktor kahit gumaling pa ang tatay hindi na sya makakababalik sa dati, paralisado na ang kalahati ng kanyang katawan. Pare, natatakot ako sa mangyayari” paliwanag nya

“Pare, wag ganyan be positive. Alam kong magiging okay din sya” tugon ko sa kanya

“Pare sumasakit na ulo ko, pakiramdam ko sasabog na ulo ko kakaisip. Hindi ako makahinga, sumisikip ang dibdib ko,masakit na rin ang mata ko pare. Nahihirapan na ako , pare natatakot ako”.

“Pare,huwag kang panghinaan, magiging okay din ang lahat. Pare matulog ka muna, magpahinga ka”. Pilit kong pinapalakas ang kanyang loob para lumawag ang kanyang nararamdaman.

“Pare ayaw kong pumikit, ayaw kong managinip, natatakot ako pre!!”

“Wag ganun pre, tandaan mo mag-isa ka dyan sa China!Huwag mong pahirapan ang sarili mo” sambit ko sa kanya.

Paulit ulit kong pinapalakas ang kanyang loob. Lagi kong sinasabi sa kanya na magiging maayos din ang lahat. Alam kong nanghihina na sya, subalit pinipilit ko syang maging positibo kahit batid ko na walang salitang pwedeng makatulong sa kanya para mawala ang kanyang aalahanin.

DAY 2

Bigla kong binuzz ang matalik kong kaibigan at nangamusta. Gusto ko ring malaman kung ano na ang nangyari sa kanyang tatay.

“Pare kamusta na ang tatay mo?” panimulang mensahe ko sa kanya.

“Pare mukhang bumubuti na sya, bumababa na rin ang blood pressure nya. Pero kailangan pa rin syang obserbahan at operahan. Kailangang alisin ang namuong dugo sa kanyang utak. Kailangan syang iluwas sya sa Maynila para maoperahan, pare kinakabahan talaga ako eh”.

“Pare, wag ka ngang ganyan! Be positive pre! Kung nandyan ang tatay mo, babatukan ka nya” tugon ko sa kanya para kahit papaano’y mapalakas ko ang loob nya.

“Oo nga pare, ayaw nya nga pala akong nakikitang nag-aalala at nalulungkot” tugon nya sa akin.
Batid kong pinapalakas lang din nya ang kanyang sarili, pero mababanaagan mo pa rin ang labis na kalungkutan at pag-aalala. Paglalagay lang ng maskara sa kanyang tunay na emosyon.

“Oo pare ganyan nga be positive” pagpapalakas ko sa kanya

“Tama ka pare magiging okay din si tatay”

DAY 3

Kinabukasan agad ko syang binigyan ng mensahe sa kanyang YM.

“Pre kamusta?” bungad ko sa kanya.

“Okay naman pare, pre tumaas na naman ang blood pressure ni tatay. Kaya di muna raw syang maaring operahan, sabi ng doktor kailangan bumababa muna ang blood pressure nya at maging stable”. Tila nahihirapan sya noong mga panahon na iyon.

“Naku naman pare, sana maging okay na tatay mo! Lagi ko nga syang pinagdarasal eh! Teka pare pinayagan ka na ba ng employer mo na makauwi sa Pilipinas”

“Salamat sa dasal pre, oo pumayag na sila kaso after 4 days pa kasi ang dami pang kailangang ayusing mga papel.Kaya matatagalan pa ng konti bago ako makauwi, pare natatakot ako sa dadatnan ko! Ayaw kong makitang ganun ang tatay” pag-aalala nya

“Huwag ganun pare, tyak magiging okay din ang lahat”

“Sana talaga pare, sana”

DAY 4

Sa ikaapat na araw, lagi ko syang kinakamusta. Gusto kong malaman kung ano ang kalagayan nya at ng kanyang tatay.

“Kmusta na si tatay pare?” unang bati ko sa kanya

Agad syang sumagot.

“Pre natatakot na ako, tumaas na uli ang BP nya! Pare ayoko ng ganito. Hindi ko kaya kung sakaling mauuna pa sya sa akin. Hindi na baleng ako na ang maunang mamatay huwag lang ang alin sa pamilya ko” . Dama ko ang kabigatan ng kanyang emosyon pero pinipilit kong palakasin ang kanyang loob.

“Ano ka ba pare wag ka ngang mag-isip ng masama. Magiging okay din ang lahat, maniwala ka”.pagpapalakas ko sa kanya.

“Pre natatakot na kasi ako eh” tugon nya sa akin.

“Eh wag ganun, maging malakas ka para sa tatay mo at para sa sarili mo. Tandaan mo mag-isa ka dyan! Alam kong hindi pababayaan ng mga kapatid mo ang tatay mo, kaya wag kang gaanong mag-alala” tugon ko sa kanya.

Maging man ako ay natatakot para sa kanya.Pero hindi dapat akong panghinaan ng loob dahil sa akin lang sya kumuha ng lakas. Pinipilit kong palakasin ang kanyang loob subalit maging ako ay nadadala sa kanyang kalungkutan.

Sa huli sinabi ko na magpahinga muna sya at tatagan ang sarili, nangako ako sa kanya na ipapanalangin ko ang kaligtasan ng kanyang ama.

DAY 5

Kinabukasan, kakaiba ang araw na yaon. Tila makulimlim sa labas, pagpasok ko sa aking opisina, agad kong binuksan ang aking computer, at nag online sa YM para makibalita sa aking kaibigan.Pagbukas ko ng YM, nagulat ako sa mensahe nakalagay sa aking computer. Hindi ko na nagawa pa syang kamustahin dahil sa balitang gumulat sa akin.

Isang mensahe ang nagpahinto ng oras sa akin. Isang mensahe mula sa kanya ang talagang sumupresa sa akin.

“Pare, patay na ang tatay ko” Tila isang impit na iyak ang naririnig ko mula sa mensaheng iyon ng aking kaibigan.

Para akong binuhusan ng yelo sa aking ulo. Mabigat sa pakiramdan at dama ko ang kalungkutang bumabalot sa aking matalik na kaibigan. Sunod sunod ang ginawa kong mensahe, pero wala akong natanggap na sagot mula sa kanya! Alam ko masyado syang nahihirapan sa mga nangyari at alam kong sobra ngayon ang kanyang dalamhati.

Sa aking pagtingin sa aking outlook, nagulat na lang ako sa isang sulat na nasa inbox ng aking email. Dagli ko iyong binuksan at natagpuan ko ang mensahe ng aking matalik na kaibigan para sa kanyang tatay. Marahil sinulat nya ito noong panahon natanggap nya ang malungkot na balita. At ito ang nilalaman niyon:

Ang daya mo tatay…………………….

Gusto ko makita ang picture ni Efren Bata Reyes kasi kamukha nya ang tatay ko. Gusto ko din makita ang picture ng daddy ng bestfriend kong si George kasi kamukha ng daddy nya ang tatay ko pero mas gusto ko makita ang tatay ko kasi alam kong naging cute ako dahil sya ang tatay ko.
Tay, di mo naman ako hinintay umuwi, madaya ka. Di ba sabi ko bibilhan kita ng bike para di ka na maglakad pag gagala ka hehehe. Saka ng relos kasi nanghihiram pa ako ng relos sa inyo, tapos bibigay nyo na lang sa akin, eh kanino na ako manghihiram? hehehe.

Saka sabi nyo gusto nyo nung arthro ba yun? Eh malakas pa kayo sa kalabaw kaya di nyo kelangan non, naglalambing lang kayo eh.

Tay, susweldo na ako Friday, ibibili ko sana kayo ng bagong damit kaso parang medyo pumayat ka kaya di ko na alam ano size ng damit nyo. Kasi yung mga damit na regalo sa inyo, binibigay nyo sa akin. Kasi sabi nyo mainit yung mga damit, bibilhan ko kayo ng madaming sando, para cool di ba? hehehe.

Yung mga sandals nyo nga pala, napudpod ko kagagamit, hehehe. Magkasukat kasi tayo ng paa, kanino na ako manghihiram ng sandals eh di ako bumibili ng tsinelas di ba? hehehehe
Gusto ko sana magpunta kayo sa Canada, sinabi ko na kay Tita na yung isang room sa bahay nila eh para sa yo. Pinramis ko pa naman yun kay tita na magbabakasyon tayo sa Canada, inde mo naman hinintay, nagplano ka ng sarili, hehehe.

May baon ka bang gamot dyan tay? Baka magkasipon kayo ha, bawal magkasakit dyan. Kasama nyo naman ang kakambal ni Rachelle dyan, alagaan nyo din sya tay, ipasyal nyo din sa bukid parang ginagawa nyo kila Aeriel. Naku, mamimiss ka ng alaga mo Tay, iyakin pa yon. Di bale, bibili ako ng madaming ice cream saka cake para di sya umiyak.

Di ka man lang nagiwan nang address or cell phone number, naiwan mo pa ung wallet mo, san mo lalagay yun pera mo nyan? May jacket ka bang dala tay? Yun lagi nyo binibilin sa akin pag-aalis ako, wala akong dala dito tay kasi mainit dito sa china.

Naku, pano na ang pagkain namin, masarap kayo magluto eh. Lalo na ang menudo,favorite ko yun eh. Saka bibili tayo ng mais tay, alam ko favorite nyo yun eh.

Teka tay, napupuwing na ako eh. Mejo mahapdi na ang mata ko, ewan ko kung bakit. Saka nangangalay na din ako magtype. Sinisipon din ako, kakahiya hehehe.

Pero kahit madaya ka tay kasi di mo ako hinintay umuwi, alam kong love mo ko. hehehe.... yihi!
Love din kita at love ka naming lahat.

Hay.... anu kaya meron bukas, sana bumalik na lang ang kahapon.
__________________________________________________

Sa mga panahon na ito, wala akong makitang salita para gumaan ang pakiramdam ng kaibigan ko. Nahihirapan ako para sa kanya, at nagpag-iisip isip ang maraming bagay. Masakit sa kanya ang pangyayari at alam ko rin na hindi na nya nagawa pang batiin ang kanyang ama noong Father’s Day, wala rin sya sa tabi ng ama noong naghihirap ito sa ospital at hindi man lang nakita ang kanyang ama hanggang sa huling hininga ng kanyang buhay.Kaya marahil ganun na lamang ang kanyang panhihinayang at pagnanais na ibalik ang panahon.

Mahirap at masakit, malungkot at mabigat ang nararamdaman ko para sa kanya. Sa kanyang pagbabalik sa Pilipinas, walang ngiting sasalubong sa kanya. Kundi pagtangis at iyak ang yayapos sa kanyang pag-uwi. Nawalan na sya ng pagkakataon para mayakap, mahalikan at maipadama ang kanyang pagmamahal hanggang sa huling sandali ng buhay nito. Pero ganun pa man, mananatili sa kanyang alaala ang masasayang sandali kasama ang kanyang ama.

Sana’y itoy magsilbing paalala sa ating lahat. Huwag natin sayangin ang sandali para ipadama natin sa ating mga mahal sa buhay kung gaano natin sila kamahal. Huwag na nating antayin na hanggang sa ala-ala na lang natin pwedeng makasama ang mga mahal natin. At huwag natin hayaan na mawalan tayo ng pagkakataon na masabi na “Mahal na mahal natin sila”.

Nakakalungkot isipin na kung minsan saka lang natin napapahahalagahan ang isang bagay o tao kapag wala na ito sa atin. Masakit isipin na saka lang tayo bumabawi sa mga mahal natin sa buhay kapag huli na ang lahat. Saka lang natin nasasabi na mahal natin sila, kapag hindi na nila ito kaya pang marinig. Saka lang natin naipapakita ang pagmamahal natin kapag wala na silang kakayahan pang masilayan ito. Saka lang natin naipapadama ang ating pagpapahalaga at pagmamahal sa kanila kapag wala na silang lakas para maramdaman ito at maibalik rin ito sa atin.

Sana magsimula na tayo, at gawin ito hanggat hindi pa huli ang lahat, hanggat may pagkakataon pa tayo at hanggat may kakayahan pa silang maramdaman ito. Huwag sanang dumating sa atin ang punto na pagsisihan natin ang mga bagay na hindi natin nagawa. Huwag natin hanapin ang kanilang pagkukulang kundi punuan na lang natin ito.

Gawin na nating lahat ngayon dahil kahit kailanman hindi natin kaya pang ibalik ang kahapon.

Ang awitin na ito ay para sa aking kaibigan at sa kanyang ama. Sana masaya na ang kanyang tatay sa kabikang buhay.

MR.POGI----TA

Nung minsang naglalakad ako isang mall dito sa Saudi, lumapit sa aking isang bading at pinipilit akong sumali sa Ginoong Riyadh. Ito ang ikaapat na pagkakataon na pinilit akong sumali sa Ginoo..Ginoo na yan tulad ng Ginoong Bulacan, Ginoong Riyadh, Ginoong Mataas na Paaralan ng San Bartolome, at SUS!Ginoo. Eh hindi naman talaga ako mahilig sa ganyang pakontes sa pagandahang lalaki. Hindi ko rin makuha kung ano ang importansya at maitutulong nyan sa buhay ko. Hindi naman ako naghihikahos para asamin pa ang isang sakong bigas at gas range na premyo, at lalong hindi ko gustong maging sikat. Tingin ko kasi, ang mga sumasali sa ganyang mga pakontes ay mga kulang sa pansin at gustong maging sikat. Pero sa kabilang banda, natutuwa rin naman ako kasi nakonsidera akong sumali sa ganito. Kaya di ko tuloy maiwasang magtanong

AKO: Nakupo!Di po ako sumasali sa ganyan. Pero kuya, bakit nyo po ba akong gustong sumali dyan, dahil po ba “AY HAB DA LUKS?”

(Sabay tingin sa akin mula ulo hanggang paa)

PUMIPILIT: Kasi tingin ko “YU HAB DA HAYT!”

AKO: EH LUKS PO?

PUMIPILIT: Uhmmmm “U HAB DA GUTS!”

AKO: Eh sa LUKS PO?

PUMIPILIT: Uhmmmm “U HAB DA BRAIN!”

AKO: Eh sa LUKS PO?

PUMIPILIT: Eh….. mukhang ka namang MABAIT!!!

Hindi ko na tinanong ulit yung pumipilit sa akin , kasi baka bigwasan ko lang sya sa panga at paduguin ko ang esophagus nya! Eh siguro pakiramdam nya na masyadong makapal ang mukha ko para sumali sa ganyan at handa akong mamasyal sa entablado ng naka-brief lang na kita ang pisngi ng puwet at kuyukot ko (joke lang wala namang ganun hehehe!). Kaya isang malaking “HINDI” ang sinagot ko! At malamang may masama lang syang binabalak sa akin kaya nya ako nilapitan. (baka akala kolboy ako!patay tayo dyan)

Yung isang barkada kong sumali sa bayan namin ng ganyan (komo barakda suportado namin sya) nagulat kami sa mga pinaggagawa sa kanila. Kasi napakalaswa talaga ng kontes na yun! Pakiramdam ko na-exploit ang mga kasali dun (mapababae at mapalalaki). Yung mga babae pinasuot ng tali este ng panting halos pwede mo ng makita ang small at big intestine nila sa loob, tapos yung mga lalaki naman pinasuot ng trunks tapos nilagyan ng bimpo sa loob para raw malaking tingnan ang kwan nila. (ginawang lumpia).Kaya sari saring mga kamay ang mga humahawak sa kanila bukod pa sa mga matang hinuhubaran sila (yun na nga lang ang suot nila huhubaran pa sa tingin)

Kaya naman nakakatakot sumali sa mga ganyan kasi maeexploit ka talaga. Siguro kung magmomodel ka lang ng damit pwede. Pero kung merong ganyang kalaswaan eh di na siguro.

Dito sa Riyadh pinipilit akong sumali sa ganoong kontes kahit alam kong HULSAM naman ang kontes na yun at may sasagot na daw sa barong at iba pang damit ko . Pero ayaw ko talaga, saka isa pa kung may talent portion dun, ano naman ang ipapakita ko? Wala akong maisip!Di ako marunong sumayaw o kumanta pero baka ang gawin ko na lang ay magpalobo ng laway sa pamamagitan ng ilong o di kaya ipasok ko sa butas ng tenga at ilabas sa kabila ang isang pusa.

Sa opening naman ang sasabihin ko sa harap:

AKO: Nagulat kayo noh, akala nyo si Dingdong Dantes ito no!Nagkakamali kayo, ako nga pala si Drake ang Dingdong luk alayk apter da aksident (sabay feeling pogi pose).

Kung sa question and answer naman, at tinanong ako ng ganito:

Question: Kung magiging Presidente ka ng Pilipinas ano ang mga batas ang ipapatupad mo?

AKO: Pers op ol, ay wud layk to grit ebribadi “GUD IBNING”,kung magiging presidente ako ang una kong gagawin ay paalisin ko ang mga mayayaman sa Forbes Park at dito ko palilipatin ang mga mahihirap. Tapos gagawin ko ng legal ang shabu at mabibili ito sa botika pero ang isang gramo ay nagkakahalaga ng 1 milyon. Tapos ang mga estudyanteng walang klasrum ay papuntahin ko sa senado at kongreso para dun sila magklase, ang mga senado at kongresista ay magsesesyon sa ilalim ng puno ng kaymito. Tapos magpapaimprenta ako ng pera na may nakalagay na "FOR GOVERNMENT USE ONLY"para di na kami magnanakaw pa sa kaban ng bayan. Yun lang po at tenk yu beri mats.

Ano sa tingin nyo may pag-asa ba akong manalo?hehhehe! Basta ayaw ko talagang sumali sa ganyan bukod pa sa puro panlalait lang ang maririnig mo sa manonood, tulad ng “KAPAL NAMAN NG MUKHA NYAN, EH KAY PANGET PANGET SUMALI”, tapos pag hinanap mo kung sino ang sumigaw nun, makikita mo na mukhang pala syang salagubang na may kamay at paa ng tao. Tipong ganun ba, nagmimiron kahit wala namang karapatang magmiron.

Basta alam ko ,hindi ko na kailangan sumali sa ganyan para may patunayan ako sa sarili at sa ibang tao. Hindi ko naman kailangan ng papuri,parangal,titulo at tropeyo para maging isang mabuting tao. Hindi ko rin kailangan ng kasikatan at paghanga ng ibang tao para maging responsableng mamamayan. At lalong hindi ko na kailangan ipagsigawan sa marami ang mga bagay na mawawala rin sa paglipas ng panahon.

Okay lang na ganito, “GWAPO PERO HINDI HALATA”. Ika nga, aanhin mo ang pagiging gwapo kung MALIIT naman ang…………………………………… utak mo!hehehe,kala nyo yung kwan no!

Hayaan nyo kung mapilit akong sumali sa kontes na yan, malamang desperado na akong mapalanunan ang isang sakong bigas at gas range.

Ingat

Drake

PROS AND CONS NG PAGIGING GWAPO AT HINDI GWAPO

Mayroong mga disadvantages at advantages ang pagiging gwapo at pagiging hindi gwapo. At heto ang ilan sa mga ito:


MGA DISADVANTAGES NG PAGIGING GWAPO

1. Hindi pwedeng lumabas ng bahay ng di naliligo o nagpapabango
2. Habulin ng mga matrona, babae at nagpipi-feeling babae
3. Hindi pwedeng mangulangot o maghihinunuli sa harap ng maraming tao
4. Sinasabihang “bakla”
5. Laging sinisiksik sa loob MRT/LRT kahit maluwag naman
6. Hindi pwedeng tumawad sa palengke kung ayaw marinig ito”Kay gwapo-gwapo wala namang pera”
7. Sinasabihang mayabang at suplado.
8. Walang karapatang magkaroon ng tinga sa ngipin, tumulo ang laway pag natutulog at magkaroon ng muta sa umaga.
9. Akala nila mabango rin pati utot mo
10. Laging natsan-tsansingan sa dyip, bus, MRT/LRT, gym, sinehan at kung saan saan pa.

MGA ADVANTAGES NG PAGIGING GWAPO

1. Sinasabihang “ mukhang mayaman” kahit wala namang pera
2. May lisensyang maging babaero (o kaya lalakero)
3. Madaling maka-utang at madali DAW pagkatiwalaan. (ganito maririnig mo:”Sige, gwapo ka naman eh……..”)
4. Pwedeng magwantutri sa bus o dyip ng hindi mahahalata
5. Lahat ng trabaho bagay sa kanya
6. Lahat din ng kulay ng damit bagay din
7. Isang matinding pa-kyut lang ang kailangan, tyak pauunahin na sya sa pila o kaya libre na sya ng miryenda at gupit.
8. Okay lang maging bobo, kasi may kasabihan daw “Aanhin mo ang damo kung mukha kang kabayo, mabuti pa ang bahay kubo sa paligid ligid ay puno ng linga”
9. Pwedeng maging artista o di kaya humanap ng mayamang matronang duktora para humingi nng kotse , bahay at pera. Saka i-video kasama ang maraming model at artista. Tyak magiging sikat ka pa
10. Okay lang na hindi magreview tuwing exam kasi tyak papakopyahin ka ng katabi mong babae(o bading) o di kaya ipapasa ka ng titser mong babae (o bading)


MGA DISADVANTAGES NG PAGIGING HINDI GWAPO


1. Laging napagbibintangang magnanakaw, rapist, snatcher, akyat bahay ,shoplifter at kung ano ano pang krimen sa iyo ituturo.
2. Kahit maligo ng handred tayms mukha pa rin daw mabaho. Hindi rin sya pwedeng magselan kasi di raw bagay.
3. Hindi pwedeng maging artista, pulitiko lang (then saka lang pwedeng maging artista)
4. Laging kontrabida sa pelikula, o di kaya binabambo ng binilot na dyaryo at sinasabuyan ng ihi sa arinola.
5. Sinasabihang manyak ng katabing babae kahit mas matigas pa sa iyo ang mukha nya.
6. Kailangang maging matalino at mabait , kung hindi................. malamang sinasabihan ka ng “kaawa-awang nilalang”
7. Kahit branded ang damit at sapatos mukha pa rin daw galing “ukay-ukay”
8. Lahat ng bagay kamukha na nya at sinasabihang “mukhang palakol”, “mukhang tsinelas” “mukhang basket” at kung ano ano pa (hayop din kasama sa listahan)
9. Paboritong batuhin ng titser ng eraser, chalk at aklat. Sya rin ang pinagbibintangang kumain ng yema at pulburon na di pa nagbabayad.
10. Pag napasagot nya ang magandang babae sinasabihang “GINAYUMA LANG DAW “ pag kapwa panget naman ang napasagot nya - “NO CHOICE” daw ang tawag dun.



MGA ADVANTAGES NG PAGIGING HINDI GWAPO


1. Nagiging komedyante kaya kahit di nagpapatawa mukha pa ring nakakatawa
2. Okay lang lumabas ng bahay ng di nag-aayos at naliligo (kaya may lisensyang magkaroon ng putok at bad breath)
3. Hindi sinusundan ng makukulit na Saleslady dahil otomatiko na raw na hindi sila bibili
4. Pwedeng maging boksingero dahil hindi raw panghihinayangan ang mukha
5. Mabenta tuwing “Halloween”
6. Kahit magkaroon ka ng sex video walang gaanong papansin.
7. Hindi na kailangan mag-ubos ng pera para sa facial, eskinol, glutathione at kung ano ano pang pampagwapo.
8. Pwedeng mangulangot, umutot, dumighay at dumura sa harap ng maraming tao.
9. Madalas katakutan sa looban at kanto, dahil mukhang kakain ng tao.
10. Hindi malilito o lilingon pag may tumawag na “Hoy!Pogi!” sa likod.


Ang mundo ay balanse ng lahat ng bagay. Hindi pwedeng puro positibo lang at hindi rin pwede puro negatibo lang. Kaya may negatibo kasi may positibo at kaya may positibo kasi may negatibo. Ang lahat ng bagay ay may positibo at negatibong idinudulot sa atin. Hindi ba mas nakikita natin ang positibong bagay dahil sa negatibong pangyayari, at mas nakikita natin ang negatibong bagay dahil sa mga positibong nangyayari. Magulo ba? Naku basta intindihin nyo na lang!


Ang ilan sa mga nabanggit sa itaas ay naranasan ko rin, kaya di ko alam kung san akong kategorya nabibilang (sa gwapo ba o sa hindi gwapo) kaya tinanong ko yung kaibigan ko.


AKO: Pre gwapo ba ako o panget?

KAIBIGAN KO: Pare, hindi ka naman gwapo at hindi ka naman panget.

AKO: Eh ano ako?

KAIBIGAN KO: Tao ka drake, Tao ka!!

Ganun! Kumag yung kaibigan ko na yun ah, natural tao ako! Hindi ba halata?Pero siguro duon ako na bibilang sa GWAPONG PANGET na kategorya! Hindi nga kaya. ! Pero sa totoo lang nalilito pa rin ako pag may tumatawag sa likod na "Hoy, Pogi!", tapos hindi pala ako ang tinatawag. Yun palang katabi kong nagngangalang "POGI". Hehhehe, NAYS NEYM!!

Ingat na lang mga katoto,

Drake

Dear Tatay,

Dear Tatay,

Kamusta na po kayo dyan sa Pilipinas, Tay?Ako po awa ng Dyos ay okay naman po dito sa Saudi. Oo nga po pala bago ang lahat ay gusto ko sana kayong batiin ng Happy Father’s Day. Kung pwede nga lang po akong umuwi dyan muna para makasama kayo, gagawin ko po. Kaso medyo mahal ang pamasahe sayang naman. Pero sana kahit man lang sa sulat na ito ay maiparating ko sa inyo ang aking pagmamahal at taos pusong pasasalamat.

Tay, maraming salamat po sa pagiging isang mabuti at responsableng tatay. Batid ko po noon ang hirap ng trabaho nyo sa bukid, kitang kita po sa mga ugat nyo sa kamay at paa. Minsan nga awang awa ako kasi nung minsang nabiyak yung paa nyo dahil nakaapak kayo ng bubog sa putik pero pinilit nyo pa ring ipagpatuloy ang pag-aararo nyo. Kahit na halos magkandakuba kayo sa pagdadamo sa bukid natin at mabilad sa ilalim ng araw, tinitiis nyo yun para sa akin at sa pito ko pang kapatid para makakain kami ng sapat at makapag-aral. Alam ko pong wala akong gaanong naitulong sa inyo sapagkat nag-aaral po ako nun, pero ramdam na ramdam ko po ang pagsisikap nyo para sa amin. Alam ko pong mahal na mahal nyo kaming lahat na magkakapatid.

Tay, salamat po sa pagtuturo sa amin sa tamang landas. Siguro hindi kami magiging matagumpay na magkakapatid kung hindi dahil sa inyo. Kayo ang nagmulat sa amin sa Dyos at sa tamang asal.Hangang -hanga po ako sa inyo sapagkat sobra sobra ang kabaitan nyo sa lahat ng tao. Kahit na minsan niloloko na kayo pero tuloy pa rin kayo sa pagtulong na hindi naghihintay ng kahit na anong kapalit. Hanga din po ako sa pagiging relihiyoso nyo, na kahit pagod na pagod at puyat na puyat kayo nagagawa nyo pa ring magrosaryo at magsimba araw araw kahit madalas tinutulugan lang namin kayo. Sobrang saludo po ako sa inyo, alam ko pong lagi nyo akong kasama sa mga panalangin nyo lalo na ang aking kaligtasan at kalusugan dito sa Saudi.

Tay, salamat po sa pagiging ulirang ama sa amin. Lagi kayong nakasuporta sa lahat ng laban namin sa buhay . Minsan nabibigo kami pero kayo pa rin ang nagpapalakas ng loob namin. Kahit kailan hindi nyo po kami pinilit sa mga bagay na hindi namin gusto , lagi lang kayong nandyan para alalayan kami. Kung sakaling kami ay bumagsak dahil sa pagkabigo kayo ang nagtatayo sa amin, at kung sakaling kami naman ay nagtagumpay kayo ang una naming tagahanga.

Tay, kung may bibigyan ng medalya o sertipiko ng pagiging ulirang ama tiyak pasok kayo dito. Hindi dahil anak nyo po ako kaya ko nasabi ito pero alam ko din na hindi lang ako ang kayang magpatunay na karapat dapat kayo sa titulong ito. Madalas ko ngang naririnig sa iba na sinasabi nilang “Sana sya na lang ang tatay ko”, sobrang saya ko po kapag naririnig ko iyon. Kasi hindi ko na kailangang mangarap at humiling sapagkat tatay ko ang pinakamabait at pinakaresponsableng tatay sa buong mundo.

Tay, hindi po sapat ang papuri at parangal kung gaano ko kayo pinagmamalaki bilang tatay ko. Daig ko pa ang nanalo ng mega lotto dahil kayo ang tatay ko. Kaya po bilang ganti , ipinapangako ko po na ako na po ang bahala sa inyo at kay nanay syempre. Ipaparamdam ko po sa inyo ang kaginhawahan ng buhay na hindi pa nyo nararanasan dahil pagsasakripisyo sa amin. Nangangako po ako na maging mabuti at responsableng tao din na may labis na takot sa Dyos. Pangako din na lahat ng gintong aral na binigay nyo sa akin ay aking isasabuhay at pagyayamanin.

Alam nyo tay,kung sakaling pamimiliin ako ng Dyos sa aking susunod na buhay kayo pa rin po ang pipiliin ko ng bilyong beses pa. Hindi po ako magdadalawang isip baka kasi maunahan pa po ako ng iba. Hindi ko po kayo ipagpapalit kahit sino pang sikat, mayaman at makapangyarihang tao sa mundo, kayo pa rin ang siguradong pipiliin ko bilang tatay.

Tay, kulang ang mga salita ko para maiparamdam sa inyo kung gaano ko kayo kamahal, nirerespeto at hinahanggan.Mapalad po ako bilang anak nyo at saludo po ako sa pagiging isang mabuting tao nyo. Pipilitin ko pong gayahin kayo sa abot ng aking makakaya. Di man kapantay kahit man lang kalahati lang nito.

Ang tagumpay ko po ay utang na loob ko sa inyo, sapagkat kayo ang naghubog sa akin at kayo rin ang unang naniniwala sa akin. Alam ko pong darating ang araw na magkakasama sama rin tayo dyan sa Pilipinas at susubukan ko pong tumbasan kahit man lamang sa maliit kong kaparaanan ang lahat ng sakripisyo at paghihirap nyo sa buhay para sa amin . Tandaan nyo sana palagi na proud na proud po kaming magkakapatid kasi kayo ang tatay namin at MAHAL NA MAHAL NAMIN KAYO

HAPPY FATHERS PO ULI TATAY!!

Nagmamahal,

Drake

P.S

Tay, ano po ba ang gusto nyong pasalubong??Kahit ano tatay kahit man lang sa pasalubong makabawi ako. Ingat po palagi at ingatan lagi ang kalusugan nyo.

First Time Mo?

Anu-ano ba ang mga una mo sa buhay?Ako, marami akong una o first na naranasan ko sa aking buhay, at isasambulat ko dito na parang tae sa blog ko ang tatlong mahahalagang una sa buhay ko:

UNANG HALIK (FIRST KISS)

May kalaro ako nun na itatago nating sa pangalang Nene, isang taon ang tanda nya sa akin. Anim na taon ako noon at sya pitong taon. Iyon ang mga panahong supot pa ako, di nagbibrief at bunge bunge pa ang ngipin. Naglalaro kami ni Nene ng paborito naming laro, ang antigong “BAHAY BAHAYAN”. Obviously sya ang nanay at ako ang tatay, at madalas lagi akong pinapakain ni Nene ng mga niluluto nya sa kalan-kalanan namin.Nagluluto sya ng nilagang dahon ng kaymito at gumamela o di kaya ang malinamnam na sinigang na bato with tubig sa pusali ang paborito nyang ihain sa akin. Eh ako naman madalas ko syang inuuwian ng kuwintas galing sa dahon ng kamoteng kahoy at singsing mula sa “pritos ring” na tig pipiso kina Aling Lumeng.

Heto ang siste, naglalaro laro kami ng bahay bahay, at syempe kunwari gabi na kaya matutulog na kami. Humiga ako sa maliit na kama sa loob ng bahay bahayan namin, tapos sumunod sya. Syempre matutulog ako kaya pinikit ko ang mata ko. Nagulat na lang ako ng may dumampi sa aking labi, akala ko lamok lang at balak kong hampasin sana ng ubod lakas. Pero nagulat ako na si Nene pala ang humahalik sa akin,wala naman akong kamali-malisya nun kaya nag-iiyak ako (Malay ko bang may pagnanasa pala sa akin si Nene). Kaya nagtatakbo ako at sinumbong ko sya sa nanay ko. Sabi ko kay nanay “Bad si Nene kase ni-kiss nya ako sa lips, huhuhu!(sabay singhot para bumalik ang uhog). Hayun tumawa lang ng pagkalakas lakas ang nanay at nanakot pa “HALA LAGOT KA, MABUBUNTIS SI NENE”. Kaya naman lalo akong umiiyak, syempre nakakatakot baka magmukhang bukayo ang anak ko (maitim kasi si Nene noon).

UPDATE: Si Nene ay isa ng titser ngayon,hindi pa sya nag-aasawa (eh baka iniintay ako,hahah) medyo pumusyaw pusyaw na sya ngayon.(Pero kung tinatanong nyo kung gumanda sya, eh masasabi ko “MABAIT SYA”)

UNANG GELPREN (FIRST GF)

Una akong nagkasyota noong Port Dyir hayskul ako, bale ex-gelpren yun ng bespren ko. Eh nagkasawaan na kaya ako naman ang nanligaw. At di naman ako nabigo at sinagot nya ako bago kami mag Field trip sa Enchanted Kingdom. Tanda tanda nya yung araw na yun kasi yun ang araw bago ko sya sinukahan sa bus dahil sa hilo dulot ng mga dyaskaheng mga “RIDES” na yan. Sama kamo non sinubukan kong pigilan pero para palang bulkang Pinatubo ang bibig ko kaya punong puno ng durog durog na Nagaraya (yun kasi baon ko), Chippy at kanin ang buong katawan nya. Hehehe!

Medyo okay naman sya kaso yun nga lang mas kilos lalaki pa sya kesa sa akin, boyish kasi sya (pero di sya tomboy). Madalas pag nakaupo yun eh nakabukaka at parang pinapahanginan ang ………. (alam nyo na!). Kaya sinasaway ko, sabi ko isara sara nya yun kasi baka sya kabagan o di kaya pasukan ng langaw. Pero madalas di naman sya nakikinig at binabatukan pa ako sabay konyot.

Nagbreak kami kasi napakaselosa nya, at nasasakal na ako. Sabi nya isip bata daw ako, eh di naman totoo yun at wala syang pruweba. Sya ang selosa kasi madalas nyang pagselosan yung teks, holen, gagamba at goma ko. O kaya pag hindi ko sya inahahatid kasi nga busy ako sa pagtataching, kara krus at pag hinahabol ko yung palabas sa TV na “VOLTRON” tuwing alas kwarto.Kaya nakipagbreak na ako sa kanya kasi napakaselosa nya talaga. Heheheh(totoo yan, di ako nagbibiro)

UPDATE: Magkabarkada kami nito (ako, sya at ang bespren ko) at ikakasal na sya sa December, 2010. Nasa Japan sya ngayon (hindi sya Japayuki dun, banker sya….BANKER!!!,hehehe )

UNANG PAG-IBIG (FIRST LOVE)

Si Lynette ang aking unang pag-ibig (pinangalanan na talaga), halos tatlong taon ko syang niligawan. Halos maging hampas lupa na ako sa kanya , kasi di ako kumakain , tinitipid ko yung baon ko para maihatid ko lang sya sa kanila (Pampanga kasi bahay nya). Kung sakaling medyo kulang na kulang talaga, eh nag wawantutri na lang ako sa dyip(di ako nagbabayad ng pamasahe pauwi). Kaya lahat ng gimik nagawa ko na tulad ng matulog kunwa-kunwarian, magtatakbo pag huminto na sa tapat namin yung dyip, magtago sa likod ng pasahero o di kaya maging dakilang taga-abot ng bayad at tagapagkwento ng driver.Minsan nabulyawan na ako sabi sa akin “HOY TOTO, ANG KAPAL NG MUKHA MO!!MAGBAYAD KA!!”, hayun tinakbuhan ko sya at naghabulan kami. Malas nya eh matagal ko nang pinagpraktisan yun.

Biruin nyo halos tatlong taon ko syang niligawan. Kinaaway ko na yung lahat ng barkadang naging karibal ko sa kanya, umuwi ng hatinggabi maihatid ko lang sya (dulo kasi sya ng Pampanga, ako naman dulo ng Bulacan) at mag wantu tri gabi gabi, pero sa huli BINASTED din nya ako at nauwi sya sa isang barkada kong simple kung umatake. Kaya halos pagsakluban ako ng langit at lupa nun, ayaw ko na ngang pumasok sa skul noon eh. Pinag-isipan ko na rin syang reypin (joke lang, di pa naman akong desperadong tao)

Kung tuusin din naman sya gaanong maganda (alangan pa nga sa akin eh, hahahhaha kapal ng mukha noh). Kamukha nya si Sugar Mercado ng sex bomb, pero meron talagang mga babaeng malakas ang appeal. At aaminin kong malakas talaga ang appeal nya. Sya ang una kong pag-ibig at sya rin ang unang bumasted sa akin. Pero ganun talaga ang buhay , pinag NOVENA ko pa yun kay Lord na sana maghiwalay agad sila. Pero mukhang mahina ako kay Lord, hehehe!!

UPDATE: Sila pa rin ng barkada ko, eh malamang malapit na rin silang ikasal. Magkaibigan pa rin naman kami pare-pareho. Medyo nung nakita ko yung latest picture nya sa Friendster ,eh kamukha nya pa rin si Sugar Mercado.

**********************************************************************
Yan ang mga una ko sa aking buhay, sabi nga nila sa ingles , there’s always “first”in our life. Laging may una sa buhay natin, lahat naman ng bagay ay kailangan may una. Kumbaga sa unang pagkakataon duon natin masusubukan ang ating mga sarili.. Maaring sa unang beses pa lang mabigo na tayo, pero okay lang yun kasi sa ikalawang beses susubukan na nating magtagumpay. Maaring sa mga unang subok natin sa buhay mahirapan tayo pero alam ko sa susunod sisiguraduhin natin madadalian na tayo.

Tandaan sana natin na sa mga una nating karanasan dun tayo madalas matuto. Duon natin naiintindihan ang bagay bagay. Duon tayo nakakahanap ng solusyon, duon tayo nakakita ng paraan at duon tayo mas tumatatag bilang isang tao. Huwag tayong matakot kung ito ay una palang sa ating buhay, sabi nga nila “mas mabuting sumubok ka at mabigo kesa maging bigo ka kasi di ka sumubok”.
Salamat po.

Ateneo dela Salle

Paunawa: Wala po akong pinapatungkulan dito. Kaya kung sakaling nabanggit ang inyong unibersidad ako po ay walang masamang intensyon doon. Pero teka panoorin nyo muna to! Gawain ko rin ito noong bata pa ako. hehehe

Hay, minsan ba naisip mo na parang dalawang kategorya lang ng mga estudyante sa kolehiyo, kung ikaw ba ay nag-aaral sa La Salle o nag-aaral sa Ateneo? Kung ikaw ba ay BERDE ang DUGO (hindi bading , kulay yun ng La Salle) o may DUGONG BUGHAW (kulay ng Ateneo) eh pero paano naman kaming mga estudyanteng hindi nag-aral sa unibersidad na yan…. ang tawag ba sa amin ay DUGO DUGO GANG?.

Para silang mortal na magkaaway,nag-aaway sila kung alin sa kanila ang magaling at sikat na unibersidad. Pwera pa ang kategoryang kung sino ang mas may mayaman, at mas may magaganda at seksing estudyante sa kanilang unibersidad. Samantala kaming nasa State University ang pinag-aawayan namin ay kung bakit mataas ng isang daan “miscellaneous fee” namin.

Sa UAAP, parang laging inaabangan ang salpukan ng dalawang unibersidad na yan. Kulang na lang na idisqualify ang ibang iskwelahan para maraming manood ,maraming sponsors at maraming commercials sa Finals. Kaya naman pag nasa labas ka at nag-aasaran na ang mga estudyante ng dalawang unibersidad na yan, ang pwede mo na lang gawin ay magpalobo ng laway sa bibig at kumain ng BOY BAWANG habang nag-eenglisan sila, YOU KNOW?!? At syempre maglulupasay ka man sa harap nila hindi ka makaka-relate sa kanila. Sa TV naman eskwelahan yun ng mga artista, kumbaga dyan lang sila pwedeng pumasok. Kung hindi nila eskwelahan yun malamang hindi sila sikat.

Sa paghahanap ng trabaho, namumuro rin yang dalawang unibersidad na yan. Kunwari pang nakalagay sa mga qualifications ng kumpanya “ MUST BE GRADUATE FROM REPUTABLE UNIVERSITIES”, para namang mayroon hindi REPUTABLE na unibersidad. Mano bang direct to the point at walang paligoy ligoy , pwede namang sabihing FAMOUS UNIVERSITIES. Noong nag-aaplay ako ng trabaho sa Makati, mistula akong tagasindi ng yosi nila at tagalinis ng kotse ng mga iyan, kasi mukha silang mayayaman, matatalino at biniyayaan ng magagandang mukha. Eh ano naman ang laban ko dun, ang tanging maipagmamalaki ko lang eh………KYUT ako (wow, parang aso lang ah). Kaya para hindi sumasama ang PILINGS ko iniisip ko na lang na MABAHO din ang tae nila ,at least pantay pantay kami dun at fair pa rin si GOD.

Kaya naman pinangarap kong mag-aral alin man sa dalawang yan noon, syempre para namang maging sikat ako kasi balak ko ring mag-artista nun,hehhee.Pero hindi kaya ng aking MAMI AT DADI este nanay at tatay pala dahil sa pinakamabigat na dahilan, kami ay isa lamang POOR o walang pera. Kaya pinapunta na lang nila ako sa STATES…………….. sa State University. Palagay ko naman hindi nagkakalayo ang mga subjects namin sa mga subjects nila. Yun nga lang aircon yung klasrum nila kami nagtyayaga sa bentilador na nakatutok lang sa prof namin. Nagdadasal nga akong kabagan yun dahil tutok na tutok sa pagmumukha nya yung bentilador , tuloy lumilipad sa kyut na peys ko ang mala blokeng laway nya na bumula bula pa na parang Surf.

Eh di ba meron pang pasadyang T-Shirt, caps, jacket, at keychain ang dalawang skul na yan, samantalang kami P.E uniform lang medyo pahirapan pa ang pagbabayad at tila hindi pinag-isipan ang design. Naglagay lang ng letrang P at E sa puting T-shirt, aba parang ka-level namin ang mga preso kasi kulang lang ng E ang orange nilang damit. Pero ganun talaga!hehehe

Pero alam nyo sa huli natutunan ko na wala naman talaga sa skwelahang pinagtapusan mo yan eh, nasa tamang diskarte mo yun. Oo minsan nakakainsecure talaga sila, tulad sa lipunan nating parang nakakapanliit pag nasa harap tayo na tinatawag na “RICH AND FAMOUS”, pero ang totoo pare-pareho lang din naman tayong tao. Maaaring MAS sila sa materyal na aspeto pero hindi naman ibig sabihin nun ay angat na sila sa pagkatao. Tandaan MABAHO RIN ANG TAE NILA.

Ang respeto naman ay hindi napag-aaralan, ang paggalang naman sa kapwa ay hindi na nangagailangan pa ng diploma. Kaya alam kong kahit na hindi ako mag-aaral sa dalawang unibersidad na yan kaya kong magkaroon ng repeto at paggalang. Totoong marami tayong matutunan sa paaralan pero mas mahalaga pa rin ang mga natutunan natin sa buhay. Ang diploma ay unang tungtungan sa tagumpay pero para maabot ito kailangan mong iaakyat ang paa mo at kumilos.

Saan man tayong galing na unibersidad ang lagi tanong dyan, may natutunan ba tayo?La Salle man , Ateneo o isang State University ang mahalaga kung paano nagamit ang pinag-aaralan mo sa buhay, at paano nahasa ang kaisipan mo para maging isang mabuti at responsableng tao. Siguro bahagi na ng kulturang Pilipino ang kompetisyon at masaya tayo sa ganun kaya siguro may ganito. Pero sana magawa rin natin mapagwagian ang kompetisyon ng ating sariling laban sa buhay.

Yun lamang po at maraming salamat.

AKO AT KAMI BILANG MGA MANGGAWANG PILIPINO SA IBANG BANSA

Heto ang aking opisyal na "kalahok na sanaysay at bidyo" sa pinagpipitagang PINOY EXPATS/OFW BLOG AWARDS o PEBA. Mangyaring pindutin lang ito: PEBA para sa makita at malalaman kung ano ito, at para iboto ang nais nyong manalo.

Sana po magustuhan nyo ang ginawa kong bidyo na talagang aking binigyan ng panahon bilang pagpupugay sa kapwa ko OFW sa ibat ibang panig ng mundo. Sana'y magsilbi itong inspirasyon para sa lahat at itoy pinamagatang OFW: Pag-asa ng Bayan,Handog sa Mundo. (Itoy mula sa tema ng PEBA)

KREDITO: Ito'y koleksyon ng mga bidyo sa youtube na akin ko pong hinimay himay at pinagsama-sama. Ang awitin ay kinanta ng Emilio Aguinaldo Choir at ang titulo ay "Tagumpay nating lahat", na unang inawit ni Lea Salonga noong dekada nuebenta.
__________________________________________________________

AKO AT KAMI BILANG MGA MANGGAWANG PILIPINO SA IBANG BANSA


Oo, aminin ko noon nangibang bansa ako hindi para sa bansang Pilipinas kundi para sa aking pamilya. Dahil gusto kong gumihawa ang pamumuhay namin at gusto kong mabago ang buhay namin. Subalit sa pagdaan ng mga araw at sa pagpapatuloy ng aking buhay sa ibayong dagat. Tila kasunod ng pagnanais kong mabago ang buhay ng pamilya ko ang mabago ang bansa natin. Ang marubdob na paghahangad kong maiangat ang antas ng aming pamumuhay ay tila katumbas din ng aking paghahangad na mabago ang kalalagayan ng aking bansang sinilangan. Alam ko hindi rin nalalayo ang mga nararamdaman ko sa nararamdaman ng kapwa ko OFW. At nais kong magsalita hindi lang para sa akin kundi para sa milyon milyong OFW sa buong mundo.

Hindi namin nais maging tanyag at hindi namin hangad ang maging sikat Kung sakaling kami ay tinaguriang “BAGONG BAYANI” ,hindi ito pagtataas ng aming sarili subalit marahil pagkilala lamang ito ng aming naging kontribusyon bilang Pilipinong Manggawa sa ibang bansa. Subalit ang lahat ng pagkilala ay may kaakibat na responsibilidad at sakripisyo.

Hindi biro ang pangingibang bansa at hindi rin isang laro na iwanan ang iyong pamilya para sa magandang bukas. Hindi isang “lotto” ang pagngingibang bansa na maghahatid sa iyo sa pagyaman sa isang kurap o isang uri ng mahika na magpapabago ng buhay mo sa isang iglap. Ang lahat ay nilalakipan ng sipag, tyaga at pagpupunyagi . Tulad ng buhay sa ibang bansa sinasamahan ng luha ang pawis. Pawis ng pagsisikap at luha ng kalungkutan.

Sa bawat sentimong pinapadala namin sa Pilipinas, kasama nito ang bawat gabing kami'y umiiyak at ang bawat araw na kami'y nangungulilala . Kasama rin nito ang bawat patak ng pawis na lumalabas sa aming noo at bawat oras na iniisip ang iniwang pamilya sa Pilipinas. Ang bawat perang pinapadala kada buwan ay isang pag-asa para sa aming pamilya at para na rin sa ating bansa. Kaya huwag nyo sanang isipin na nagpapakasarap kami dito sa ibang bansa sapagkat hindi kailanman matutumbasan ng salapi ang pagnanais na makasama ang pamilya namin sa Pilipinas.

Hindi kami natutuwa sa tuwing tumataas ang dolyar.Huwag nyo sanang isipin na nasisiyahan kami na nalulugmok sa kahirapan ang ating bansa. Sapagkat dama namin ito at apektado rin ang buong pamilya namin dito. Alalahanin nyo sana kami rin ay bahagi ng bansang Pilipinas at maging ang aming buong pamilya. Tumaas man ang halagang pinapadala namin ngunit kung patuloy na humihirap ang buhay ng pamilya at kapwa kababayan namin ito'y balewale rin . Kaya bakit ka matutuwa kung sa huli pare-pareho rin tayong talunan?

Pinili namin itong pangingibang bansa hindi para iwaksi ang aming pagiging Pilipino kundi para magbigay ng kaginhawaan para sa aming pamilya at maging sa ating bansa . Ayaw na naming makadagdag pa sa kahirapan ng bansa, at gusto naming maiangat ang ating ekonomiya kahit sa aming munting kaparaanan.Kalabisan ba kung sakaling mithiin namin ang kaginhawahan sa aming pamumuhay?Kabawasan ba bilang Pilipino kung sakaling nagtatrabaho kami sa ibang bansa?

Huwag nyo sanang isipin na kung pinili naming mangibang bansa ay parang pinili na rin naming magpaalila sa ibang lahi o maging aso at sunod sunuran sa kanila. Hindi namin kagustuhan yun at hindi namin pinili yun. Sino bang tao ang may gusto noon at sino bang nilalang ang magnanais na tratuhin sya ng ganoon? Walang sino man ang pipiliin ang ganoong klaseng sitwasyon kaya huwag n'yo kaming husgahan na kami ay nagpapakababa sa ibang lahi. Tinitiis namin ang hirap, inaalis ang lungkot, ginagawa namin ang trabaho sa abot ng aming kakayahan at lakas, ang lahat ng ito ay para sa aming pamilya. Kasunod ng pagtitiis at sakripisyo para sa aming pamilya ay ang pag-unlad na rin ng ating bansa. Nakakababa ba ito ng aming pagkatao? Kahihiya hiya ba ang aming ginagawang pagtitiis at sakripisyo?

Pinikit namin ang aming mata at nakipagsapalaran sa bansang iba ang kultura, lenggwahe at tradisyon sa aming kinalakhan. Baon lang namin ang lakas ng loob at pag-asang maiaahon ang pamilya sa kahirapan. Para kaming sumusugal na hindi namin alam kung kami ay mananalo o uuwing luhaan sa laban ng buhay dito sa ibang bansa. Marami sa amin ang nagtatagumpay ngunit nakakalungkot isipin na marami rin sa amin ang inaabuso, pinagsasamantalahan at niyuyurakan ng dangal. Ngayon, pinili ba naming ito?Wala sino mang taong pipiliin ang masaklap na pangyayari iyon. Handa pa rin kaming makipagsapalaran sa buhay mabigyan lang ng konting pag-asa ang aming pamilya. Kaya sana huwag nyo naman sabihing nagpapakababa kami sa ibang lahi para lang sa pera. Hindi pera ang sukatan dito kundi ang labis na pagmamahal namin sa aming pamilya. Huwag nyo kaming timbangin sa pera sukatin nyo ang laki ng puso namin sa aming pamilya.

Sabi nga, mahirap ang malayo sa pamilya, pero mas mahirap ang wala kang magawa kung kumukulo na ang sikmura ng pamilya mo sa gutom. Mahirap mabuhay mag-isa sa bansang iba ang kultura , pero di hamak na mas pipiliin ko pang matulog mag-isa at mamuhay ng mag-isa kesa matulog ka na hindi mo alam kung paano ka mabubuhay kinabukasan. Mas mabuti nang makaramdam ng pangungulila at lungkot kaysa namang makita mong naghihirap at naghihikahos ang pamilya mo. Ang pangulila at lungkot ay madaling solusyunan at labanan, subalit ang mapait na katotohanan ng kahirapan sa Pilipinas ay mahirap ibsan at kalimutan.

Ang labis na pagmamahal namin sa aming pamilya ay nanalaytay na sa aming mga ugat bilang isang Pilipino.Nakatatak na ito sa aming puso kaya huwag nyo sanang tawaran ang aming pagiging Pilipino. Huwag nyo sanang isipin na pagiging makasarili ito sapagkat wala kaming inaapakang tao at wala kaming niloloko kahit sino man.Hindi kami madamot, karamutan bang maituturing kung maging ang sariling kaligayahan ay aming isinantabi para makatulong sa aming pamilya at pati na rin sa ating bayan .Lagi naming iniisip na magbago man ang bansang aming kinalaglagyan at pinagtatrabahuhan ngunit hindi mababago ang kayumangging balat, ang pagkahilig sa adobo, ang paggalang sa nakakatanda, ang dedikasyon sa trabaho, ang labis na pagmamahal sa pamilya at ang aming pagiging Pilipino.

Nais naming maging inspirasyon, nais naming maging ehemplo, nais naming maging daan ng pagbabago at nais naming makatulong sa bansang Pilipinas. Ang paglayo sa bansang aming sinilangan ay hindi nangangahulugan ng paghina ng aming boses sa pagtawag sa pagbabago at pagkawala ng aming karapatan. Ipaglalaban pa rin namin ito at isisigaw din namin ang aming sentimyento.

Tumutulong kami sa ikauunlad ng ating bansa, sapat na ang mga istatiska bilang katibayan na nakatulong kami para maiangat ang ating ekonomiya. Maintindihan nyo sana bagamat nandito kami sa labas ng bansa,pinipilit pa rin naming magbigay ng kontribusyon tungo sa pag-unlad. At malaking bahagi ng pag-unlad ng bansang Pilipinas ay galing sa aming mga pinapadalang pera sa Pilipinas. Bagama’t aaminin naming numero uno sa kadahilanan ay ang aming pamilya, pero huwag nyo sanang itatanggi na ito'y malaking kontribusyon sa paglago ng ating bansa. Kami ang isa rin sa nagsusulong ng pag-unlad. Pinipilit din naming hindi makabigat sa problema ng bansa kaya sana huwag nyo sanang bigyan ng mali at negatibong persepsyon ang malaking katotohanang ito.

Kinakaranggal ko ang pagiging Pilipino at bilang isang manggawa sa ibayong dagat. Huwag nyo sanang tawaran ang pagmamahal namin sa aming bayan. Ang aming pangingibang bansa ay hindi nangangahulugang pagtalikod sa aming bansang sinilangan.

Sa bansang Saudi Arabia na aking pinagtatrabahuhan nagulat ako sa mataas na pagtingin nila sa aming manggagawang Pilipino. Lahi natin ang labis nilang pinagkakatiwalaan at hinahanggan. Pilipino ang binigyan nila ng prioridad sa ibat-ibang trabaho. Alam kong hindi iyon dahil lang sa sarili kong kakayahan o talento kundi dahil bahagi na ito ng kultura natin bilang isang Pilipino. Kadugtong na ng ating pagiging Pilipino ang pagiging matiyaga, masipag, masikap, masinop, matalino at mapagmahal sa dyos, pamilya at kapwa.

Kami’y mga Pilipinong Manggawa sa Ibang Bansa na may dangal sa gawa at may paggalang sa kapwa. Kami’y Pilipinong Manggawa sa Ibang Bansa na may dedikasyon sa trabaho at may matalas na pag-iisip sa anumang hamon ng buhay.Kami’y Pilipinong Manggawa sa Ibang Bansa na may obligasyon sa aming pamilya at sa aming bayan. Kamiy Pilipinong Manggawa sa Ibang Bansa na may takot sa Dyos at gumagalang sa batas ng bansang aming kinabibilangan . Pinipilit namin na sa aming munting paraan maitaas ang tingin ng ibang lahi sa atin. Sinisikap din namin palawigin ang kaisipan ng mga dayuhan sa ating bansang Pilipinas, na tayo ang bansa ng mga magagaling, talentado at matatalinong manggagawa. Sinusubukan bigyan ang ibang nasyon ng positibong persepsyon at magandang impresyon tungkol sa ating mga Pilipino. At ipapakita namin ang aming galing ,gilas at kakayahan bilang pagpapatunay na kaya rin naming makipagsabayan kanino man. Ipamamahagi at ipagsigawan sa buong mundo na KINARARANGAL NAMING MAGING ISANG PILIPINO.

AKO AT KAMING MGA MANGGAWA SA IBANG BANSA AY TAAS NOONG IPAGMAMALAKI NA KAMI AY PILIPINO SA ISIP, SA SALITA AT SA GAWA.