Ayaw ko na!!!

Ayoko ko na, nahihirapan na ako! Bakit kayo ganyan, bakit pag nilalalabas ko ang nasa loob ko nagagalit kayo , naiinis kayo. Wala na ba akong karapatang ilabas kung ano man itong nasa loob ko. Oo alam ko minsan hindi maganda ang lumalabas sa akin, pero ano magagawa ko. Minsan talaga medyo malakas ang dating na parang naninigaw o minsan naman pabulong lang pero bakit ganun pa rin ang epekto sa inyo eh, galit pa rin kayo sa akin eh.

Mabuti kaya’y ilihim ko na lang ito sa inyo, hindi ko ipapaalam sa inyo itong nasasaloob ko. Bahala kayong magturuan, bahala kayong mag-away kung sino ang may sala. Hindi ako aamin kasi ayaw ko ng magalit uli kayo sa akin. Siguro makikisama na lang ako sa inyo, para kung sakaling mawala na yung isyu na yun makalimutan na rin ito pare pareho.

Mas maiging pigilan na lang itong nararamdaman ko, at subukang wag ko ng ilabas para wala na lang magalit sa aking tao. Alam kong di makakatulong at nakakasama yun para sa akin pero okay lang ayaw ko kasi na bigla na lang manlilisik ang mata nyo sa akin.

Alam kong meron din sa loob nyo na kinikimkim kung minsan pero alam kong bigla na lang itong sasabog sa hindi inaasahang pagkakaton at oras. Pero sisiguraduhin kong wala ako dun para di ako maapektuhan ng sama ng loob mo.

Kung tutuusin wala akong kasalanan kung naglabas man ako ng sama ng loob okay lang yun kasi tao ako pero bakit ganun sila kinukutya, nagagalit, pinapahiya at pinagtatawanan nila ako. Bakit hindi rin ba nila minsan ganun.

Hay hayaan ko na lang, AYOKO KO NANG ............................................................................ magpigil ng utot. Pero ang hirap palang pigilan ang utot kasi baka may sumama. Hehehe! Pero sabi nga nila ang tunay na lalaki ay may tae sa brief!!Pwede. Uyy nangiti sya. hahahhaa

P.S

Kala nyo seryosong usapin na no, hhehhehe! .

NASA ATIN ITO (Ang "IRONY" ng buhay ng Pilipino)

* Medyo paminsan minsan masarap magsulat ng serious!!!

Marami akong naririnig na mga reklamo at hinaing ng ating ilang mga kababayang maralita pero nakakalungkot isipin na karamihan sa kanila ay puro sisi na lang ang ginagawa nila sa gobyerno. Inaasa ang buhay natin sa isang gobyernong alam naman natin walang maitutulong ng malaki. Gusto lang natin may masisisi, kasi takot tayong aminin na tayo pala ang may pagkukulang at ayaw nating tanggapin na tayo ang may pagkakamali.

Tandang tanda ko pa yung panayam ng isang reporter sa isang lalaking tiga Payatas

Lalaki: Bwisit na gobyerno yan, hindi kami tinutulungan. Puro sila pangako, mga kurakot silang lahat. Tuloy nagugutom kami at pinababayaan

Reporter: Ganun po ba? Ilang po ba ang anak nyo tatay?

Lalaki: Sampu

Reporter: May trabaho po kayo?

Lalaki: Wala, dahil bwisit yang mga nakaupo sa atin mga kurakot!! (sabay may sumigaw sa likod”hoy tagay mo na lang yan”)

Kung iisipin, sino ba ang nagpapahirap sa kanila, ang gobyerno ba o ang kanilang mga sarili? Pakiramdam yata nila ay sila si Juan Tamad na babagsakan na lang ng bayabas sa kanilang mga bibig. Tayo ang may kakayahang baguhin ang buhay natin, nasa mga kamay natin ang paraan para maiahon natin ang ating sarili sa kahirapan.

Marami ang nagsasabi na dapat ang gobyerno ang magbigay ng trabaho sa mga mahihirap nating kababayan. Obligasyon ng pamahalaan ang bigyan ng disenteng hanap buhay ang kanyang mamamayan. Subalit kung ating iisipin malaking porsyento ng mga kumpanya dito ay pribado. Kaya paanong makapagbibigay ang Gobyerno? Hindi nila pwedeng hawakan ang leeg ng mga pribadong kumpanya para bigyan sila ng trabaho.

Ang dapat natin gawin ay pagsumikapan natin makakita ng pagkakakitaan. Kung tutuusin madidiskarte naman tayong mga Pilipino at kaya nating kumita ng pera na sasapat sa mga pangangailangan natin. Pero kung minsan kasi mas inuuna ang hilig ng katawan kaysa sa kalam ng sikmura. Mas makikita mo pang naglalakihan ang mga TV nila, walang habas kung mag text at magkumpol kumpol para magbingo at uminom ng alak. Ngayon kasalanan pa ba ito ng gobyerno?

Noong napadaan naman ako sa Tondo, nagkakagulo dahil may demolisyon dun ng mga squatter

Squatter: Mga walanghiya sila, demonyo sila!!Gginiba nila ang bahay namin, mga hayop sila. San kami titira ngayon?

MMDA: Matagal na po kayong binigyan ng notice pero di po pa rin kayo umalis. Ngayon may binigay na Relocation Site sa Rizal para sa inyo ang Gobyerno .

Squatter: Bundok yun at nandito ang pinagkakakitaan namin!!Ayaw naming doon, dito kami titira magkamatayan man.

Kung iisipin mo, unang una palang mali na ang magtayo ka ng bahay sa hindi mo lupa. Ngayon kung pinapaalis ka, karapatan ito ng may-ari. Kung sakaling lupa ng gobyerno ito, ito naman ay para sa nakakararami. Huwag nating angkinin ang pag-aari ng iba at gawing pansangkalan ang kahirapan para kunin ang karapatan ng totoong may-ari nito.

Kung tuutusin karamihan sa mga tiga-squatter ay galing probinsya. Nakikipagsapalaran sa Maynila para guminhawa ang buhay. Iniwan ang simpleng pamumuhay para sa buhay sa siyudad. Kahit na sabihin natin mahirap ang buhay sa Maynila, mas pinipili nila ang kumplikadong buhay sa syudad sapagkat kumportable na sila sa mabilis na takbo ng buhay. Mas pipiliin pa nilang makipagsiksikan sa syudad kaysa magbungkal ng lupa sa probinsya. Kaya ganun na lang ang pagtanggi ng mga napaalis na squatter para lumipat sa ibang lugar. Kung trabaho ang problema, pwede silang magtanim sa malawak na lupa o di kaya humanap ng ibang pagkakakitaan. Pero mas pinili nilang magsumiksik sa syudad kaysa mabuhay ng payak sa probinsya.

Kasalanan pa rin ba ito ng Gobyerno o tayo ang gumagawa ng mga problemang isisisi sa gobyeno?

Ang gutom at malnutrisyon ay isinisisi na rin sa ating pamahalaan, subalit kung ating iisipin reponsibilidad ng magulang ng bigyan ng masustansyang pagkain ang kanilang mga anak. Nasa magulang ito hindi sa gobyerno. Ang tanging kayang magawa ng gobyerno ay bigyan sila ng edukasyon sa mga tama at masustansyang pagkain. Hindi pwedeng bigyan na lang sila ng pagkain sapagkat aasa na lang sila dito. Sabi nga sa kasabihan “Huwag mo silang bigyan ng isda, turuan mo silang mangisda”.

Ngayon, marami rin ang magsasabi:” Wala na nga kaming makain, hahanap pa kami ng masusustansya?”

Hindi ba karaniwan sa mga masusutansyang pagkain ay hindi naman kamahalan at pwedeng din itanim. Kung tutuusin ay sa sarap lamang ito nagkakaiba. Maaring hindi masarap pero ang mahalaga masustansya. Kung minsan mas gusto natin ang masarap kaysa mas masustansya, mas una natin binibigyan ng bigat ang dila kaysa sa kalusugan. Marami kasi sa atin na mas inuuna pang tumaya sa lotto kaysa bumili ng gulay sa palengke. Mas inuuna pang bumili ng shabu, rugby, marijuana kaysa bumili ng mga pagkain para sa ating kalusugan
Ayon sa pag-aaral wala pang namamatay sa gutom dito sa Pilipinas. Hindi ba natin napansin na malawak at puno ng likas na yaman ang Pilipinas. Kaya paanong nagkakaroon ng kagutuman sa ating bansa, hindi naman tayo katulad ng bansang Africa na maladisyerto at kulang sa likas na yaman. Kaya bakit nangyayari sa atin ito? Mas maigi sigurong imbes na makipagsisiksakan tayo sa syudad, umuwi na lang sa probinsya at magtanim ng masusustansyang pagkain para sa ating pamilya.

Alam kong malaki talaga ang pagkukulang ng gobyerno sa atin pero huwag naman nating isisi lahat sa kanila. Kung alam natin palubog na ang bangka, aasa ka pa ba sa bangkang ito! Pwede naman tayo umalis at subukan sagipin ang mga buhay natin.

Sabi nila hindi tamad ang mga Pilipino, pero kung ikaw ay isang taong umaasa sa gobyerno palagay ko katamaran yun. Kasi gusto mong isinisubo na lang sa iyo ang lahat at niintay ang oportunidad ang lumapit sa iyo isang malinaw na katamaran yun. At kung sakaling nasa desperadong sitwasyon tayo, doon natin ituturo ang sisi sa gobyerno, hindi ba isang palatandaan ito ng KATAMARAN.

Minsan mapapakamot ka na lang sa ulo, na halos sila sila din ang makikita mong mukha sa TV na gustong patalsikin ang Presidente. Gusto nilang pataksikin ang lahat ng presidenteng umuupo, pero hindi ba sila din naman ang nagluklok dito. Naalala ko pa noon, gustong gusto nilang patalsikin si Presidente Erap at tuwang tuwa ng maupo si Presidente Gloria. Ngayon gustong gusto nilang patalsikin si Presidente Gloria at gawing Presidente si Erap. Ano ba talaga ang gusto natin, sala sa init sala sa lamig tayo eh!.

Tayo ang gumawa ng sakit sa gobyerno, at ang gobyerno ay parang isang halimaw na sumasanib lamang sa mga uupong Presidente. Mahirap mawala ang sakit na ito, itoy naipamana na sa mga nakaupo at uupo pa. Kaya wag na nating iasa pa ang mga buhay natin sa maysakit na gobyerno. Matagal na gamutan ito, at marahil tumulong na lang tayong gumamot kaysa magdagdag sa sakit na ito.

Kung akin itong ihahambing sa isang taong may sakit sa lalamunan ganito ang sitwasyon: Kung minsan ang hirap lunukin ang pagkain lalo na kung masakit habang itoy nilulunok subalit kung hindi natin ito lulunukin at iluluwa lamang sabay dakdak ng dakdak, mamatay na lang tayo sa gutom at mamatay din tayo sa galit. Kaya maiging lunukin muna kahit masakit para mabuhay tayo, at umisip na lang ng paraan para gumaling ang sakit ng ating lalamunan.

Tandaan na kahit sino pa ang umupo sa gobyerno, walang mababago sa buhay natin. Tayo ang may hawak ng manibela ng buhay natin at hindi ang gobyerno. Tayo ang may desisyon at hindi sila. Huwag natin iaasa lahat ang gobyerno dahil wala rin namang mangyayari sa atin. Nakakalungkot ang katotohanan, at nakakapagod na rin ang magkaroon ang maling pag-asa. Kaya bakit pa tayo aasa sa iba, sa sarili nating kakayahan at lakas tayo umasa. Marahil kung sakaling mababago natin ang ating mga kaisipan sa isyung pulitikal baka sakaling magamot pa ang malalang sakit na ito.

Ngayon, malapit na ang eleksyon at malapit na rin palitan ang nakaupong presidente. Nakakalungkot din isipin na minsan kung sino pa ang mga nagrereklamo at nagsasabing kurakot ang gobyerno, hindi kaya makapagbigay ng trabaho, nagugutom at galit na galit sa pamahalaan ay sila pa ang unang nabibili ang boto. Sila pa ang madaling implewensyahan at madaling kikilan. At pagkatapos ng eleskyon sila rin ang unang galit na galit sa gobyerno. Kaya paano gagaling ang sakit sa Gobyerno kung tayo rin ang lumikha at nagpapabaya para lumala pa ang sakit na ito.
Minsan reklamo tayo ng reklamo, pero tayo rin naman ang sumasaway sa batas. Gusto natin mabago ang gobyerno, pero sarili natin ayaw nating baguhin. Gusto nating magsalita ng magsalita pero ayaw nating makinig. Magaling tayong magturo at manisi pero ayaw naman nating tanggapin ang mga pagkukulang natin bilang isang mamamyan at bilang isang Filipino . Madaling pumuna at sabihin kung ano ang tama, pero tayo pa minsan ang unang gumagawa ng mali. Gusto nating mapaganda ang bansa natin pero tayo rin naman ang sumisira nito.
Tandaan,hindi dahilan ang kahirapan para iaasa ang lahat sa gobyerno. Hindi rason ang kahirapan para wala na lang tayong gawin at mag-iintay ng tutulong sa atin. At hindi rin masosolusyunan ang kahirapan kung patuloy tayong umaasa na isang araw kayang pagandahin ng gobyerno ang mga buhay natin. Nasa kamay natin ang pagbabago, nasa atin ang pag-asa.

Wala sa gobyerno ito at wala sa presidente ito. NASA ATIN ITO!!!

__________________________________________________________

DISCLAIMER: Ang nasabi sa itaas ay aking sariling kuro kuro at obserbasyon ko lamang. Hindi ito paglalahat sa ating mga kapwa Filipino kundi sa iba nating kababayang umaasa na lamang sa maitutulong ng Gobyerno at hindi na kumikilos para mabago ang kanilang buhay. Hindi po ito pagdidiin sa ating mga mahihirap na kababayan kundi isang pagtawag lamang. Ang nilalaman ng sanaysay na ito ay mga IRONIES ng buhay Pilipino, at IRONY na ring maitatawag na nagmimistulang pumapanig ako sa gobyerno subalit ang totoo ay isang pagkondena rin sa ating gobyerno.

Inuulit ko ito'y aki lamang pansariling kuro kuro at obserbasyon.

BATA BATUTA

Lahat tayo ay dumaan sa pagkabata, may kanya-kanya tayong mga kalokohan at kagaguhang taglay kahit noong bata pa lang tayo. Sa akin heto ang ilan sa mga ito

BUYOY

Sabi ng nanay ko ay may pagkabulol raw ako ng bata, kaya ang ginawa nya para maideretso ang dila kong pilipit ay pinakain daw nya ako ng kulani ng baboy para raw matanggal yun. Awa naman ng Dyos, ay lalo atang lumalala ang pagiging bulol ko dahil sa dyaskaheng kulani na yan, kaya siguro nagkanda payat payat ako dahil nagka LBM ako matapos kong kainin ang masustansyang kulani na iyan.

Although madalas akong pagtawanan ng aking mga kapatid dahil sa pagiging bulol ko, pero talo ko naman sila pag tinatanong kami kung anong mga prutas ang nagtatapos sa “T”, sila hanggang “duhat” lang ako marami akong nasasagot tulad ng UBAT, MANSANAT, BAYABAT bukod pa ang ibat ibang prutas na LANAT (bata pa lang ako korni na)

DAKILANG MANUNULA

Ayon din sa aking butihing ina, medyo bata palang ako eh isa na akong puwet este poet. Kasi tatlong taon gulang lang daw ako eh umaakyat na ako sa bangko namin sabay bigkas ng mga gawa gawang mga tula galing sa aking mga nakikita at napapansin. Tulad daw nito:

Maraming bangaw ang lumilipad lipad
Sa tae ni Maan ni ubod ng lapad,
Kinain ni tog-tog ang tae ni maan,
Sarap na sarap si togtog sa taeng may mais na palaman.

(*** si tog-tog ay ang pangalan ng aso namin****)

Disclaimer: Gawa gawa ko lang ang tulang ito pero ang totoo talaga hindi ko na maalala ang mga tulang kinokompos ko noon.

TONY THE CAT

Palibhasa makapal ang mukha ko noong bata pa ako, kaya naman napansin agad ito ng aking butihing guro. Kaya noong minsang nagpa-audition sila para sa school play na “TONY THE CAT” eh isa ako sa nag-audition at kinabisa ang sampung pahinang linya ni “TONY THE CAT”. Kaya kahit tumatae, nangungulangot, naggugupit ng kuko, nagtataching, nanunungkit ng kaymito sa mangkukulam naming kapitbahay ay kinakabisa ko pa rin ang linya ni “TONY THE CAT”, pero sa huli binigay lang ng titser ko ang papel ni TONY kay ”Apeng” ang kaklase kong ubod ng epal . Hindi dahil magaling si Apeng kundi dahil mas mukha syang pusa kesa sa akin. Naawa naman sa akin ang titser ko kaya binigay nya sa akin ang papel ng kapatid ni TONY THE CAT. Kaya sa buong play namin wala akong ginawa kundi mag ngungumiyaw sa likod at maglaro ng higanteng bola ng tali, kasi wala naman talagang linya ang kapatid ni TONY THE CAT. Bwisit talaga iyang Apeng na yan, palibhasa para syang pusang hindi naliligo sa baho at pusang dinilaan ang puwet ng mga titser ko.

PABORITONG APO

Ako ang paboritong apo ng lolo, sa walong magkakapatid ako ang may pinakamatapang ang apog sa lahat. Madalas hihiramin ako ng lolo sa nanay at daldalhin ako ng lolo sa mga kaibigan nya. Ako naman ,tuwang tuwa kasi pera na naman yun konting pasikat lang sa mga kaibigan ng lolo pera agad.

Palibhasa bungi at halos kasing laki lang ako ng bote ng pepsi (yung isang litro), pakiwari nila ako si WENG WENG (bago si mahal at mura, sya ang sikat na sikat na unano noon), at pinapakanta ako ng ABCD, o kaya sumayaw ng Billie Jeans na may moonwalk pa at “hawak sa may bayag” move.

Kaya tiba tiba kami ni lolo, kasi ang daming nagbibigay ng pera sa amin, tapos tawa pa sila ng tawa. Lalo na pag isinisiwang ko na ang mga malapangil at malatsokolate kong ngipin. Pero ayos na raket yun, kakaiba.Gawin ko kaya uli iyon ngayon???

TINDAHAN NI MENGGAY

Greyd tri ako noon, at syempre maitim ako, bungi at medyo pandak. Tapos ang kuya ko naman ay nasa highschool na, sikat na sikat ang kuya ko sa amin dahil “crush ng bayan” yun. Madalas syang kinukuhang konsorte sa Santacruzan at halos lahat ng kaklase nyang babae ay patay na patay sa kanya. Ako wala akong kamuwang muwang sa hitsura ko kasi mas gusto ko pang manguha ng gagamba at kumain ng alatiris. Kaya naman nung minsan bumili ako ng suka sa tindahan ni Menggay,hindi ako nakalagpas sa mala-itak na bunganga ni menggay (kaklase ng kuya ko yun) ito ang usapan namin:

AKO: Pagbilhan nga po ng suka!!

MENGGAY: O eto ang suka mo, teka kapatid mo ba si Leo? (Leo ang pangalan ng kapatid ko)

AKO: Oo bakit po?

MENGGAY: Kapatid mo ba sya, eh bakit ang pangit pangit mo??? (Sabay aktong diring diri)

Noong mga panahon na yun gusto kong sabuyan ng suka ang mukha ni Menggay para malapnos dahil sa ginawa nyang panlilibak sa akin. Kaso inisip ko wag na kasi may utang ang nanay ko sa tindahan nila, kaya ang ginawa ko dali dali akong umuwi, kinuha ang lapis kong mongol (yung number 3) sabay hanap ng litrato ni Menggay na binigay sa kuya ko. Noong nakita ko, kinuha at pinagtutusok ko ang mukha ni Menggay. Sabay lamukos sa piktyur nya at tapon sa basurahan, at least nakaganti na rin ako sa kanya kahit papaano.hahaha!

THE GREAT MANG-UUTO

Ako ang lider ng apat kong mga nakakabatang kapatid, at palibhasa ako ang kuya nila kaya wala silang magagawa kundi sumunod sa aking mga pinag-uutos (parang si puma-lay ar at sila ang aking mga kampon). Noong sinabi kong maglalaro kami ng bangko-bangkuhan eh syempre ako ang bank manager at sila ang mga depositor. Dapat lahat ay maghuhulog ng dalawang piso kada araw at papalaguin ko iyon (sabi ko lang yun). Sa huli marami din akong nakulimbat na pera bukod pa sa pasimpleng panunungkit ko sa mga alkansya nila gamit ang hairclip, para maipambili ko ng paborito kong “Funny Komiks”. Pero yun nga lang di ko na napigilan ang mga kapatid kong magsumbong sa nanay, kaya naman isang mag-asawang palo ang inilagay sa magkabilang pisngi ng puwet ko. (Hays, di ko talaga napaghandaan yun)

Alam nyo napakarami ko talagang kalokohan noong bata pa ako, konti palang yan sa dami ng listahan ng mga kagaguhan ko dati. Magkakabarkada kami nila Dennis the Menace at Bart Simpsons kung mga kapilyuhan ang pag-uusapan. Masarap balikan ang mga nangyari noon sapagkat naging parte ito ng buhay meron ako ngayon. Marahil kung maging pilyo man ang magiging anak ko, di na ako magtataka kung saan sya nagmana. Pero sisiguraduhin kong kaya kong sya i-counter attack kasi napagdaan ko na rin yan.

Naenjoy ko ang pagkabata ko kaya siguro naeenjoy ko rin ang buhay na meron ako ngayon. Masarap balikan at pagtawanan na lang ang mga bagay iyon. Masarap maging bata, simple lang ang gusto at simple lang ang pangarap. Noong binalikan ko ang pagkabata ko, magawa ko rin balikan ang mga simpleng pangarap at kagustuhan ko noon. Naisip ko ngayon na simple lang pala ang buhay, ginagawa ko lang pala kumplikado ang lahat. Pero ano't ano man, masaya ako kasi naging masaya at makabuluhan ang pagkabata ko.

Hayaan nyo gagawan ko pa ito ng part 2 (kung gusto nyo pa, hehehe)

Iyon lang at maraming salamat sa pagbasa.

BAGETS

“Bagets” ang palayaw ko. Usong-uso kasi noon ang pelikulang ito ni Aga Muhlach , kaya naman kahit na hindi na ako tinedyer at hindi ko rin kamukha si Aga ay ito pa rin ang tawag sa akin hanggang ngayon . Ako ang dakilang utusan sa pamilya.Sa aming walong magkakapatid, ako na yata ang pinakapaborito ng nanay kong pabilhin sa tindahan, pautangin ng isang kilong baboy kina Aling Josie, at pag-uutusang pumunta kung saan-saan. Samantala, ang tatay ko naman, ako ang madalas utusang magpakain ng bibe, magsuga ng kalabaw at mag-araro sa bukid. Ako kasi ang klase ng batang hindi gaanong aalahanin sapagkat kayang kayang-kaya kong pangalagaan ang aking sarili, kaya gayun na lamang ang tiwalang binibigay nila sa akin.

Sa tuwing inuutusan ako ng aking nanay at tatay, sari-saring dabog, kalampag at padyak ang inaabot nila sa akin. Bago ako kumilos , ubos na ang pasensya nila habang namumuti na ang mga mata nila sa galit at magkandapilas-pilas na ang tenga ko sa labis na inis sa akin. Ako na yata ang pinakasuwail, pinamakulit at pinakamatigas ang ulo sa aming magkakapatid.

Hindi kami nanggaling sa nakakariwasang pamilya. Marahil dahil na rin sa dami naming magkakapatid ay halos nagkandaubus-ubos na ang lahat ng ari-ariang naipundar ng lolo na ipinamana sa tatay ko. Ang lalakas pa man ding kumain ng apat kong kapatid na lalaki at tatlong kapatid na babae, kaya’t kulang ang isang sakong bigas sa loob ng isang linggo. Sunud-sunod din ang pagitan ng edad namin, at halos nag-aabot na nga ang iba. Kaya ganun na lamang ang hirap ng magulang ko, mapag-aral lamang kami. Marahil hindi pa uso ang “Family Planning” noon, o di kaya talagang hindi lang nausuhan ang mga magulang ko nito.

Batid ko ang kahirapan at katatayuan namin sa buhay, madalas nakikita ko ang aking nanay na umiiyak na lamang sa isang tabi habang nag-iisip kung saan s’ya makakahanap ng pera. Samantala ang tatay ko naman ay halos nakukuba na sa pagtatrabaho sa bukid. Mahirap ipaliwanag ang mga nararamdaman ko ‘pag nakikita kong ganoon ang sitwasyon naming. Gusto ko man silang tulungan wala akong maitutulong sa kanila. Madalas, dinudurog ang aking puso kapag nakikita kong nahihirapan ang aking mga magulang dahil sa amin. Ayaw ko silang nakitang nasa ganoong sitwasyon , pilit kong nililibang ang aking sarili at pinapakita sa kanila na hindi ako naaawa o naapektuhan sa kalalagayan namin. Kaya madalas pinagdidiskitahan ko na lang yung ”Funny Komiks” na hiniram ko sa aking kaklase. Kahit papaano nakakalimutan ko ang problema namin sa buhay. Kaya naman lagi kong sinasabi sa aking sarili na babaguhin ko ang aming.buhay Pipilitin kong ibahin ang sitwasyon ng pamilya ko. Tulad din ng komiks na binabasa ko may “happy ending” din ang buhay namin.

Araw-araw kung magsimba ang nanay at tatay ko, gigising sila ng mga alas-kwatro ng umaga para ihahanda ng nanay ang aming aalmusalin. Pagkaraan ay didiretso na sila sa simbahan para dumalo sa alas-sais na misa. Kaya naman pagkagising namin handa na ang lahat ng aming kakainin at iintayin na lang namin sila para bigyan kami ng baon at ihatid sa aming eskwelahan. Natatandaan ko rin nga noon, tinatanong ko ang nanay kung bakit kailangan nilang magsimba araw araw. Ngumiti lang s’ya at sinabing “ Kasi nananalangin ako sa Diyos na sana ituro N’ya sa akin ang taong pwede kong mautangan. Medyo natawa ako sa sinabi ng nanay ko, pero humanga rin ako sa kanya sa lakas ng pananampalataya n’ya sa Diyos.

Iginapang kami ng aming mga magulang sa hirap. Halos hindi na sila natutulog kakahanap ng taong pwedeng nilang mahiraman ng pera. Nagkasabay-sabay kasi kaming apat sa kolehiyo, dalawa dito ay nasa pribado pa at kami namang dalawa ng ditse ko ay nasa pampubliko. Samantala, ang apat ko pang kapatid ay nasa sekondarya at elementarya. Kaya naman halos pasakit sa aking mga magulang kung paano kami makakaraos sa araw-araw. Minsan din naringgan ko ang isang kakilala ng tatay na nagsabi “Eh, kasi naman, anak kayo ng anak hindi n’yo naman pala kayang buhayin”. Noong mga panahon na iyon, gusto kong sapakin ang mukha ng kausap ng tatay ko, pero nang makita kong yumuko at ngumiti lang ang tatay ko, naunawaan ko na palipasin na lang ang lahat.

Nagtrabaho rin ako bilang isang “Service Crew” sa isang Fastfood Chain habang nag-aaral. Ito ang sumuporta sa akin sa mga pang-araw araw kong gastusin sa eskwelahan . Subalit nahirapan akong pagsabayin ang pag-aaral at pagtatrabaho kaya hindi ko na rin nakayanan ang “pressure” nito. Halos sunud-sunod din ang aking naging bagsak, at doon di’y nagpadesisyunan nilang tumigil na ako sa pagtatrabaho. Bagamat labag ito sa akin kalooban, sinunod ko ang kagustuhan nila at maging seryoso sa pag-aaral. Pinilit ko talagang makatapos sa pag-aaral para balang-araw makatulong din ako sa amin.

Pero tila mailap sa akin ang pagkakataon. Nahirapan ako sa paghahanap ng trabaho pagkatapos ko ng kolehiyo. Marahil dala na rin ng pagiging baguhang “graduate”, hindi ako ang prioridad ng mga kumpanya. Bukod pa sa parang tantos ng bingo ang aking “transcript” sa dami ng bagsak ko. Halos tatlong buwan din akong nag-intay ng pagkakataon na makakita ng trabaho. Subalit madalas , umuuwi akong bigo. Ang magulang ko pa rin ang sumusuporta sa akin lalo na sa pamasahe at pagkain habang ako ay naghahanap ng trabaho. Nakakalungkot sapagkat ito na sana ang pagkakataon kong makatulong sa kanila. Pero dagdag pahirap pa rin pala ako sa amin.
Nabigyan din naman ako ng pagkakataon makakita ng trabaho. Makalipas ng mga ilang buwan, nakapagtrabaho din ako sa aming munisipyo. Bagamat medyo may kaliitan ang aking sweldo, sapat na yun para kahit papaano may maitulong ako sa amin. Subalit tila mas lalong lumalaki ang gastos namin dahil magsisimula na ring pumasok ang apat ko pang batang kapatid sa kolehiyo. Kailangan kong makita ng trabahong makakatulong sa amin ng malaki at ang pag-aabroad ang nakikita kong solusyon.

Hindi ko inaasahan na magiging mabilis ang lahat. Wala akong ideya na bigla ako matatanggap sa isang malaking kumpanya sa abroad .Ngayon, ako ay naninilbihan sa ibayong dagat, sa lugar na kung saan ay pilit kong iniiwasang puntahan dahil sa mga hindi magagandang naririnig ko tungkol sa bansang ito. Sa bansang nakakapaso ang init, sa bansa na iba ang kultura at paniniwala, sa bansa na halos pinagbabawal lahat. Ang bansang Saudi Arabia ang nagbigay sa akin ng oportunidad at magandang buhay. Ito ang naging kasagutan sa aming mga problema lalong lalo na sa pinansyal na pangangailangan ng aming pamilya.

Ngayon, nagsusumikap ako para sa ikagiginhawa ng aming pamilya. Alam kong ito na marahil ang pagkakataon ko para maibalik sa kanila ang lahat. Alam kong hindi naman nila ako inoobligang tulungan sila o ibalik ang lahat ng ibinigay nila sa akin. Pero nais kong iparamdam sa kanila ang pagmamahal ko sa pamamagitan ng pagtulong sa iba ko pang kapatid at pagbibigay sa kanila ng kahit konting ginhawa sa buhay. Masaya akong nakikita ko silang masaya rin sa buhay. Ang ngiti nila ay sapat na para sa akin upang ipagpatuloy ang pagtatrabaho sa ibayong dagat.
Sa ngayon din, nakapagpatapos na ako ng tatlong kapatid sa kolehiyo na may kursong Nursing, Architecture at Engineering. Sa susunod pang taon mapagtatapos ko na rin ang bunso namin kapatid sa kursong Nursing din. Tinutulungan ko sila gaya ng pagtulong ng nakakatanda kong kapatid para makapagtapos din ako sa pag-aaral noon. Napaayos ko na rin ang aming bahay kahit papaano, at nabayaran ko na rin ang ilan sa aming mga utang. Sa tuwing nakikita ko ang mga larawan naming lahat na nakatoga, pati na rin ang aming mga sertipiko na nakahilera sa aming dingding, humahanga ako sa aking mga magulang. Hanga ako sa tyaga, kasipagan, lakas ng pananalig sa Diyos at pagiging responsableng magulang nila. Hinubog nila ang aming pagkatao, at ginabayan kami sa aming buhay.

Alam kong abot kamay na namin ang kaginhawahan sa buhay, nararamdaman ko na yun. Proud na proud ako sa aking mga magulang. Marami nga ang nagsasabi na “napakaswerte” raw ng nanay at tatay ko sa amin bilang mga anak nila. Pero agad naming sinasabi , “ Hindi po swerte ang magulang namin kasi kami ang mga anak nila. NAPAKASWERTE namin kasi sila ang naging MAGULANG naming. Kung ano kami ngayon ay dahil po iyon sa kanila”.

Totoong napakaswerte namin kasi sila ang binigay ng Diyos sa amin. Utang naming magkakapatid ang tagumpay sa aming mga magulang. Habambuhay namin silang pasasalamatan dahil sa kanilang mga ginawa. Alam kong mahirap maging magulang, pero mas mahirap ang maging MABUTING MAGULANG gaya nila. Ang sakripisyo nila at paghihirap ang naging inspirasyon ko sa buhay, umaasa ako na sana balang-araw maging katulad ko din sila ’pag ako ay nagkapamilya na.

Sa tuwing tinatawag nila ako sa palayaw kong “BAGETS” naalala ko ang aking kabataan, naalala ko ang lahat ng ginawa ng aking mga magulang sa akin. Si Bagets na suwail, makulit, at matigas ang ulo noon, ay naging isang mapagmahal na anak at mabuting tao, ngayon.Saludo po ako sa inyo Nanay at Tatay, sana kahit papaano ay PROUD din po kayo sa akin at maraming-maraming salamat po.

Usaping Height at si Gretchen Barretto

Nanonood ako ng TV Patrol nung isang araw, at binalita dun na si Gretchen Baretto ay may “ALBUM” na at sya raw ang kumanta ng lahat ng kanta dun. Kamusta naman yun.

Siguro ito ang sabi ni Lord sa kanya:

“Gretchen, binigyan kita ng bibig para pangkain LANG aba bat mo pinangkakanta yan. Wag ganun wag mong abusuhin”

Well, hindi naman na bago yan, eh kung si Willie nga na kay panget panget ng boses ay naka-“Platinum” na ang album. Saka si Kris na nagkwento lang na parang si Lola Basyang at hindi naman kumanta sa inaangking Album ay bumenta rin, eh malamang baka bumenta rin ang album ni Gretchen. Pero hindi dahil sa boses nya kundi dahil sa kagandahan at kaseksihan nya . Maganda pa rin si Gretchen noh, walang nagbago sa katawan at mukha. (Greyd siks palang kasi ako lakas tama na ako sa kanya)

Sa aming mga manyak este sa aming mga lalaki ang una naming napapansin sa babae syempre ang katawan (kung seksi) saka mukha.Kumbaga after nung dalawang yun, eh talo talo na. Kumbaga kahit mukhang bukirin ng luya ang paa o di kaya parang ugat ng niyog ang kamay nya basta’t seksi at maganda, eh panalo na sa amin. Kaya naman medyo na-curious ako, kung ano naman ang unang tinitingnan ng mga babae sa aming mga lalaki.

Kaya tinanong ko yung barkada kong babae kung ano ba ang una nilang nakikita sa isang lalaki, yung sa pisikal. At di naman ako nabigo kasi sabi nya sa akin ”Malakas daw ang appeal ang lalaking MATANGKAD” (Ahhh!! Okay)

Sabagay iniisip ko nga na tama sya kasi madalas kong naririnig sa kanila ito:

“Sayang, cute pa man din sya, kaso PANDAK” o kaya “Uy ang pogi nya kaso ang liit nya” di ba parang nawalan sila ng gana.

Pero sa matangkad naman wala ka namang maririnig na ganito

“Uy ang tangkad naman nya kaso Panget sya” o kaya “Sayang matangkad pa man din sya kaso mukha syang palayok”. Yung tipong ganyan ba.

Kaya hindi mo masisisi na kay gaganda ng asawa ng mga basketbolista. Kahit mukhang contestant sila ng “Datu Puti Drinking Contest” sa asim ng mga pagmumukha, eh panalong panalo pa rin sila sa mga gerlpren at asawa nila. (Gaano kaya kaganda ang asawa ni Yao Ming???, hehehhe)

Sabagay masagwa naman kasing makita na mas matangkad pa sa lalaki yung babae, kasi baka mapagkamalan silang mag-ina o di kaya magtyahin at may magtanong ng”Sino yan, anak mo?”. Tiyak mapapahiya yung babae at uusok na parang tren ang ilong at tenga nya. Isa pa kung hahalikan o yayakapin mo yung babae, eh kailangan mo pang tumingkayad o kaya sabihin ng lalaki “teka lang honey, kukuha lang ako ng tungtungan”(MEGANUN). Marahil, totoo ang surbey noon, na ang kagandahan daw ng babae ay nakikita sa kaputian nya, sa mga lalaki naman sa katangkaran naman nasusukat ang laki ng……………….. ……..paa nya (kala nyo kung anona noh) at ng kanyang kagwapuhan.

Napag-isip isip ko lang na ang gandang lalaki ay pwede namang -ienchance, kaya nga nandyan si Vicky Belo (onli Bilo tatses may iskin) at si Manny Calayan (if you want to look like Boy Abunda go to Calayan-sabi ni Belo yan hindi ako) , pero ang pagiging matangkad eh medyo mahirap gawan ng paraan. Kahit uminom ka ng isang drum ng CHERIFER, lantakan mo ang isang garapong star margarine, matulog tuwing tanghali, gawing pangmumog ang gatas, tumalon ka tuwing bagong tao, at gawing kornik ang mga pampatangkad na gamot eh medyo mahirap atang umepekto yun.Kaya kahit kamukha mo pa si AGA MUHLACH sa kagwapuhan eh kung kasing height mo naman si DAGUL, eh parang hindi pa rin aappeal yun sa mga chicks at laging may SAYANG sa umpisa at KASO sa gitna.

AKO, Mula kinder hanggang port dyir hayskul lagi akong nasa unahan ng pila, kasi ako daw ay PANDAK, UNANO, DWENDE,JABAR , GREMLIN, at kung ano ano pang mga mapanglait na tawag. Kaya naman ako ang pinagdidiskitahan ng titser kong magkukumpas ng Lupang Hinirang at magkakulani sa Panatang Makabayan. Eh piling din ng epal kong mga kaklase ako ang nawawalang dwende ni Snow White o di kaya ako ang anak ni Janice (yung tyanak ni Lotlot). Kaya madalas ako ang inuuto-uto at pinagbabatuk batukan ng mga iyon. Kaya naman gulat na gulat sila noong nagkolehiyo ako na para akong kabuteng biglang tumaas. Hindi dahil nung nagkolehiyo lang ako nagpatuli (kasi greyd por palang ako tuli na ako, hehhehe depensib!!) kundi dahil “LATE BLOOMER” daw ako, kumbaga sa pusa ay leyt na akong lumandi. Medyo noon lang nagdebelop ang aking height, mula sa pagiging pandak ay nagkaroon ako ng height na pang “MODEL” (model ng antifungal cream, hahaha). Kaya lahat sila nagulat, at tinatanong kung ano sikreto ko.

Kaya nga nasabi ko sa sarili napaka FAIR talaga ni Lord. Kasi, hindi man nya ako binigyan ng ubod gwapong mukha eh binigyan naman nya ako ng okay na height. Kaso yun nga lang , nung minsang napadaan ako sa may bandang La Salle at Ateneo, medyo nanlumo at nalungkot ako . Aba puros matatangkad , gwapo at maganda na, mayayaman pa kaya naiisip ko tuloy “ Lord bat may favoritism ka?”.( Magmimigrate na talaga ako sa Antartica)

Ayon sa pag-aaral ng mga tambay sa kanto, ang tipikal na height ng isang pinoy na lalaki ay nasa 5’5 hanggang 5’7 kaya kung bumaba ka sa height na yan malamang sinasabihan ka ng unano at pandak pero kung medyo nataas ka dyan sa height na yan malamang ay………… matangkad ka (hindi ba obvious), pero kung sumobra ng todo ang height mo eh malamang din sinasabihan ka ng KAPRE.

Sa paghahanap ng trabaho ang HEIGHT ay mahalaga din, ultimo nga sa Jollibee, ang service crew dapat 5’5 o mas mataas pa. Kaya nung nag-apply ako nong medyo pandak pa ako, aba akala mong nasa health center ka na sinusukat ang height mo ng ruler dapat sakto sa guhit nila sa pader. Eh nung hindi ako umabot kahit nakatingkayad ako sabi ba naman sa akin “Eh ato, mukhang pinabili ka lang ata ng suka ng nanay mo?” . Aba nanlait pa, eh iniisip ko nga gaano ba kataas ang prituhan nila ng burger at lutuan ng spaghetti?

Noong medyo tumangkad tangkad naman na ako nag-apply ako sa SM para maging Warehouse Clerk. Pinatayo lang ako sa harap ng supervisor nila at tiningnan ako mula ulo hanggang paa, akala ko nga pagsasayawin pa ako ng nakahubo (macho dancer??) pero nag-isip lang sya ng sandali saka sinabing “SIGE TANGGAP KA NA”. Medyo masayang masaya ako noon. kasi first job ko yun, pero nanlumo ako nun sinabi sa akin na gagawin pala akong salesman ng mga BRIEF. Lakas mang-asar ng supervisor na yun. Hindi ko na tinanggap yung trabaho kasi baka pagtrabahuhin pa ako ng naka brief lang para sa sample. (Patay tayo dyan!!)

Pero aminin man natin o hindi, malaking factor talaga ang height sa isang lalaki. Pero hindi naman dito nasusukat ang pagkalalaki ng isang lalaki. Ang pagiging responsibleng tao, pagiging magalang lalo na sa mga kababaihan,at may paninindigan at prinsipyo, ito talaga ang sukatan ng pagiging lalaki. Siguro sa pisikal na aspeto malaking bahagi talaga ito pero tandaan na ang lahat ay mga pabalat lamang. Hindi permante ang lahat ng bagay sa mundo. Hindi rin natin mapigilan ang ikot ng mundo at pagdagdag ng ating edad. Darating ang araw na ang lahat ay kukupas at mawawala. Kung ang kagandahan at kagwapuhan ay mawawala at mapapalitan ng kulubot na balat, pati na rin ang pangangatawan natin ay babagsak din. Magigising na lang tayo na babaluktot ang ating mga buto at ang pinagmamalaki nating tangkad ay yuyukod din sa lupa.

Basta para sa akin, masaya ako kasi napapansin nila na maganda ang height ko, pero mas magiging masaya ako kung mas mapapansin nila ang pagkatao, ugali at asal ko sa positibong perpestibo. Sabagay, ako rin naman hindi lahat ng maganda sa patingin ko ay maganda din sa panloob. Kaya nga ako hindi lang basta sexy at maganda, dapat mabuting tao din.

Kaya hinding hindi ako bibili ng Album ni Gretchen kasi di naman yun makakatulong sa pang-araw araw kong pamumuhay at baka mawala pa ang CRUSH ko sa kanya. Magdodownload na lang ako ng mga piktyur nya sa internet at aking pagpapantasyahan este titingnan araw araw, baka makatulong pa yun para maging maganda ang araw ko, hahhaha.

Basta alam kong hindi lang sa taas nasusukat ang tao, hindi sa tangkad nakikita ang kanyang pagkatao, kundi sa laki ng kanyang puso para magbahagi ng pagmamahal sa ibang tao.

Yun lamang po at salamat sa pagbasa.

MAKAPAGSULAT NGA!!!!

Mahirap din palang magmentena ng tatlong blogs, hindi naman dahil gusto kong tortyurin ang sarili ko kakasulat o kakaisip ng ideya pero gusto ko lang ichallenge ang kapasidad ko. Sabi nga nila kahit itaktak pa na parang Ajinomoto ang mundo, kung talagang manunulat ka eh manunulat ka na habambuhay. Ayaw kong sabihin o ikonsidera ang sarili ko bilang isang manunulat kasi wala pa naman akong napapatunayan pa, pero nailalathala na yung ibang naisulat ko sa mga babasahin at mga website. Hindi rin naman ako mahilig magbasa kasi may pagka mongoloid ako. Medyo maigsi lang ang aking attention span. Kaya nga madalas pag may klase kami o kaya may seminar na a-atenan, eh upod na upod na ang kuko ko kakangatngat (kung pwede lang ngatngatin ang kuko ko sa paa ginawa ko na eh), o di kya parang sinisilihan ang puwet ko kasi di na ako mapakali.Nandyan CR ako ng CR o di kaya ginawa ko ng CANVASS ang silya namin(nagsusulat ng WANTED:TEXTMATE). Kaya nga hindi ako nagbabasa ng mga libro o nobela kasi nga madaling nawawala ang pokus at atensyon ko sa isang bagay. Saka ma BISWAL kasi akong tao, mas gusto kong nakikita ko kesa nag-iimadyin pa. Kaya eto mahilig ako sa komiks at sa coloring book.Hehehe.

Nagsimula ang pagkahilig ko sa pagsusulat nung nasa greyd wan palang ako, bukod sa mga drowing ko sa dingding namin eh madalas inuubos ko ang notbuk ko kakasulat ng kung ano ano. Nung greyd por naman ako halos ginawa kong komiks ang lahat ng libro, papel pang greydpor at notbuk ko habang dakdak ng dakdak ang titser ko sa harap. Lagi rin akong mataas ang greyds sa Filipino subject namin, kasi laging ako nakakakuha ng mataas pag pinagsusulat kami ng “Ano ang nangyari sa aking bakasyon? (kapag tinatamad ang titser naming magturo). Halos napahanga ko rin ang titser ko dahil nakasulat na ako ng sarili kong ALAMAT, MAIKLING KWENTO, BUGTONG, SALAWIKAIN at KWENTONG PANDULA. Iyan ang katibayan na bata pa lang ako mapaggawa na ako ng kwento,hahahaha. Ako rin ang ipinanlalaban sa balagtasan, tula, at declamation, isa uling katibayan na ubod na ng kapal ng mukha ko.

Nung highschool medyo naglie low ako ng konti, kasi nagbibinata na ako. Kumbaga medyo naambunan na ako ng kahihiyan. Pero ako ang naging TRIVIA and PUZZLE MASTER na aming school paper na “SINAG”, na minsan ginagawang pambalot ng tinapa ng nanay ko o di kaya mandakot ng tae ng aso.

Sa college, lalong wala na akong naisulat kasi halos dumugo na ang ilong ko sa pesteng MATH subjects na yan (Engineering kasi course ko). Kaya gusto ko mang sumali sa school paper namin, hindi ko na nagawa kasi nahihilo na ako sa mga numerong lumulutang lutang sa malabnaw kong utak.

Ngayon lang kung saan nandito na ako sa abroad nabuhayan ang aking dugong manunulat. Bukod sa wala akong gaanong ginagawa sa opis ko, para bang masarap magsulat ng magsulat. Yun nga lang medyo mahina ako sa mga technicalities dahil wala naman akong pormal na pag-aaral dyan. Saka tinatamad kasi akong mag-eedit pa ng mag-eedit, o kaya basahin ng paulit ulit ang mga sinulat ko. Kaya tuloy rambol rambol ang mga letra.

Nagawa ko rin baguhin ang mga karakter ko sa pagsusulat. Gusto ko kasi paiba iba ang uri ng pagsusulat ko, yun tipong ibat ibang karakter ang lumalabas sa akin. Minsan sobrang EMO na akala ng mga nagbabasa eh masyado akong madrama sa buhay. Minsan SERYOSO, iniisip ng iba masyado akong EPAL at hindi marunong tumawa. Minsan RELEHIYOSO naman, yun tipong tatanungin ka kung pari o pastor ba ako dati (di lang nila alam, hahaha). Minsan MILITANTE, kasi tinitira ko ang gobyerno. Minsan naman KOMEDYANTE, na mapapansin mo kung gaano kahangin ang utak ko. Minsan pinagsasama sama ko ang mga karakter na yan sa mga sulatin ko. Eh di ba mas okay yun. Heto nga pala ang mga sampol

EMO AKO (madramang ewan):

http://utaknidrake.blogspot.com/2008/11/ang-aking-silidisang-araw-sa-buhay-ko.html

DA BEST NA COMMENT: Sabi ng mga kapatid ko, nakakawa naman daw ang kalagayan ko, at grabe daw yung lungkot ko (Pero sa totoo lang wala naman sa akin yun, eh sinulat ko lang yun ng parang nangnungulangot lang ako,. Akalain ko bang magmumukha akong kawawa dyan, hindi nila alam eh kay sarap sarap ng buhay ko dito)

SERYOSO MODE ( medyo nanigas ang utak ko kasi)

http://utaknidrake.blogspot.com/2009/01/sukatan-ng-tagumpay-serious-mode-muna.html

DA BEST NA COMMENT: “kung sino daw ang nagtatanong, ay siya ring nakasusumpong. sana masumpungan mo ang sagot sa iyong mga katanungan, at pag nakita mo na, ibahagi mo rin sa iba”. Sabi yan ni Ms. Ruthie. Eh tama naman sya!!KOREK KOREK

RELEHIYOSO ( Father may ikukumpisal po ako)

http://akingkwarto.blogspot.com/2008/11/madalas-ba-tayong-nagtatanong-sa-dyos.html

DA BEST NA COMMENT: “ganda ng mga punto mo dito. Sana ay mabasa ito ng mga kapitbahay naming banal na aso, ng kaibigan kong nagtangkang magpakamatay dahil sa mabigat na problema, at ng isang kakilala na may matinding hinanakit sa kanyang mga magulang at sa buhay na kanyang nalalasap sa ngayon". Sabi yan ng aking KAUTAK na si LOVE. Alam nyo bang na-repost din ito sa isang website/blogsite medyo kabaliktaran naman ang nangyari.

MILITANTE ( MAKIBAKA!!!!!………WAG MAGBABOY,,,,,, hehe corny)

http://utaknidrake.blogspot.com/2008/12/boksing-ng-buhay.html

DA BEST COMMENT: “Kaya hindi umaasenso ang Pilipinas eh dahil sa mga buwaya sa Gobyerno”. Medyo umuusok pa ang ilong nung kakilala ko na yan.

KOMEDYANTE ( Use ICE BUKO and GUAVA in a sentence…. Bagong gupit ako ngayon eh ICEBUKO?MASA GUAVA?)

http://utaknidrake.blogspot.com/2008/12/da-adbentyur-op-aling-pekla.html

DA BEST NA COMMENT: “Ang korni korni mo naman para kang kornik” Sabi yan yung kaibigan kong bumasa nito. Pero sino kaya mas korni sa amin???? May nalalaman pa syang KORNIK.

ETO ANG PINAGSAMANG PERSONALIDAD KO

EMO AT MILITANTE: http://utaknidrake.blogspot.com/2008/11/may-pag-asa-pa-naman-ang-pilipinas-di.html

KOMEDYANTE AT MILITANTE: http://utaknidrake.blogspot.com/2008/11/naghihirap-na-ba-ang-pilipinastop-20.html

RELEHIYOSO AT KOMEDYANTE: http://akingkwarto.blogspot.com/2008/11/paano-lalabanan-ang-tukso-lesson-101.html

Naku marami pala, eh yan na lang muna. Browse nyo na lang ang blogsites ko

Basta sa akin, gusto ko lang ipahayag ang dadamdamin ko. Kumbaga kung di ko sasabihin ito sa pamamagitan ng pagsusulat baka maging “Taong Grasa” na ako, kasi nololoko na (pero mukhang nagbabadya na). Siguro para sa akin, masarap balik balikan yung mga naisulat ko, nagugulat na lang ako minsan na naisulat ko pala ang mga bagay na yun, o naisip ko pala yun. At kung sakaling magkaanak ako ipapababasa ko sa knya ang lahat ng ito. Tapos sa aking pagtanda magandang balikan ang mga bagay na naiisip ko noon.

Ito na siguro ang paraan ko na kahit papaano naibahagi ko ang sarili ko sa iba kahit hindi man nila ako kakilala ng lubusan. Masaya ako kahit walang gustong bumasa nito, maisiwalat lang ang mga naiisip at naisasaloob ko sa pamamagitan ng pagsusulat ay sapat na yun.

Kaya mas paghuhusayan ko pa, ika nga KAKARIRIN KO NA. hehehhe

Salamat

P.S Yung ibang blogs ko pa nasa blogroll ko, hehehhe.

ANG NANAY NI DRAKE

* SI NANAY KO YAN NUNG NAG WAWACKY WACKY KAMI

Maraming nagsasabi na kamukha daw ng nanay ko si Annabel Rama (pero di mataray ang nanay ko). Hindi ko alam, kaya siguro nasabi ng mga tao yun kasi kamukha ko si Richard Gutierrez (walang pakialamanan). Pero kaming magkakapatid ang tawag namin sa kanya ay Tya Pusit, kasi talagang ganon-ganun ang akting ng nanay ko, at dahil na rin mukhang mga squidballs at kikiam ang mga kapatid ko.

Maraming mga terminologies ang pinauso ng nanay , minsan nagugulat na lang kami kasi hindi namin alam kung saan pinagpupulot ng nanay ko ang mga salitang yun, heto ang sampol:

PAASO-ASO- hindi maganda ang pagkakagawa, o hindi masyadong sineryoso ang isang bagay

SENTENCE: “Ano ba namang klaseng linis ang ginawa mo dito sa kwarto mo, eh PAASO ASONG linis yang ginawang mo bata ka” (***please insert PINGOT here***)

TSINATSANE-ibig sabihin kinukuripot

SENTENCE: “Hoy wag mo nga akong TSINATSANE, nasan na yung entrega mo ngayon buwan na ito”

MAY TAE ANG BIBIG- ibig sabihin hindi pala ngite, suplada. Yung mabaho ang hininga ay hindi kasama sa terminologies ng nanay ko

SENTENCE: “Bakit ganyan ang gerlpren mo, parang MAY TAE ANG BIBIG

PAPUWET-PUWET- halos kapareho lang ng paaso aso, yun nga lang mas worst pa ito

SENTENCE: “Anak anong klaseng project itong ipapasa mo, eh PAPUWET PUWET ang gawa mo ah” (di nya lang alam eh pinagpuyatan ko yun)

KUTIS BUBWIT- ibig sabihin halos walang ginagawa sa bahay, tamad na babae.Sila yung piling Reyna sa bahay

SENTENCE: “Ano ba namang kamay yan iha, eh KUTIS BUBWIT ah siguro wala kang ginagawa sa bahay”

BOSES IK-IK- ibig sabihin mahina ang boses

SENTENCE: “Lakasan mo ang boses mo, hindi parang BOSES IK-IK yang lumalabas sa bibig mo, ikaw ba ang kumuha ng pera sa wallet ko???”

Iyan ay mga sampol lamang, at marami pang mapapausong salita ang nanay ko. Kaya balak ko ring gumawa ng “dictionary” para sa kanya.

Ang nanay medyo maagang nag-asawa, trese anyos pa lang sya noon, nung nagpakasal sya sa tatay ko. Biruin mo kakatapos lang nya ng greyd siks , at kung tutuusin eh naglalaro pa sya ng jackstone at piko noong mauto este mainlab kay tatay ang nanay ko.

Usap usapan sa barrio namin noong araw, pag tumuntong na ng disin-nuebe (19yrs old) ang mga babae dun aba “Gurang” na daw ang tawag o di kaya matandang dalaga. Kaya siguro hindi nagpahuli ang nanay ko. Kaya naman IN NA IN SYA. Noong nakita ko nga yung graduation picture noong elementary sya, aba gulat ako kasi mukha na syang matured tingnan (mukhang matanda sa tagalong, hahahah). Malaking bulas kasi ang nanay at hindi lang yun pang Binibining Talipapa ang ganda ng nanay ko. Kaya siguro inlab na inlab ang tatay sa nanay. (at ganito kaming kakakyut)

Medyo busog na busog kami sa palo ng nanay . Halos dumidighay kami ng kurot at pingot mula kanya.Kaya naman ganito kaming kababait na magkakapatid (nice parang tunay) .Si nanay, parang si BIONIC WOMAN yun, marami syang ESPESYAL PAWERS. Pag medyo naglilikot na kami, isang tingin lang ng nanay, tunaw na kami ng kanyang LASER EYES kaya titigil na kami sa kalikutan. Tapos pag di nakuha sa tingin, sabay lapit sa amin at kukurutin ng pinong pino ang braso habang ngumingite para hindi halata sa bisita. Meron din syang WEAPON din, tulad ng MAGIC PAMALO, GIGANTIC PATPAT at ULTRAMAGNETIC MOUTH.

Eh, hindi ko naman masisi ang nanay na magtransform sya sa pagiging BIONIC WOMAN eh sa sobrang kulit at pilyo ko ba namang ito, tyak mamumuti ang buhok ng nanay ko. Eh ako pa ang lider ng aking mga KAMPON este nakakabatang kapatid kaya naman, halos lagi kaming naghahabulan ng nanay sa sobrang pambubuwisit na ginagawa ko sa kanya.

Minsan, naisipan kong gumawa ng hagdanan sa puno ng guyabano namin. Eh pag hahabulin na ako ng nanay para pingutin at paluin eh duon ako aakyat, kasi tyak di na nya ako kayang habulin dun. Kaya naman ng minsang ginawa kong isang malaking CANVASS ang dingding namin sa aking magagandang drowing na bulaklak at aso na mukhang tae ng kalabaw gamit ang APACHE PENTEL PEN. Halos parang torong galit na galit ang nanay kaya hinabol ako, palibhasa alam kong di nya ako mahahabol sa puno ng guyabano namin, pag akyat ko sa dulo nabali ang sanga (di ako kumanta ng LERON LERON SINTA ha)hayun lagpak ang batang malikot at una ang ulo. Akala ko nga mamatay na ako, pero buti na lang naagapan pa ng doktor, hehehe!! (sabi nga nila ang masamang damo matagal mamatay).

Kaya pagkatapos ng insidente na yun, eh bumait sa akin ng nanay ko. Pero may expiration date din ang lahat kasi bumalik na naman ang kapilyuhan ko makalipas ang isang linggo. Kaya bumalik din ang magandang samahan namin ng nanay. Hahaha!!!Madalas din para akong abogadong sagot ng sagot sa nanay kaya naman lalong kumukulo ang dugo nun sa akin yun, heto ang mga sampol

Nanay: Sige pag di mo nakita ang hinahanap mo MAKIKITA MO!!(Gigil na gigil)

AKO: Eh yun naman pala nanay , pag hindi ko makikita eh makikita ko naman pala, so hidi ko na hahanapin baka lumitaw sya ng kusa (sabay ngiti ng aso)

Nanay: Ano uubusin mo ba ang pagkain mo o hindi? Kung hinid malilintikan ka sa akin, ano uubusin mo ba?

AKO: Naku nanay, tinanong mo pa ako, eh ganun din naman pala, kailangan ko ring ubusin yan (sabay akto ng diring diri sa pagkain)

Nanay: Ano sasabihin mo ba ang totoo, kung hindi mo sasabihin kukurutin kita!

AKO: Opo sasabihn ko na po, ako po yung nakabasag ng vase

Nanay: Eh napakalikot mo namang bata ka eh (Sabay kurot sa akin)

Naku kinurot din ako ng nanay. Akala ko kasi kung magsabi ako ng totoo di na nya ako kukurutin. Mukhang naisahan ako ni Nanay dun ah, Dapat sinabi ko na lang na akala ko alkansya yun o kaya nasagi ni Muning (kahit wala kaming pusa, may mailusot lang)

NGAYON NA MALAKI NA AKO, magkasundong magkasundo kami ng nanay ko. Eh ganun talaga dumadarating ang pagkapilyo natin pag bata ka. Pero ako yata ang PEYBORIT ng nanay ko, kahit na mas malaki minsan ang ulam ng KUYA ko kaysa sa akin, at mas malakas ang iyak nya noong lumipat sa kabilang kanto ang KUYA ko kaysa noong umalis ako para mag-abroad. Hehehe!!PERO LOVE NA LOVE KO PA RIN SI NANAY.

Naalala ko tuloy noong paalis na ako papuntang abroad. Iyak sya rin sya ng iyak

NANAY: Huhuhuhuh, anak wag ka ng umalis sa Pinas, dito na lang tayo magkakasama sa hirap at ginhawa.

AKO: Eh nanay kailangan eh mahirap ang buhay sa atin kaya minsan talaga kailangang magkahiwalay.(talagang touch na touch ako nun)

Makalipas ang tatlong buwan, nagchat kami ng nanay gamit ang mic at webcam

NANAY: Huhuhuhu (ngawa ng ngawa ang nanay ko)

AKO: O bat na naman kayo umiiyak ‘nay, eh di ba napagusapan natin ito dati.

NANAY: Eh kasi anak, napaginipan ko kasi uuwi ka na sa Pinas eh, naku ang dami pa nating utang,anak!!(***insert sipon at singhot here****)

Naku buwal ako sa nanay ko, akala ko pa naman miss na miss nya ako, at gusto nya na akong makita kaya sya umiiyak yun pala kasi uuwi na raw ako sa Pinas. ASTIG KA NAY, MAHAL NA MAHAL MO TALAGA AKO!!heheheh

Pero alam ko namang mahal na mahal ako ng nanay, 100% sure yun. Kaya babawi ako sa pag-uwi ko sa PINAS, eh papasayahin ko naman sya. Eh pipilitin kong maging mabuting anak para sa kanya, eh si nanay ang isa sa mga dahilan kung bakit nagsusumikap akong magtagumpay dito sa disyerto. At balang araw makakaganti rin ako sa lahat ng bagay na ginawa nya sa akin. Si NANAY ata ang tagapagtanggol, tagapayo, tagapagpasaya at inspirasyon ko. At habambuhay akong magpapasalamat sa kanya dahil sa pagiging isang mabuti at mabait na nanay sa buong mundo. At kahit mabuhay pa ako ng 100 beses, sya pa rin ang pipiliin kong maging nanay ng 200 beses, at di ko sya ipagpapalit kahit kanino.

Kaya ang tangi ko lang masasabi sa kanya ay “ NANAY, I LAB U”, gagawin ko ang lahat para maging masaya kayo.

Yun lang po at maraming salamat sa pagbasa!!