Eh kung sya kaya ang pinaparada......

Pagkatapos ng libing ni Tita Cory, marami ang nagsasabing dapat gawing santo (santa) si Tita Cory. Para sa akin parang OA na ata yun, kaya naman natuwa ako ng minsang ininterbyu ng isang reporter ang isang dyipni drayber at ganito ang usapan nila.

Reporter: Payag ka ba na maging santo (santa) si Tita Cory?

Dyipni Drayber: Parang sobra naman po ata yun. Tao lang din naman sya at saka hindi sya pwedeng maging santo kasi wala naman syang Kapangyarihan!!!

Nyeek!!! Buwal ako kay Manong Drayber, okay na sana yung unang sentence nya eh kaso sinabi pa nya “kasi wala naman syang kapanyarihan!!"

Ginawang mga superhero ang mga santo na kailangang may special powers din. (Teka eh di si Darna pwedeng maging santo??). Talagang napangiti ako dun, ibig bang sabihin kung sakaling may super punch at ultramagnetic top si Tita Cory ay pwede na syang maging santo (santa)?hehe . Ano kaya ang kapanyarihan ni San Pedro? Meron kaya syang x-ray vision at flying kick? Saka bakit si Santa Claus, santa ang tawag eh hindi naman sya babae?(hehhee, KORNIK)

Para sa akin okay lang na ilagay sa pera si Tita Cory pero ang gawing santa pa parang OA na yun. Marami pa rin kasing unresolved issues tungkol kay Tita Cory eh.

Speaking of Tita Cory,ngayon sikat na sikat na naman si Willie( basta sa kayabangan at kaepalan, sikat sya). Masyado kasi syang nagfefeeling dyos eh tao lang naman sya at wala syang kapangyarihan.

Alam nyo nung one time naging studio audience ako ng Wowowee (oo, sige na jologs na kung jologs). Nabiwisit ako sa kayabangan ng taong nyan, kasi kung paanong bait nya sa TV kabaligtaran naman OFF cam. Nandyan sigaw sigawan ang mga dancer at mga staff at nandyang supladuhan ang mga audience tapos saka magbebenta ng CD at jacket.

Ako ang magpapatunay kung paanong hiyain ni Willie ang mga staff nya. Manliliit ka sa mga sinasabi nya, akala mong kay galing galing at walang bahid kasalanan. Kaya talagang doble-kara ang kumag na yan, pero ganun talaga malakas ang mass appeal nya! Kaya kahit ano ang gawin nyang kabalastugan sa TV eh halos gawing dyos pa rin sya ng ibang tao. Pero aaminin ko natatawa talaga ako sa mga patawang kalbo ni Willie.

Kaya naman tawa rin ako ng tawa ng minsang napanood ko si Willie at Rico J. Puno

Rico: Alam mo Willie dalawang tao lang ang may ganyang boses!

Willie: Eh sino naman yun, aber?

Rico J: Ikaw lang at si Manny Pacquiao!!

Astig ka Rico J. nadale mo ang gusto kong sabihin. Pero hindi lang naman dalawang tao yan. May dalawa pa, si Gretchen Baretto at si Doc Manny Calayan na masyadong inaabuso ang bibig. Pero talagang nakapagtataka kasi nag nunumber 1 ang album ni Willie. Minsan mapapakamot ka na lang kasi sayang yung perang pinambili sa CD na yun dahil pwede na sanang pambili ng tinapa yun o tatlong kilos bigas.

Basta tandaan natin na ang pagiging panatiko natin sa isang tao ay nakakasama sa atin. Nagiging bulag kasi tayo kung minsan dahil sa labis na paghanga. Masyado nating inilalagay ang isang tao sa isang pinakamataas na luklukan o pedestal kaya nagmimistulang nagiging Dyos na rin natin sila.

Hindi masama ang humanga subalit ilugar natin ang paghanga natin. Gamiting inspirasyon ang mga taong ating hinahangaan at huwag gawing “Dyos” na kailangang luhuran at maging sunod sunuran lang. Kung sakaling may mabuting naidudulot ang paghanga na ito, sundan na lang ang mga yapak nila at huwag sila ang mismong bigyan ng malaking atensyon at labis na pagpapahalaga. Tandaan din natin na ang sobra ay nakakasuka, at ang labis na nakakasaman na.

Oo nga pala kung sakaling hindi nyo pa napapanood ang kaepalan ni Willie, heto ang video. Pero para mas masya, heto naman ang sagot ni Vic at Joey sa kanya.

Natawa ako sa sabi ni Joey “ Eh kung sya kaya ang pinaparada………”hahahha!! The best ang dalawang to!



HETO ANG PATUTSADA NI VIC AND JOEY KAY LORD WILLIE



P.S

Baka may magtanong, bakit ayaw ko kay Willie pero nanonood ako ng Wowowee at naging studio audience pa ako?

Sagot: TFC subscriber kasi ako dati kaya no choice kundi panoorin ko ang Wowowee, kaya ako naging studio audience kasi nanalo ako sa isang pakontes dito sa TFC (raffle yun!) kaya naimbitahan ako. Pero ngayon GMA Pinoy TV na kami!hehehhe

Tips kung paano gumawa ng entry kung tinatamad kang magsulat

Hindi ba minsan medyo nakakaubos ng ideya kung halos lagi kang naguupdate ng blog mo. At kahit itaktak mo ang utak mo sa plato eh walang lalabas kundi luga lang.

Kaya heto ang mga tips kung paano gumawa ng isang blog entry kung tinatamad kang magsulat:

• Humanap ng mga picture na nakakatawa sa internet at lagyan ito ng caption
• Tumingin tingin sa youtube, humanap ng pinakacool na bidyo at ipost din
• Gumawa ng music video at subukang magpakyut
• Maglagay ng mga jokes kahit luma ,malay mo baka bumenta pa rin
• Humanap ng mga quizzes at kung ano pang nakakapagbuhay ng iyong mga braincells

Panghuli………….

• Magpost ng tips kung paano gumawa ng isang blog entry kung tinamad kang magsulat.

PAANO NA NGA KAYA????

1. Paano kaya kung ito ang pangarap ng anak mo?

*mukhang malaki kita dyan

2. Paano na lang kung biglang sumali ang pusa sa volleyball?

*magaling umispike yan

3. Paano kung ang inaasam asam mong PSP ay ito pala ang laman?

*Malas mo kung 2 in 1 pa yun

4. Paano na lang kung ang inaakala mong seksi sa myspace o friendster eh ito talaga ang picture

*hita lang nya katawan ko na!

5. Paano na lang kung ganito ang amuzement park?

HIS Vagina talaga eh!!

6. Paano kung bigla kang maihi habang naggygymnastic ka?

*Kinabahan lang siguro?? Agaw eksena ang ihi!

7. Paano kung ganito ang discount mo?

*nice mukhang nakamura ka ah!!

8. Paano kung ganito ang headlines sa dyaryo?

* paano nangyari yun?Lakas tama ng dyaryong to!

9. Paano kung ang ninuno mo ay isang EMO ?

Meron na palang EMO nun! Adik!

10. Paano na lang kung ganito ang hitsura ng anak mo

*Eh kay cute namang bata, sarap tampalin sa nguso!

JOKE TIME

Sigaw ng nire-rape na babae, “Tulong! Tulong!”Sabi ng rapist, “Huwag ka nang humingi ng tulong! Kaya ko ‘tong mag-isa!”“Sure ka?” sey ng babae. “Ok. Huwag na! Huwag na! Kaya na raw niya!”
______________________________

Umuwing umiiyak ang anak…

ANAK: Inay, sabi ng kalaro ko… pangit daw ako! Hu! Hu! Hu! Hu!

INAY: Anak, ang kagandahan ay nasa loob… kaya huwag kang lumabas

____________________________

May nakapagsabi na ba sa ‘yong, “Ang cute mo”?Kung wala pa… wala tayong magagawa.

__________________________

Hinoldap ng limang lalaki ang isang bus…

HOLDAPER: Rereypin namin lahat ng babae rito!

POKPOK: Ako na lang po! Maawa kayo sa kanila!

LOLA: Wooooo! Epal ka! Lahat nga raw, eh!
_______________________

“Nay Oh!”

NGONGO, kumakanta ng JAI HO
________________________

BINATA: Pangit ba ‘ko?

DALAGA: Walang ginawang pangit ang Diyos… pero ewan ko lang kung may Diyos ka. Baka anti-Christ ka?
________________________

Sa mall…

LOLA: Huwag kang bibitiw sa palda ko, baka ka mawala.

APO: Opo.

(Makalipas ang dalawang oras…)

LOLA: Guard, may nakita ka bang bata na may dalang palda?

___________________________

Sabi niya, guwapo siya… napansin ko nga…Mula ulo… mukhang paa.

_________________________

PULIS: Lola, ba’t pinagsasaksak n’yo ‘yung rapist?

LOLA: Aba! Pagkatapos niya akong hubaran, bigla siyang tumayo at nagsabi na, ‘Joke-joke lang, lola!’ Eh hindi naman ako nakikipagbiruan sa kanya!
____________________________

SIR: Inday, naalis mo na ba ‘yung mantsa sa barong Tagalog ko?

INDAY: Yes, sir!

SIR: Good! Ano’ng pinang-alis mo?

INDAY: Gunting po, sir!
______________________________

DALAGA: Ano’ng tinitingnan-tingnan mo d’yan?!

BINATA: Sorry. Akala ko kasi, maganda ka. Hindi pala!

Hehehe , see instant entry!!!! ASTIGGGGG

Bano, walang talento at weirdo

Sa taas kong 5’9, bano ako sa basketball dahil sa traumang idinulot sa akin ng larong yan noong bata pa ako. Muntikan na kasi akong mabalian ng tuhod at mamatay dahil sa pampapabalya ng mga kalaro kong masyadong maeepal at parang maubusan ng bola. Tuloy, medyo natakot na akong sumubok pa sa kahit anong sports. At isa pa mas gusto ko pang humilata na lang sa sofa, manood ng T.V, ngumuya ng boy bawang at magpalaki ng ti........ tiyan. Wala akong sports na alam (bukod sa badminton, tatsing at patintero), iniisip ko noon siguro ayaw ko lang talaga ng pisikal na sports, pero nung subukan kong maglaro ng sports na pautakan tulad ng chess eh ganun din pala , banong bano din ako. Wala akong hilig talaga sa sports, kahit manood ng sports ayaw ko rin. Mas gusto ko pang manood ng Doreamon at Mojaco kesa manood ng basketball, baseball at kung ano ano pang may ball sa huli(meatballs??). Siguro ayaw ko lang ng may nanalo at may natatalo (dahil pikon ako pag natatalo, hahaha!). Ayaw ko rin kasi ng kumpetisyon eh.

Wala rin akong ka-art art sa katawan (hind yung kaartehan). Hindi ako marunong madrowing, wala akong alam sa pagpipinta o kung ano ano pang uri ng art, ang kaya ko lang gawin ay gumawa ng eroplano gamit ang art paper (Nyeee!!korni). Hindi ako magaling sumayaw at lalong hindi ako magaling kumanta. Wala akong katale-talento sa mga iyan. Nung nagsabog ang Dyos ng talento eh nasa CR ako nun. Kasi umalis na ako dahil nakarami na ako nung nagpasabog naman ang Dyos ng kakyutan. Akala ko kasi tapos na!!

Wala rin akong alam sa music, wala akong alam patugtugin kundi ang kilikili ko lang. Sinubukan kong mag-aral ng gitara, keyboard, drums, at kung ano ano pa pero talagang di ako matuto-tuto. Torotot na nga lang ang hinipan ko sintunado pa. Talagang banong bano ako sa ganyan. Gustong gusto kong matutong tumugtog pero talagang epal yang mga instrumento yan ayaw makisama at mukhang hanggang happy birthday lang talaga ang kaya kong tugtugin.

Masasabi kong very passive ang buhay ko o walang kwenta sa tagalog. Dahil mas gusto ko pang matulog, kumain ng chitchirya, makinig ng radyo at magbate………. ng itlog para sa niluluto kong omelet. Hindi rin kasi ako palalabas ng bahay dahil nga sa ganitong lifestyle ko- ang pagiging tamad.Siguro gym-bahay-opisina lang (naks gym!parang kay laki laki ng katawan ah). Hindi rin ako magimik na tao, kung gumigimik man ako madalas sa mga lugar na maganda ang music yung tamang chillout lang. Hindi ko gusto yung magsasayawan pa na halos magkapalitan na kayo ng amoy at naghuhumiyaw na ang putok mo sa kilikili kakasayaw. Gusto ko lang din mag-isa at nagiisip-isip kung paano yayaman este kung ano na ang nangyayari sa buhay ko, sabay inom ng san mig light at ng green mango shake (sarap nun).

Madalas ko rin kausapin ang sarili ko, at madalas nakikipagtalo din ako sa sarili ko (buwang!!). Madalas kong hinihingahan ng problema ang sarili ko at pinibigyan ko rin ng payo ang sarili ko. Madalas ko rin pasiyahin ang sarili ko at madalas din akong nakokornihan sa mga jokes na galing sa sarili ko. Basta weirdo ako, pero syempre di ko naman gagawin yun pag may ibang tao. Kung nasa kwarto lang ako at kami lang ng sarili ko ang tao sa loob. Saka ko lang ginagawa yan (medyo nasa border line na ako ng normal at ng baliw,hehehe)

Madalas kung pumupunta ako ng mall, gusto ko mag-isa lang ako. Uupo sa isang kanto at titingnan ko lang ang lahat ng taong dumadaan. Minsan ginagawan ko ng kwento ang mga buhay nila (parang tau-tauhan ko sila), o di kaya inaalam ko kung anong ugali meron sila at pinakagusto ko sa lahat ay maghanap ng seksi at magandang babae para silipan kung anong kulay ng panty nya. (Manyak na manyak). Basta halos nauubos ang oras ko kakatingin sa mga taong dumadaan, minsan napapatawa ako, minsan naiiyak sa awa at minsan nagagalit ako ng di ko alam kung bakit. Basta para sa akin isang malaking pelikula ang buhay ng tao.

Yan ang mga kawirduhan ko sa buhay. Pero sa totoo lang pag-focus naman ako sa isang bagay madalas akong nag-eexcel dun (nice nagyabang pa). Alam ko, kung sakaling seseryosohin ang alin man sa sports na gusto ko tyak magiging magaling ako dyan. Subok ko na ang sarili ko eh, at kaya kong dalhin ang aking sarili sa ultimate level para maging magaling (patayan kung patayan, hahaha). Kailangan ko lang talaga motibasyon. ...... Motibasyon at motibasyon. Ang subok na motibasyon sa akin, ay kapag minamaliit mo na ang kakayahan ko, niyurakan ang pagkatao at pinahiya sa iba. At bigyan mo lang ako ng maigsing panahon tyak kakainin mo ang lahat ng sinabi mo. Iba ako pag focus na focus kasi tyak tataob ka sa akin. (Ganyan talaga pag baliw, hehehe!)

Yun nga lang bihira lang mangyari sa akin na may nagmamaliit sa akin, kaya din balik sa dating buhay tamad.

Basta alam lahat ng tao ay may tinatagong kahinaan o kawirduhan. Ang pag-amin sa mga kahinaan mo ay pagtanggap sa mga limitasyon mo. Ang kahinaan ay hindi nangangahulang pagkatalo, dahil minsan nasa kahinaan natin ang ikakatagumpay o ikaayos ng buhay natin. Mula sa kahinaan natin mas nakikita natin ang mga kalakasan natin. Marami rin tayong mga kawirduhan o ugaling iba sa karamihan pero hindi ibig sabihin nun ay kabawasan ito sa pagkatao mo. Nilikha tayong iba-iba at hindi magkakapareho, at mula dito mas nakikita natin ang sarili nating identidad at mas lalo nating naiintindihan ang ating mga sarili.

Okay lang maging bano, walang talento o weirdo ang mahalaga ay marunong kang rumespeto sa kapwa mo para irespeto ka rin nila. Hindi dito nasusukat ang kagalingan ng tao, nakukuha ito sa iyong ugali at persepsyon sa buhay. Tandaan natin ang lahat ng bagay ay pwedeng pag-aralan pero ang paggalang sa iyo ng iba ay makukuha lang kung ito’y yung paghihirapan at pagsusumikapan.

Salamat sa pagbasa

First Impressions Last

“First Impressions last”

Hindi ba medyo gasgas na gasgas na ang linyang yan at madalas nating marinig ang linyang ito kung saan saan. Hinuhusgahan ka na ayon sa unang impresyon sa iyo ng tao. Kaya naman gumawa ako ng sariling “survey” para malaman ko kung ano ang kanilang impresyon sa akin at ito na nga ang mga sumunod.

BANIDOSO

Hindi ko alam kung bakit akala ng iba ay masyado akong banidoso sa katawan. Kung bubulatlatin nyo ang aparador ko, ang makikita nyo lang ay deodorant (pampaalis tokpu), pabango at cotton buds. Hindi ako nageeskinol at lalong hindi ako nagchichichan-su tuwing gabi. Hindi na nga ako naghihilamos ng mukha bago matulog eh (pinagyabang pa!). Kaya kung sakaling makinis,mabuti at mukhang mabango ako ay dahil yan sa mga magulang ko (naks!). Kasalanan ko ba kung maganda ang lahi namin!Hahahaha! Mapuputi kasi kaming magkakapatid at hindi mabubuhok sa katawan kaya nakikinisan ang iba sa amin.

Kung sa pananamit ang pag-uusapan.,hindi naman ako nageepal magdamit para makahatak ng pansin ng ibang tao. Yung tipong gagayahin ang porma ng mga artista para lang magpakyut sa publiko ,sa akin kasi isang Polo Shirt lang okay na ako dun. Solb na, kyut na kasi ako eh kaya di ko na kailangan magdamit-artista!Hehehe!!(Kapal Peys!!)

MAYABANG

Ito ang madalas na unang impresyon sa akin ng tao. Hindi kasi ako palabati sa mga taong hindi ko naman kakilala. Kaya nga lagi akong sinasabihang “suplado”. Ayaw ko kasing mapahiya kung binati ko ang isang tao tapos hindi naman ako babatiin o ngingitian man lang. Baka lumaki ang ulo nya at isiping sikat sya at fan nya ako. Kaya iintayin ko na lang muna syang bumati saka ako babati sa kanya pagkatapos. Pero kung ayaw pa rin kitang ngitian pero nginitian mo ako, malamang masakit lang ang ipin ko o di kaya matatae na ako.

Madalas din kasi akong mag”shades” eh (kahit walang araw!), at medyo astig din kasi akong maglakad. Yung tipong parang laging nanghahamon ng away at parang may pigsa ang parehong kilikili. Hindi ko na kayang baguhin pa ang lakad ko kaya wala na akong magagawa at wala ng pakialaman, Hehehe. Yung pagshashades ko naman ay gamit ko pang surveillance ng mga magaganda at seksing babae para hindi ka mahalatang manyak.Hehehe .Kaya iyan tuloy maraming nayayabangan sa akin.

MASELAN

Lagi akong tinatanong ng mga kasamahan kong hindi ako gaanong kakilala ng “Ito pre kinakain mo?” sabay turo sa mga street foods. Pag sumagot naman ako ng “Oo naman pre?” sasagot naman sya “mukha ka kasing maselan eh?”.

Buwal ako dun!!! hindi ko maisip kung bakit nya nasabi yun, eh lahat naman kinakain ko kahit nga pagkaing mapapanis na o di kaya napag-swimmingan na ng bangaw kinakain ko pa. Maselan pa ba tawag dun? Kaya nag-iisip talaga ako kung bakit nila nasasabi yun dahil lahat naman kinakain ko pwera lang ang gulay (lahat daw oh??). Paborito ko ang sardinas at mahilig din ako sa isaw, balot, fishball, kikiam, tukneneng, kending nahulog sa lupa, piniritong palaka at ice cream nalagyan na ng sipon ko. Kaya alam ko di naman ako maselan.

MARAMING PERA

Akala nila marami akong pera pero sa totoo lang eh halos barya na lang an natitira sa wallet ko. Madalas akong sinasabihang “kuripot”. Pero di ba ang kuripot ay para lang sa taong may pera? Ako, ano ang ipagkukuripot ko eh wala nga akong pera. Pag pinapakita ko naman ang wallet ko sa kanila hindi sila naniniwala. Akala ata nila “piggy bank” ako, pero sa totoo lang mas mukha akong “piggy” kesa sa “bank”. Wala rin akong magic na kaya kong magpalitaw ng lipak lipak na salapi sa bulsa ko. Hindi nman ako magician makarisma lang (naisingit pa yun!!)

Palagay ko ang pagiging bulaksak ko sa pera ang dahilan, kasi galit ako sa pera pag may sweldo ako at inuubos ko agad!hahaha! Pero pag naubos na, galit naman ako sa sarili ko!hehehe! Ganun talaga!

MUKHANG MABAIT

Ganyan talaga pag mala-anghel ang hitsura mo. Hindi ko alam kung matutuwa ako o maiinsulto. Hindi ko alam baka mukha kasi akong uto uto kaya nila sinasabi yun. Pero kahit naman papaano ay nagamit ko yan pag gumagawa ako ng kalokohan. Yun tipong kahit ako ang may kasalanan, yung pa ring mukhang gago ang mapagbibintangan, kaya abswelto pa rin. Hehehe! Tulad ng minsang nilagyan ko ng babolgam ang upuan ng titser ko ng hayskul para makita ko lang kung anong kulay ng panty nya (o kung may suot syang panty). Pati na rin nung minsang ininom ko yung MILO at pinalitan ko ng ihi yung jug ng kaklase ko nung kinder pa ako.

Hindi rin nahahalata ang mga kagaguhan ko, kaya nagagamit ko ang aking mala-anghel na mukha (ehem) para mauto este mapaibig ang mga kababaihan. Kala kasi nila hindi ko sila lolokohin, eh akala lang nila yun, hahaha! Joke lang ! Minsan din madali kong nakukuha ang tiwala ang ibang tao. (Sori na lang sila myembro ako ng salisi at dugo-dugo gang limas sila.)

FEELING POGI

Yan ang akala ng marami sa akin, na ako ay laging nagpapakyut at punong puno ng kumpyansa sa sarili. Pero sa totoo lang malakas ang “inferiority complex” ko dulot ng mga karanasan ko noong bata. Dahil puro panlilibak at panlalait ang inabot ko noong bata pa ako. Kaya ganun na lang ang mga insecurities ko sa buhay ngayon lumaki na ako , hindi pa rin ako gaanong bilib sa sarili.

Pero yun nga, mababa nga ang kumpyansa ko sa sarili pero feeling pa rin ng ibang tao eh lagi akong nagpapakyut sa kanila. Aaminin ko hindi ako gwapo, mahina ang aking sex appeal, mapurol ang utak ko at higit sa lahat sinungaling ako!hehheeh!

Seriously, maraming naangasan sa akin dahil pag pinagsama mo ang ibat ibang impresyon sa akin na “Feeling pogi at mayabang” tyak pinapakulam na nila ako sa sobrang inis sa akin . Pero hindi ko hawak ang pag-iisip nila at hindi ko na kailangan pang patunayan sa kanila kung ano talaga ang tunay kong ugali.

Sa totoo lang, hindi natin hawak ang pag-iisip ng tao. Kahit ano pa ang ipakita natin ,hindi pa rin natin malalaman kung ano ang niisip ng ibang tao tungkol sa atin. Dati napaparanoid pa ako sa mga iniisip ng mga hinayupak na mga taong yan, pero naisip ko wala naman silang maitutulong sa buhay ko at hindi sila ang nagpapalamon sa akin. Hindi ko na kailangan pang iplease sila tutal isip nila yun eh. At hindi ko kailangan mabuhay sa mga iniisip nila.

Para sa akin ang mahalaga ay mabuhay ako ayon sa sarili kong paghuhusga at hindi sa paghuhusga ng iba. Hindi ko na kailangan ding patunayan o pabulaanan ang mga iniisip nila, hahayaan ko na lang sila ang makadiskubre nun. Sa huli ano pa man ang iniisip nila sa akin negatibo man o positibo ako pa rin ang may hawak ng buhay ko. At mabubuhay ako ayon sa sarili ko at hindi sa kanila.

Kaya ako hindi ako naniniwala sa “First Impression Lasts” gusto ng patunay, heto panoorin nyo:

NGAYON,SINO SA KANILA?

*Itong sanaysay na ito ay mula sa isa ko pang blog, at nais kong ilagay din ito sapagkat nais kong maipalaganap sa nakakarami ang mensahe ng sanaynay na nagawa ko na ito.

Marami sa atin ang nawawalan na ng pag-asa at ayaw ng mabuhay dahil punong puno ng paghihirap at pighati ang nararamdaman nila. Pinagtatangkaang tapusin o kitilin ang sariling buhay. Iniisip na sila na marahil ang pinakawawang tao sa mundo. Sumusuko na sila sa hamon ng buhay.

Subalit, sana maisip din natin na marami rin sa ating ang may taning na ang kanilang mga buhay. Pilit na lumalaban at hindi pa rin nawalan ng pag-asa. Tiniis ang paghihirap at pighati madugtungan pa ang nalalabing araw nila sa mundo ito. Patuloy na gumagawa ng paraan para makasama pa ang mahal nila sa buhay. Inuubos ang lahat ng kanilang yaman sa mundo para lamang madugtungan kahit ilang araw ang kanilang buhay.

Ngayon, sino sa kanila ang mas kaawa awa?

Marami sa atin ang nagsasawa na sa trabaho, naiinis na sa magagaliting boss, napapagod na sa paulit ulit na takbo ng buhay at maliit na kinikita . Madalas napangungunahan ng paghahangad sa malaking sweldo at mataas na posisyon at nakakalimutang pasalamatan at tingnan ang bagay na mayroon sya sa buhay.

Subalit sana maisip din natin na marami rin sa atin ang hindi alam kung paano makakita ng trabaho para masuportahan ang kanilang pamilya. Sila ang mga taong handang mapagod at mahirapan may mapakain lamang sa kanilang mga pamilya. Sila na hindi iniisip ang kikitain kundi kung paano makaraos sa araw araw. Sila na hindi iniisip kung sila ay nasa kapahamakan maitaguyod lamang ang kanilang mahal sa buhay.

Ngayon, sino sa kanila ang mas karapat dapat pang maghangad?

Marami sa atin ang gulong gulo sa mga bagong gadget, cellphone, laptop o digital camera. Pakiramdam nila na hindi sila mabubuhay ang mga bagay na yun. Alisin mo ang mga bagay na ito sa kanilang mga buhay animoy inalisan na rin sila ng hangin para mabuhay. Hindi makatulog kapag hindi nabibili ang bagong labas na sapatos, bag at damit, halos ubusin ang pera para sa mga materyal na mga bagay

Subalit sana maisip din natin marami rin sa atin ang hindi man lamang nakakatungtong sa eskuwelahan, at nagtyatyagang namumulot ng basura para lamang mabuhay. Sila na wala man lamang maayos na tirahan at masisilungan. Namamalimos sa lansangan, nagbebenta ng basahan, nagbibilad sa ilalim ng araw para kahit paano ay kumita ng konting pera. Sila na nakatira sa ilalim ng tulay, sila na nasa tabi ng gabundok ng basura at sila na nakatira sa lansangan. Sila na halos gutay gutay ang damit at wala man lang maayos na panyapak, wala man lamang silang panlaban sa sobrang init at lamig ng panahon.

Ngayon, sino sa kanila ang pinakanahihirapan sa buhay?

Marami sa atin ang halos hindi na kumakain para magkaroon ng magandang pigura. Ginugutom ang sarili para lamang makuha ang magandang hubog ng katawan. Marami rin sa atin ang walang pakialam sa mga nasasayang na pagkain, tinatapon na lang kung saan saan, winawalang bahala ang mga pagkain sapagkat hindi sila nasasarapan o hindi gusto ang nasa hapag kainan.

Subalit sana maisip din natin na marami sa atin ang hindi na nakakain 3 beses sa isang araw. Gustuhin man nilang kumain pero wala silang pagkain sa kanilang mga mesa. Tinitiis na matulog ng gutom, kinakain ang mga basura, at pinapawi ang gutom sa pamamgitan ng pag-inom ng tubig. Sila na hindi iniisip ang hubog ng katawan pero mas iniisip ang laman ng sikmura. Marami rin sa atin ang nasa banig ng karamdaman, mga walang gana at lakas para kumain. Nasa kanila man ang pinakamasasarap na pagkain sa mundo pero kung wala kang panlasa, itoy wala ring saysay para matikman ito

Ngayon sino ang nangangailangan ng pagkain?


Sabi nila hindi mo mararamdaman ang kahalagahan ng isang bagay kapag nawala na lamang sa iyo ito. Subalit aantayin pa ba nating mawala ito bago natin bigyan ito ng importansya. Bakit hindi nating simulang bilangin ang ating mga bagay na mayroon tayo at ipagpasalamat ang mga ito. Minsan hanap tayo ng hanap ng mga bagay na wala sa atin, kinakalimutan ang mga bagay na pinagkaloob ng Dyos sapagkat napapangungunahan tayo ng ating pansariling kagustuhan at kahiligan .Sabi nga nila aanhin mo ang pinakamagarang sasakyan o bahay kung tila nabubuhay kang namang mag-isa sa mundong ito.

Aanhin mo ang tagumpay kung wala ka namang pag-aalayan nito at hindi mo man lang maibahagi ang kasiyahan o karangalan mo?

Aanhin mo ang yaman ng mundo kung lahat naman ng tao ay ayaw sa iyo?

At aanhin mo ang talino kung ginagamit mo ito para makasira ng buhay ng ibang tao?

Maraming bagay na dapat natin ipagpasalamat sa Dyos. Sana huwag tayong panghinaan ng loob kung sakali mang may mabigat tayong suliranin sa buhay. Walang permanente sa mundo tulad ng paghihirap at kayamanan ang lahat ay pwedeng mabago at ang lahat ay pwedeng mawala. Kaya mabuting tumayo at gumagawa ng paraan para sa magandang ikabubuti.

Hindi masama ang maghangad ngunit sana hindi ito ang kokontrol sa iyong buhay. Hindi masama ang mag-asam ng mas maganda subalit sana'y hindi ito ang makabulag sa iyong mga mata para makita ang mga bagay na mas mahalaga at mga bagay na mayroon ka.

Marami mga tanong ang naiwan sa ating kaisipan at hindi na nating kailangan pang hanapin kung saan o kanino man dahil ang lahat ng katanungan natin ay masagot sa pagtingin at pagsusuring mabuti ng ating sarili. Sana matapos malaman ang sagot at masuri ang sarili subukang tumulong din sa mas nangangailangan.

Iiwanan ko sa inyo ang isang bidyo na nasa ibaba sana makatulong ito.

Mga Regalo ko sa aking Sarili

Uunahan ko na kayo, hindi ako nagyayabang at hindi ako mayabang (eh bakit depensib??). Sa mahigit tatlong taon ko sa abroad, eh nakaipon na ako ng mga bagay na kahit sa panaginip ay hinding hindi ko makakamtan (naks, lalim) pag sa Pilipinas ako nagtatrabaho. Bukod sa halos 20% ay napupunta sa mga taxes, tapos 40% sa gastos sa araw araw, 30% ang entrega o tulong mo sa pamilya mo, 5% ang pangdeyt mo sa gelpren mo at 3% panggimik sa kaibigan, mukhang 2% lang ang pwede mong ipunin o kaya pambili sa gusto mong gamit. Ganyan ang kalkulasyon pag sa atin ka nagtatrabaho. Kaya naman medyo maswerte na ring masasabi na napunta ako abroad.

Ang lahat ng sinusweldo ko dito sa abroad ay pinapadala ko lahat sa amin sa Pilipinas, eh kasi nga may pinag-aaral akong mga kapatid. Bukod pa sa mga tubo sa utang na ako na rin ang sumagot. Kaya para naman medyo sumaya saya ako ng kaunti dahil nga halos hindi ko maramdaman ang sweldo ko, kailangan kong regaluhan ang sarili ko bawat taon. Ito na ang pampalubag loob ko at , para naman hindi ako masyadong maawa sa aking sarili. At ito ang mga iyon

1. PDA and Bluetooth Headphones ( 2006)

Yan ang una kong regalo sa aking sarili. Medyo atat na atat talaga ako sa gadget na yan. Yan ang mga panahon na sosyal ka pag walang keypad ang chelpon mo at pini-finger mo lang ang screen, o kaya gumagamit ka ng tutpik (stylus). Kaya naman ganun ako ka atat nun! At di lang yun bumili pa ako ng Bluetooth Headphones para naman hindi na ako masakal ng mga dyaskaheng earphone na yan. Masayang masaya talaga ako sa binili ko na yan, kasi maganda ang music, window based pa sya, may video, at pwede kang maglagay ng kahit anong uri ng software. Astig talaga!!!

Update: Nagsawa na akong gamitin yan, dahil sa aking bagong chelpon, kaya hayun nakabagak lang sa bahay!!

Presyo (converted) : 20,000 pesos (PDA) at 5,000 pesos (Bluetooth Headphones)

2. IPOD NANO-3rd Generation and Swatch Irony ( 2007)

Halos hindi ako makatulog dyan sa Ipod-Nano na yan, kasi nga bagong labas at parang hotcake sa sobrang mabenta. Nung mga panahon na yun halos lahat ata ng tao ay may Ipod na, ako lang ang wala. Kaya naman hindi na ako nagpatumpik tumpik pa at binili ko na ang mainit init at bagong labas na Ipod Nano-3rd Generation. Pero syempre hindi lang yun ang regalo ko sa aking sarili bumili na rin ako ng relo. Masyado kasi akong konsyus sa oras, pero madalas din akong leyt. Kaya nung magpunta ako sa isang “swatch” na tindahan dito binili ko na yung mangasul ngasul na “Swatch Irony”. Kahit man lang ang braso ko maging mayaman.

Update: Yung Ipod Nano ko ibinigay ko sa aking kapatid na nakatapos ng nursing bilang regalo ko sa kanya. Tapos yung relo kong swatch naarbor ng kapatid ko nung umuwi ko sa Pinas. Sa huli wala rin, napunta lang din sa kanila. Pero okay lang!

Presyo (converted): 10,000 pesos (IPOD Nano) at 8,000 pesos (Swatch Irony)

3. IPHONE at DIGICAM (2008)

Kaya ko pinanregalo ang Ipod ko dahil dito at ito na rin ang gamit ko ngayong chelpon. Grabe talaga itong telepono na ito mautak pa kesa sa akin. Maganda ang camera, may Ipod pa, pwede kang maglagay ng napakaraming application at higit sa lahat mukha kang mayaman pag gamit mo ito. Nung umuwi ako sa Pinas, hindi ko nagamit kasi natatakot ako baka bigla na lang hablutin ang chelpon ko na iyon at iyon pa ang maging mitsa ng buhay ko. Kaya ginawa lang kalkulator ng nanay ko kasi ayaw nyang ipadala sa akin (totyal si nanay ah). Kaya ang dala ko na lang, eh yung Nokia 3210, tyak pagnakita ng snatcher ang chelpon ko ay bigyan pa ako ng limos, o di kaya ipukpok ang chelpon ko sa aking ulo. Teka hindi lang yang ang binili ko noong 2008, kundi pati na rin isang 8.1 megapixel na Olympus camera. Medyo mura lang ito pero pwedeng pwede na sa mukha ko. Hindi naman maselan ang pagmumukhang ito eh!

Update: Lokong loko ako sa kakalikot ng aking Iphone at yung digicam nagsawa rin sa mukha ko kaya pahinga muna sya

Presyo (Converted): 30,000 pesos (Iphone) at 7,000 pesos (digicam)

REGALO NG KUMPANYA KO SA AKIN



Medyo swerte lang at medyo maganda ang kumpanya ko, kasi medyo binigyan naman nila ako ng regalo paminsan minsa. Kaso ang regalo nila puro mga USB, at Portable Harddisk, pero pamatay naman talaga. Halos binigyan nila ako ng 5 Flash Drives kaso nawala ang isa, binigyan nila ako ng dalawang 2GB, 4GB at 16GB pero ang hindi ko kinaya ay nung binigyan nila ako ng 64GB na flash drive. Nakamputsa bagong bago at mainit init pa ito. Halos hindi pa nga nailalabos ito sa merkado eh, saka halos lahat ng pwede mong ilagay lahat ng files mo, pati yung mga bidyo iskandal. Grabe yun talaga! Pero bago pa nga pala yung mga flash drive nay an binigyan muna nila ako ng 320GB portable HDD, para sa pagbaback-up ko ng aking mga files. Kasi nga baka mawala yung mga dinownload kong mga movies at mp3. Kaya kailangan kailangan ko talaga ng mga iyan.

Update: Halos mapupuno ko na ng movies ang HDD ko, eh maalala ko hindi pala akin yun talaga sa kumpanya pa rin yun.

Presyo (converted): 200 pesos (2GB Flash drive), 500 pesos(4 GB), 2,500 pesos (16GB), 10,000 pesos (64GB) at 4,500 (portable HDD)

ANG SUSUNOD KONG REGALO SA AKING SARILI PARA SA 2009......

LCD TV 32 inches o 42 inches.....whahahahahahaha (parang may masamang binabalak ah!!)

Sa halos mahigit tatlong taon kong pagtatrabaho abroad kahit paano nawawala wala ang pagkahomesick ko, ito rin ang paraan ko para kahit paano ay mabigyan ng gantimpala ang aking sarili na nagtatrabaho sa ibang bansa para sa aking pamilya. Sa ganitong paraan masasabi kong “hindi ko naman nakalimutan ang aking sarili. Kung tutuusin halos lahat naman ay pinapadala ko na sa aking pamilya kaya hindi na siguro kalabisan ito.

Madalas ko kasing na-eencounter na nagsawa na silang tumulong sa kanilang pamilya, eh iyon pala nakalimutan pala nilang bigyan ng importansya ang sarili. Sabi nga ng mga kakilala ko ring nandito sa abroad, "hindi kalabisan na bigyan mo ng regalo ang sarili mo. Sa laki ng sakripisyo at paghihirap natin nararapat na lang na bigyang kasiyahan ang ating mga sarili."

Hindi ako nagmamayabang sa mga nabili ko, natutuwa lang ako pag nakikita ko ang mga gadgets na yan. Ito ang katibayan na kahit mahirap at malungkot sa ibang bansa kahit papaano nagawa kong bigyan kahit ng munting kakuntentuhan ang aking sarili.

At payo ko rin sa iba, kahit saan ka man nagtatrabaho, sa Pilipinas man o kahit sa ibang bansa. Kung sakaling nagtratrabaho ka para sa iyong pamilya bigyan pa rin ng importansya ang sarili kahit minsan. Hindi ito kalabisan kundi gantimpala lang sa lahat ng paghihirap at sakripisyo para sa pamilya mo.

Ngayon kung mayabang pa rin ang dating ko,eh........... o sige mayabang na ako, ako na masama ang ugali, ako na ang pumatay kay Magellan. ako na lahat.......kayo na ang Humble!! Kayo na ang mabait!!Hehehe!


Iyon lamang po at maraming salamat.



Drake

P.S

Bakit nilagay ko yung presyo,eh kasi kung sakaling gipitin ako eh isasanla ko sa mga may gusto, para hindi na magkabaratan pa. Hehehe.

BUHAY APLIKANTE

Naikuwento ko na dati dito sa aking blog kung anong hirap ang inabot ko makahanap lang ako ng trabaho na pwedeng bumuhay sa akin at sa aking mga gelpren. Pero talagang mailap ang pagkakataon sa akin dahil masyadong nagseselan ang mga kumpanya sa atin sa Pilipinas. Akala ko may balat lang ako sa puwet kaya di ako natatanggap . Pero hindi naman siguro ibig sabihin nun na halos 7 milyong Pilipino ay may malaking balat sa kanilang WETPU (ayon yan sa unemployment rate ng NSO, nice nagresearch ako talaga).

Halos magkandasuka suka ako kakasakay ng mga nakakahilong elebeytor na yan dahil lahat ng building sa Makati ay pinuntahan ko na at inaaplayan. Halos makandaputok-putok o mag-amoy anghit ako dahil tagaktak ang pawis sa paglalakad (wala kasi akong pambili ng rexona) pero talagang masyadong maaarte ang mga kumpanya sa atin. Okay, tanggap ko na kumpanya nila yun at may karapatan silang kumuha ng “kwalipayd employi” na gusto nila, pero por dyos por santo bakit yung kasama kong nag-apply na parang mongoloid magsalita at mukhang puro bidyo geyms ang alam, eh nakapasa! Dahil ba kamukha nya si Dennis Trillo, ganun ba? Samantala ako halos magkandapilipit pilit na ang dila kaka-englis at halikan ang mga paa nila para matanggap lang eh waepek pa rin. Nakakasakit pa ng loob dahil nakita ko na lang na nasa basuhan ang resume’ ko tapos may nakalagay pang sungay at ilong ng baboy ang piktyur ko! Haw deyr u! Ano kala nyo sa piktyur ko “coloring book”.

Nung minsan namang nakasabay ko yung isang babaeng mukhang dinosaur sa pag-aaplay sa isang kumpanya sa Makati. Akala ko kakainin ako ng buhay kung makatingin at iniirapan ako ng dinosaur na yun, palibhasa ako yung makakalaban nya sa bakanteng posisyon doon sa kumpanya kaya ganun na lang sya makatingin. Sinusukat ba ang kakayahan ko, at parang kay yabang yabang ng dating nya! Ako naman, ayaw ko syang tingnan kasi baka biglang sumakit ang tyan ko (yung usog ba!) at baka mapaginipan ko sya sa gabi dahil mukha talaga syang halimaw sa banga.

Nauuna akong tinawag para sa interbyu tapos sya naman, makalipas ang 15 minuto sinabi ni seksing sekretarya kung sino ang tanggap. At halos bumaligtad ang sikmura ko noong malaman kong yung babaeng mukhang dinosaur ang nakuha. Gulat talaga ako sa resulta pero napakalma lang ako ng malaman kong “Cum Laude” pala sya. Eh kaya natanggap ko na rin, pero kawawa naman yung magiging kasamahan nya kasi araw araw nilang makikita ang mukhang na yun at tyak sasakit din ang mga tiyan nila. At para naman kay babaeng mukhang dinosaur, pasalamat sya at matalino sya dahil kung hindi sya matalino eh sya na ang pinakakawawang nilalang sa buong mundo. Kaya sabi ko “Peyr talaga si Papa Jesus”!

Sunod na aplay ko, sa Makati rin. Dis taym sinigurado ko muna na kaya ko na ang makakalaban ko sa bakanteng posisyon, pag tipong talo ako sa gandang lalaki o taba ng utak eh aalis na ako . Kaya nakipagkwentuhan ako sa mga aplikante para malaman ko ang mga kapasidad nila, sabay alok na rin ng produkto ng Forever Living, butong kalabasa, choki choki, yosi at mani(eh sideline ko yun eh at para kumita ng konti ). Sa aking pagtatantya eh mukhang yakang yaka ko naman, kasi ako na ang pinakagwapo dun (kaya isipin nyo na lang kung ano na lang ang hitsura ng mga kasabayan ko) at mukhang ako na rin ang pinakamatalino (eh piling ko lang naman!). Kaya pagkatapos ng interbyu sa aming lahat, medyo nagekspek na ako na ang makukuha (kung mukha at paduguan ng ilong sa english ang pag-uusapan, eh medyo lamang ng konti) pero nagulat ako na yung katabi ko pala ang natanggap sa posisyon. Tiningnan ko yung natanggap na aplikante at sa aking pagkakaalala , sya yung nakakwentuhang kong binatukan ng titser dahil nahuling nangongopya sa katabi kaya sigurado akong hindi sya matalino at lalong hindi sya mukhang tao este mukhang artista. Kaya nakakagulat talaga ang pangyayari. Di ko matanggap yung resulta pero ganun talaga ang buhay “unpredictable” ika nga. Pag-alis ko nakita kong binulungan ng natanggap na aplikante yun nag-iinterbyu at rinig na rinig kong sinabi nya sa nag-iinterberyu na “Salamat po tita!!” . Nakamputcha tyahin nya pala yung nag-iinterbyu! Bwiseeeet! Dats nat peyr!!

Bagsak na talaga ang loob ko kasi halos dalawang buwan na akong walang trabaho! Wala na rin akong pambili ng Gel sa buhok kaya yung kanin na lang ang ginagawa kong pampatigas ng buhok. Hindi ko na alam ang gagawin , kaya sabi ko sa aking sarili "last na aplay na ito". At syempre dahil huling aplay ko na, ibubuhos ko na ang buong kapangyarihan at tataasan ko na ang aking pangarap . Kaya napagdesisyunan ko na sa isang malaking kumpanya na ako mag-aaplay.

Pagpasok ko sa opisina ng malaking kumpanya na yun, nahiya ako sa aking sarili kasi puros mayayaman, may magagandang mukha at mukhang intelehente ang kasabayan ko. Tuloy nahiya akong alukin sila ng mga paninda ko, saka nagmukha akong mga alalay nila. Kaya tahimik na lang akong nagmamasid sa kanila, at inaamoy ang ubod ng puti, sexy at magandang katabi ko. Gusto ko sanang magpa-otograp sa kanila kasi mukha silang artista pero kasi tinawag na ako ng mag-iinterbyu.

Pag-upo ko pa lang sa upuan kaharap ng nag-iinterbyu, kumabog na ang dibdib ko at nagsimulang nang magbaha ng pawis ang buo kong katawan. Sinimulan na akong tanungin kung graduate ako ng sikat na unibersidad, kung ano ang work experiences ko, kung ano ang mga greyds ko, at kung ilan ang gerlpren ko este kung ilang taon na ako. Alam kong babagsak ako sa interbyu na yun kasi di naman gaanong sikat ang skul namin, wala akong work experience kasi bagong gradweyt lang ako (dapat kasi sex experience na lang ang tinanong nya baka may maisagot pa ako, hehhe joke lang), at lalong bagsak na ako sa interbyu kasi puro bagsak ang greyds ko. Wala na!Taob na ako dito! Kaya naman pagkatapos ng interbyu umuwi na lang ako at simulan ko ng magtanim ng kamote.

Yan ang mga eksperensya ko nung nag-aaplay ako ng trabaho noon. Nakakasakit lang isipin na minsan hindi ka na nabibigyan pa ng pagkakataon ipakita ang iyong kakayahan at galing. Tila nakakahon na ang kagalingan mo sa unibersidad na pinag-aralan mo, nakagapos na ang karunungan mo sa mga grado o numero sa transcript, at nasusukat ang kakayahan mo sa iyong hitsura at panlabas na kaanyuan. Nakakalungkot isipin na ganito ang nangyayari sa atin. Nahuhusgahan ka na ayon sa mga datos ng iyong pinag-aralan, pigura ng iyong katawan at ganda ng iyong mukha. Hindi ka na nabibigyan pa ng pagkakataon na maipakita ang iyong galing at ipamalas ang iyong kakayahan. Nakakalungkot isipin na nabubuhay tayo ayon sa “standards” ng ibang tao.

Kung minsan naman nawawalang halaga ang lahat ng iyong kahusayan dahil mas napipili ang mga taong may koneksyon at may kapit. Tila kasama na talaga ang pulitika sa pang-araw araw nating pamumuhay, kadugtong na rin ng buhay Pilipino ang “stigma” o negatibong epekto ng pulitika.

Nakakalungkot isipin pero ito ang katotohanan na nangyayari sa atin sa Pilipinas, at lalong masakit isipin na kung minsan ang dayuhan pa o ang ibang bansa ang nagpapahalaga ng iyong kakayahan at galing. Hindi nila kinakahon ang iyong pagkatao batay sa iyong pinag-aralan, hitsura o kung sino ang mga kilala mong tao. Binigyan ka nila ng pagkakataong ipakita ang iyong kakayahan at galing, at mas tinitingnan nila ang kasipagan, dedikasyon at ang paggalang mo sa ibang tao. Binibigyan ka nila ng pagkakataon na ipakita sa kanila na karapat dapat ka nilang tanggapin bilang empleyado.

Sana magawa pang mabago ang mga mababaw na batayan ng ibang kumpanya sa atin. Sana mabigyan ng pagkakataon ang lahat ng tao, bigyan ng pantay na pagtingin at patas na pagpili. Maraming bagay na hindi kayang sukatin ng numero o grado, marami bagay na mas mahalaga pa sa panlabas na kaanyuan at maraming bagay din na hindi makikita sa unibersidad na iyong pinanggaling o ng mga sikat na taong iyong kilala. Ang dedikasyon sa trabaho , kasipagan at paggalang ay kasama sa maraming bagay na ito. Kaya sana mabago pa natin ang pag-iisip natin tungkol dito.

Iyon lamang po at maraming salamat.